ದ್ವಿತೀಯ ಪಿಯುಸಿ ಮುಗಿಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸರ್ಕಾರಿ ದಂತ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಸೇರಲು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ದ್ವಿತೀಯ ದರ್ಜೆಯ ಗುಮಾಸ್ತ ತಲೆ ಎತ್ತದೆ,
“ಊರು?” ಎಂದ.
“ತುಮಕೂರು” ಎಂದೆ.
“ತರ್ಲೆ ತುಮಕೂರಾ?” ಅಂದ.
ನಾನು ಮೌನವಾಗಿದ್ದೆ.
ಕಾಲೇಜಿಗೇನೋ ಸೇರಿದ್ದಾಯ್ತು ಆದರೆ, ‘ನಮ್ಮೂರು ತರ್ಲೇನಾ?’ ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉಳೀತು.!!!
ನಾಲ್ವರಲ್ಲಿ ಕಿರಿಯಳಾದ ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಎರಡನೇ ತರಗತಿಯಿಂದ ಎರಡನೇ ಪಿಯುಸಿ ವರೆಗೂ ತುಮಕೂರಲ್ಲೇ ನಡೆದದ್ದು. ಸರ್ಕಾರೀ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ತಂದೆ, ಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಲಂಚ ಕೊಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಕಾರಣ ವರ್ಗಾವಣೆ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು. ನನಗಿಂತ ಹಿರಿಯರು ಈ ಕಾರಣ ನಾನಾ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ನೋಡಬೇಕಾಯ್ತು. ಅವರೆಲ್ಲ ದೊಡ್ಡವರಾಗುವ ವೇಳೆಗೆ, ಅವರ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತುಮಕೂರಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರ ಉಳಿಸಿ ತಾವು ಮಾತ್ರ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು. ಹೀಗಾಗಿ ಕಿರಿಯಳಾದ ನನಗೆ ಭದ್ರವಾಗಿ ಒಂದೂರು ಸಿಕ್ಕಿತು. ನಿಮ್ಮೂರು ಯಾವುದು ಎಂದರೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ!
‘ನನ್ನ ಈ ಊರು ತರ್ಲೇನಾ?’ ಅಂತ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಕೆಲವೊಂದು ಘಟನೆಗಳು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದವು.
