मै ने गान्धी को नहीं मारा – ಕೇಶವ ಕುಲಕರ್ಣಿ ಬರೆದ ಕವನ

ಕೇಶವ ಕುಲಕರ್ಣಿ ಅನಿವಾಸಿಯ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗ. ಅವರ ಕವನಗಳಲ್ಲಿ ವಿಡಂಬನೆ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಪದಗಳ ಮೋಡಿ ಈ ಕವನವನ್ನು ಬೇರೊಂದು ಸ್ತರಕ್ಕೇರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸಫಲವಾಗಿದೆ. ಚಿಕ್ಕದಾದರೂ ಮನಸನ್ನು ತಟ್ಟಿ, ಆತ್ಮವಲೋಕನ ಮಾಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ಯುಗಾದಿ ಕವಿ ಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಬಿ. ಆರ್. ಲಕ್ಷ್ಮಣರಾಯರಿಂದ ಸೈ ಎನಿಸಿಕೊಂಡ ಕವನವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ತರಲು ಹೆಮ್ಮೆಯೆನಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಇದ್ದ

ನಮ್ಮಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿಯರ
ನಮ್ಮಪ್ಪ-ಅಮ್ಮರ
ನನ್ನ-ನಿನ್ನ
ನಡುವೆ
ಇದ್ದ

ನಮ್ಮಜ್ಜ
ತನಗೆ ವಾರಸುದಾರರಿಲ್ಲವೆಂದು
ತನ್ನ ಮೂರನೇ ಹೆಂಡತಿಯಲ್ಲಿ
ನನ್ನಪ್ಪನನ್ನು ಬಿತ್ತುವ ವೇಳೆ
ಎದ್ದ

ನನ್ನಪ್ಪ
ಮೆಟ್ರಿಕ್ಯುಲೇಷನ್ನು ಮುಗಿಸಿ
ಬ್ರಿಟೀಷರ ಕೆಳಗೆ
ಮಾಮಲೆದಾರನಾಗಿ
ಸಂಬಳವೆಣಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ
ಗೆದ್ದ

ನಾನು
ಪುಗಸಟ್ಟೆ M.B.B.S ಮುಗಿಸಿ
ದೇಶಬಿಟ್ಟು ಇಂಗ್ಲಂಡಿಗೆ
ಬಂದಾಗ
ಬಿದ್ದ

ಸೂರ್ಯೋದಯದ ಸೊಬಗು – ಬೆಳ್ಳೂರು ಗದಾಧರ

ಕಿರಣ ಕಿರಣಗಳ ಬೆಡಗು
ಮುತ್ತಚೆಲ್ಲಿದೆ ಇಬ್ಬನಿ
ಆವರಿಸಿದೆ ಹರುಷದ ಧ್ವನಿ

ವೈಶಾಖದ ಮುಂಜಾನೆ ಬಿಸಿಲು
ಹಬ್ಬಿ ಎಬ್ಬಿಸಿದೆ ಎಲ್ಲವನು
ಅರ್ಧ ಕಣ್ತೆರೆದ ಮೊಗ್ಗುಗಳು
ಅರಳುವೆನುತಿವೆ ಪೈಪೋಟಿಯಲಿ

ಹಕ್ಕಿಗಳ ಗಾನ ಹೂವ ಕಂಪು
ಅದರುವ ಎಲೆ ಕ್ಷೇಮ ಕೇಳುತಿವೆ
ಬಿದಿರ ಮೆಳೆಯಲಿ ನಸುಗಾಳಿ ಕೊಳಲು
ವಸಂತದ ಗೀತೆಯನು ಪಸರಿಸುತಿದೆ

ಬಳುಕಿುಣಿದು ಹರಿಯುವ ನದಿ
ಜಲಕ್ರೀಡೆ ಆಡುವ ಬಗೆಬಗೆಯ ಮೀನುಗಳು
ಕಣ್ತುಂಬಿ ಮನತುಂಬಿ ಸ್ವರ್ಗದಲಿ ನಾನು
ಇದಕಿಂತ ಬೇಕೆ ಜೀವನದಲಿ ಜೇನು

ನನ್ನ ಜೋಪಡಿಯು ಎಲ್ಲಿಂದಲೂ ದೂರ
ಏಕಾಂಗಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತರು
ಪಯಣಿಗರು ಯರೂ ಬಂದಿಲ್ಲ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ
ಒಂಟಿಯಲ್ಲ ನಾನು ಈ ನಿಸರ್ಗದ ಸೊಬಗಲ್ಲಿ

— ಬೆಳ್ಳೂರು ಗದಾಧರ