ಫುಲ್ವಾಮ.

 

                                          (Photo: Murali Hathwar)

ಫುಲ್ವಾಮದಲ್ಲಿ ಹೋದ ವಾರ ೪೦ ಜವಾನರ ಜೀವ ತೆಗೆದ ಹೇಯ ಘಟನೆ, ಭಾರತದೆಲ್ಲೆಡೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಅನಿವಾಸಿ ಭಾರತೀಯರಲ್ಲೂ ವಿಷಾದ, ಕೋಪ, ಅಸಹನೆ, ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಸಾಂತ್ವನ, ಹೋರಾಟ ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಭಾವನೆಗಳನ್ನ ಸ್ಪೋಟಿಸಿದೆ. ಈ ಭಾವನೆಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿವೆ. ಲಂಡನ್, ಮ್ಯಾಂಚೆಸ್ಟರ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಮಾರ್ಚ್ ನಡೆದಿದೆ. ವಾಟ್ಸಪ್ಪ್, ಫೇಸ್ಬುಕ್ ನಂತಹ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಕಮೆಂಟುಗಳು, ಮೆಮೇಗಳು, ವಿಡಿಯೋಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂತಾಪ, ಪ್ರತೀಕಾರಗಳ ಮೆಸೇಜುಗಳು ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಿ ತಳ್ಳಿಕೊಂಡಿವೆ. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಸರಾಗವಾಗಿ ಪಿಟಿ-ಪ್ರೆಯ್ಸ್-ಪ್ರಾಮಿಸ್ (೩ ಪಿ) ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಮಿಡಿಯಾಗಳ ಕಿಟಕಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಚುನಾವಣೆಯ ವರ್ಷವಾದ್ದರಿಂದ ಅಳೆದು-ಬಳೆದು ಮಾತು ಹೊರಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹಲವು  ದಶಕಗಳಿಂದ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಕಣಿವೆಯ ಹಲವು ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಯುವಕರನೇಕರು ಜಿಹಾದಿನ ಹಾದಿ ತುಳಿಯುತ್ತಿರುವದು ಹೊಸ ಕಗ್ಗಂಟಾಗಿದೆ. ಬಿಡಿಸುವ ಕಾಳಜಿ, ಆತುರ ಯಾರಲ್ಲೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದೋ ಎರಡೋ ಸೈನಿಕರು ಸತ್ತರೆ ಅದು ಸುದ್ದಿಯೇ ಆಗದಷ್ಟು ಆಗಲೇ ಸತ್ತಾಗಿದೆ. ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಲು ಉಗ್ರರೂ ಹೊಸ-ಹೊಸ ದಾರಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಫುಲ್ವಾಮ ಸದ್ಯ ಹಸಿಯಾಗಿದೆ. ಹಿಂದಿನ ಎಷ್ಟೋ ಘಟನೆಗಳಂತೆ ಇದೂ ಮರೆಯಲು ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡುವ ನಮ್ಮಗಳಿಗೆ. ಹಾಗೆ ಮರೆಯುವ ಮುನ್ನ, ಅಗಲಿದ ಯೋಧರಿಗೆ, ಅವರ ಕುಟುಂಬದವರಿಗೆ ಅನಿವಾಸಿಯ ನುಡಿಕಂಬನಿ ಈ ಲೇಖನ.

ನಮ್ಮ ಕರೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿ ತಮ್ಮ ವಿಚಾರಗಳನ್ನ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಅನಿವಾಸಿಗಳಿಗೆ ವಂದನೆಗಳು. ಆದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಜನರಿಗೆ ಅವಕಾಶವಾಗಲಿ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣ  ೧೫೦ ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಿತಿ ಸೂಚಿಸಿದ್ದೆ. ಸ್ಪಂದಿಸಿದವರು ಮೂರು ಜನ – ಭಾವನೆಗಳ ಹರಿವು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಿತಿಯನ್ನ ಮರೆಸಿದೆ. ಉಳಿದವರು ಕಮೆಂಟುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ನಂಬುತ್ತೇನೆ.

 

ಎಂದಿನಂತೆ, ವಿಚಾರಗಳ ಹೊಣೆ ಆಯಾ ಲೇಖಕರದ್ದು.

 

೧. 
ಅಡಿಗಡಿಗೊಂದು ಗಡಿಗಳು ಏಕೆ
ದ್ವೇಷವಿದೇಕೆ ಹಿಂಸೆ ಬೇಕೆ ?
ಗಡಿಗಳ ದಾರಿಯ ಮೈಲುಗಲ್ಲಿನಲಿ
ಯೋಧರ ರಕುತದ ಕಲೆಯೇಕೆ?
 
                        – ಕೇಶವ ಕುಲಕರ್ಣಿ 

 

 

೨. ಫುಲ್ವಾಮ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡ

– ರಾಮಶರಣ್ ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ್

ದಿಗ್ಭ್ರಮೆ, ನೋವು, ಕ್ರೋಧ, ಅಸಹಾಯಕತೆ – ಭಾವನೆಗಳ ಅಲೆಗಳು ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ಮನವನ್ನು ಅಲ್ಲೋಲ ಕಲ್ಲೋಲಗೊಳಿಸಿತು ಪುಲ್ವಾಮ ನರಮೇಧದ ಸುದ್ದಿ. ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬೃಹತ್ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿಯಿಂದ ಸುರಕ್ಷಿತವಾದ ದೇಶದ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಜೋಂಪು ಈ ಭೀಕರ ಪ್ರಸಂಗದಿಂದ ನುಚ್ಚುನೂರಾಗಿದೆ.

ದಾಳಿಯಲ್ಲಿ ನೋಂದ, ‘ಬೆಂದ ‘ ಸೈನಿಕರ ಕುಟುಂಬಗಳೆಡೆ ನಮ್ಮ ಸಂತಾಪದ ಹೊಳೆ ಹರಿಯುವುದರ ಜೊತೆಗೇ ಕಾಶ್ಮೀರೀ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿಗಳೆಡೆ ಮೊದಲ ಕೋಪದ ಉರಿ ಹರಿಯುವುದು ಸಹಜ. ಆದರೊಟ್ಟಿಗೆe ಈ ಗುಂಪಿನ ಅವಳಿಗಳಾದ ಪಾಕ್ ನ ISI ಹಾಗೂ ಪಾಕ್ ನೆಲೆಯ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಗುಂಪುಗಳ ಮೇಲೂ. ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಕಾರಣ ಹುಡುಕುವುದು ಮನುಷ್ಯನ ಮನೋಧರ್ಮ. ಈ ಕಾರಣ ನಮ್ಮ ತರ್ಕಕ್ಕೆ ಅಪ್ಯಾಯಮಾನವಾದದ್ದಕ್ಕೆ ತಗಲಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಆದರೆ ದೇಶದ ಸುಭದ್ರತೆಗೆ ಮಾರಕವಾಗುವಂತಹ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲು ಈ ಸಾಮಾನ್ಯತೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಬೇಕಾದದ್ದು ಅನಿವಾರ್ಯ.

ಪುಲ್ವಾಮ ಕೃತ್ಯದ ನಂತರ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲ ತಾಣದ ಸಂದೇಶ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮುಖ್ಯ ಕವಲುಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಒಂದು ಸಂತೃಸ್ತರ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹರಿದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣಿeಭೂತರೆಂಬ ದೋಷಿಗಳತ್ತ ಬೆರಳು ತೋರಿಸುವಂಥದ್ದು. ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಕೊಟ್ಟು, ನಂತರ ತೊಂದರೆಯನ್ನು ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ದ್ವಾರಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದರೆಂಬ ನೆಹರೂರವರಿಂದ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ವಾಹನ ಪರಿಶೀಲನೆಯ ಆಣತಿಯನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಿದ ಮೆಹಬೂಬಾ ಮುಫ್ತಿಯವರವರೆಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರ – ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗಣ್ಯರು- ನಗಣ್ಯರು ಜನರ ಕ್ರೋಧಾನಲಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದಾರೆ.

ನಮಗಿಂದು ಇತಿಹಾಸ ಬದಲಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸ ನಿರ್ಮಿಸುವ ತಾಕತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ವಾಟ್ಸಾಪ್, ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಗಳ ಸಂದೇಶ ಪಟಾಕಿಯನ್ನು ಸಿಡಿಸಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿಸುವ ಬದಲು ಸಧೃಡ ದೇಶ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಬಳಸಬೇಕೆನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಪ್ರಜಾತಂತ್ರಿಗಳಾದ ಭಾರತೀಯ ಪ್ರಜೆಗಳಲ್ಲಿದೆ ಈ ಶಕ್ತಿ. ದುಡ್ಡಿನಾಸೆಗೆ ಮತ ಮಾರಿ, ನಮ್ಮ ಆಶೆ – ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ತೂರುವುದನ್ನು ನಾವು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮೊಸಳೆ ಕಣ್ಣೀರಿನ, ಸ್ವಂತ ಬೇಳೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪಕ್ಷಗಳ, ಪುಡಾರಿಗಳ ಬಂಡವಾಳವನ್ನು ಬೆತ್ತಲೆ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕ್ರೋಡೀಕರಿಸಬೇಕು. ದೇಶ ಹಿತವನ್ನು ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿರಿಸುವ ಸರಕಾರವನ್ನು ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರಿಸುವ ಹೊಣೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರದ್ದು. ದೇಶ ಹಿತದ ಹೊಣೆಯನ್ನು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಸರಕಾರ ಮಾತ್ರ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಶಾಂತಿ-ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ದೇಶಕ್ಕೆ ತರಲು ಶಕ್ಯ. ಆ ದಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡೋಣ ನಮ್ಮ ಹೋರಾಟ.

 

 

೩. ಫುಲ್ವಾಮಾ ದಾಳಿಯ ಹೊಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಸುಕಾದ ಸತ್ಯಗಳು- ಹೊರಬಂದ ಹೆಗ್ಗಣಗಳು

ಸುದರ್ಶನ ಗುರುರಾಜರಾವ್

ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಗಡಿರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ  ನಾಡನ್ನು ಕಾಯುವ ನಮ್ಮ ಯೋಧರ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಉಗ್ರನ  ಆತ್ಮಹತ್ಯಾದಾಳಿ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಕ್ರೂರಭೀಕರವಾದದ್ದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಉಗ್ರರಾಯಿಗೆ ದೇಶದ ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಸಿಗುತ್ತಿರುವ Logistical ಬೆಂಬಲದ ವ್ಯಾಪ್ತತೆ ಗಹನತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಮ್ಮ ನುಡಿನಮನಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಾ, ಭಾವ ಪೂರ್ವಕ ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾವು  ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನೆಯ ಒಂದು ಒಳನೋಟ ಇಲ್ಲಿದೆ.

ಈ ಘಟನೆ ನಡೆದಾಕ್ಷಣ ದೇಶವೇ ಶೋಕ-ಆಘಾತ-ಸಾತ್ವಿಕ ರೋಷಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಮೂಕವಾಗಿದ್ದಾಗ ಬಾಂಬಿನ ಹೊಗೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಇಲಿ ಹೆಗ್ಗಣಗಳಂತೆ ಇರುವ, ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆಂದೇ ನಿಂತಿರುವ ಮಾಧ್ಯಮವೀರರು, ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು, ನಾನು ಗೌರಿ-ನಾವೆಲ್ಲಾ ಗೌರಿ ಎಂದು ಗೌರೀ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿದ ವಿಚಾರವಾದಿಗಳು, ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಇದು ಮೋದಿಯೇ ಮಾಡಿಸಿದ ಕೆಲಸ, ಉಗ್ರರನ್ನು ಒದೆದುರುಳಿಸುವುದರ ಬದಲು ಮಾತುಕತೆ ಆಡಿ,ಪ್ರತೀಕಾರ ಬೇಡ-ಪರಿಹಾರ ಇರಲಿ, ಬಂದೂಕಿನ ತುದಿಗೆ ಗುಬ್ಬಿ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಲಿ, ಭಯೋತ್ಪಾದಕತೆಗೆ ಧರ್ಮವಿಲ್ಲ-ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಿಗೆ ದೇಶವಿಲ್ಲ ಎಂಬ Apologetic ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಒಂದು ಕಡೆಯಾದರೆ “ಹೌ ಐಸ್ ದಿ jaish” ಅನ್ನುವವರೂ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನ್ ಜಿಂದಾಬಾದ್ ಎಂದವರೂ ಕಡಿಮೆಯೇನಿರಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದಕ್ಕೆ ಭಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಗೋಳಿಡುವ ಖಾನ್ಗಳು ,ನಾಸಿರುದ್ದೀನ್ ಷಾ ಉಸಿರೆತ್ತಿ  ಖಂಡಿಸಿಲ್ಲ!! ಅವರನಿಷ್ಠೆ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಹೊರತು ದೇಶಕ್ಕಲ್ಲ !! ಹೊರಗಿನ ವೈರಿಗಳಿಗಿಂತ ಒಳಗಿನ ವೈರಿಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಅಪಾಯಕರ. ಇಂತಹ ತೆರೆದ ಸತ್ಯಗಳ ಅನಾವರಣಕ್ಕೂ ಯೋಧರು ಪ್ರಾಣತೆರಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ.

ಪದಗಳ ಮಿತಿಯಿರುವಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಬರೆಯಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.ಹಾಗೆಂದು ಕೇವಲ ತಿಪ್ಪೆ ಸಾರಿಸಿದಂತೆ ಆಡುವ  ಕೆಲವು ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿ ಮಾತುಗಳಿಗೂ ಬೆಲೆಯೇನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಕೆಳಗೆ ಕೆಲವು ಸುಭಾಷಿತಗಳಿವೆ. ಓದುಗರ ಪರ್ಯಾವಲೋಕನೆಗೆ.

೧. ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ತೊಟ್ಟು ವಿಷವಿದ್ದರೂ ಕುಡಿದರೆ ಪ್ರಾಣ ಹೋಗುವುದೇ ಸರಿ. (ಕೇವಲ ಬರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿದ  ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮಹಾತ್ಮರಾದ(?) ದೇಶನಿಷ್ಠೆ ಇಲ್ಲದ, “ಭಾರತ್ ತೆರೆ ತುಕಡಿ ಹೊಂಗೆ’ ಎಂದವರನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ  ಗೌರಿ, ಬರ್ಕಾ, ಯಂಥವರ ಕುರಿತು)

೨. ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇಲ್ಲದೆ  ಹೋದರೆ ದೇಶಭಕ್ತರ ಭಯವಾದರೂ ಇರಬೇಕು  ( ರಾಷ್ಟ್ರಭಕ್ತಿಯನ್ನು  ಸಾಮೂಹಿಕ ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೊಳಿಸುವುದರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಕುರಿತಂತೆ)

೩. ಯಥಾ ಚಿತ್ತಂ ತಥಾವಾಚ ಯಥಾ ವಾಚ: ತಥಾಕ್ರಿಯಾ ಚಿತ್ತೇ ವಾಚೀ ಕ್ರಿಯಾಯಾಂಚಾ ಸಾಧೂನಾಮ್ ಏಕ ರೂಪತಾ – ನಡೆ ನುಡಿ ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮ್ಯ ಇರುವವರು ಸಜ್ಜನರು. ತಾದಾತ್ಮ್ಯವಿರದೆ ವೈರುದ್ಧ್ಯವಿದ್ದವರು ಇಂದಿಗೂ ಎಂದಿಗೂ  ದ್ರೋಹಿಗಳೇ.

೪.ಯಾ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷಿತ ಶತ್ರುಮ್  ಸ್ವಂ ಪ್ರಸರಂತಂ ಯದೃಚ್ಛಯಾ।ರೋಗಂ ಚಾಲಸ್ಯ ಸಂಯುಕ್ತಮ್ ಸ ಶನೈಸ್ತೇ ನಾ ಹನ್ಯತೇ – ಉಪೇಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದ  ಶತ್ರು, ರೋಗ ಎರಡೂ ಇಂದಲ್ಲಾ ನಾಳೆ ಕೊಲ್ಲುವುದೇ

೫. ಪಿತಾಚಾರ್ಯ: ಸುಹೃನ್ಮಾತಾ ಭಾರ್ಯಾ ಪುತ್ರ: ಪುರೋಹಿತ: ನಾದಂಡಯೋ ನಾಮ ರಾಜ್ನೋಸ್ತಿ  ಯಃ ಸ್ವಧರ್ಮೇ ನ ತಿಷ್ಠತಿ (ಮನುಸ್ಮೃತಿ): ತಂದೆ ತಾಯಿ ಆಚಾರ್ಯ, ಮಿತ್ರ ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು ಯಾರೇ ಆಗಲಿ, ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಲ್ಲಿ ದಂಡನೆ ತಪ್ಪಿಸಬಾರದು.

ರಾಮಾಯಣ ಮಹಾಭಾರತಗಳೂ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯಾದದ್ದೇ ಧರ್ಮ ಸಂಸ್ಥಾಪನೆಗಾಗಿ.ಹೇಡಿತನಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಾಮನನ್ನೇ ನಿಂದಿಸುವ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನೇ ತೆಗಳುವ, ದುರ್ಯೋಧನನೇ ಆದರ್ಶಪ್ರಾಯವಾಗಿರುವ ಕೆಟ್ಟದೆಲ್ಲವೂ ಸ್ವೀಕೃತವೆನ್ನುವ,  ದೇಶದೊಳಗಣ ಅಕ್ಷರ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನೂ ಹೊರಗಿನವರ ಜೊತೆಗೆ ಇಂದು ನಿಗ್ರಹಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಿದೆ. ಸಮಾಜದ ಕಲಿತವರು, ಕಲಿಯದವರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಆದರ್ಶಗಳು ಯಾರಿರಬೇಕು ಎಂಬುವುದರ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ,ಊರು ಬಾರಿ ಸೋತು ಜೀವದಾನ ಪಡೆದ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಧರ್ಮವೆಂದರೇನೆಂದು ತಿಳಿಯದ ಘೋರಿ ಮಹಮ್ಮದನ  ಮೋಸಕ್ಕೆ ಪೃಥಿವೀರಾಜ ಬಲಿಯಾದದ್ದು!!ಅಪಾತ್ರರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ದಾನ ತೋರಿದ ಕರುಣೆ ಎಂದಿಗೂ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರ ಫಲಗಳನ್ನು ಕೊಡಲಾರದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇತಿಹಾಸವೇ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ಕೊಳ್ಳಲು ಖಡ್ಗ ಹಿಡಿದು ನಿಂತವನ ಬಳಿ ಶಾಂತಿ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸುವುದಾದ್ರೂ ಹೇಗೆ? ಕಾಶ್ಮೀರದ ಈ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ರಾಜಕೀಯವಲ್ಲ, ಅದು ಮತಿಹೀನ ಮತಾಂಧರ ಆಟ. ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಸ್ಫೋಟಿಸಿಕೊಂಡು ಸತ್ತ ಯುವಕ ತಾನು ಜನ್ನತ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಜಾ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿಯೇ ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಬಾಹಿರನಾದಾಗ ಕರ್ಣನೂ ,ಭೀಷ್ಮನೂ ಶಲ್ಯನೂ ದುರ್ಯೋಧನನೂ ಎಲ್ಲರೂ ವಧ್ಯರೆ.

“ಇದಂ ಬ್ರಹ್ಮಮ್ ಇದಂ ಕ್ಷಾತ್ರಂ ಶಾಪಾದಪಿ ಶರಾದಪಿ”  ಎಂಬ ಪರಶುರಾಮ ವಾಕ್ಯ ನಮಗೆ ಆದರ್ಶಪ್ರಾಯವಾಗಬೇಕಿದೆ.

Advertisements

ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಸ್ತ್ರೀ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿದ ಹರಿಕಾರ..

ಅಖಂಡ ಮಂಡಲಾಕಾರಾಂ ವ್ಯಾಪ್ತಮ್ ಯೇನ ಚರಾಚರಂ                                            image.png
ತತ್ಪದಂ ದರ್ಶಿತಂ ಯೇನ ತಸ್ಮೈ ಶ್ರೀ ಗುರುಭ್ಯೋ ನಮಃ!
ಧರ್ಮ, ಧಾರ್ಮಿಕತೆಗಳ ಸರಿ ಅರ್ಥಕ್ಕೊಂದು ಸುಧೀರ್ಘ ಉದಾಹರಣೆ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಪರಮ ಪೂಜ್ಯ ಶ್ರೀ ಶಿವಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ೧೧೧ ವರ್ಷದ ಜೀವನ. ಅವರ ಸಾಧನೆ, ದೂರ ದೃಷ್ಟಿಯ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ ಅನಿವಾಸಿಯೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕೆನಡ ವಾಸಿ, ಅರಿವಳಿಕೆ ವೈದ್ಯ ಸುದರ್ಶನರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ. ಹಾಗೆಯೇ, ಅವರ ಈ ನುಡಿನಮನಕ್ಕೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾದ ಅವರ ತಾಯಿಗೂ, ಗುರುಗಳಿಗೂ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ಣ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು.
image.png

ಸರಿ ಸುಮಾರು ನೂರಾಹನ್ನೊಂದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ದೇಶಸೇವೆಯೇ   ಈಶಸೇವೆ ಎಂದೆನ್ನುತ್ತಾ , ಜನತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಕಂಡು ನಮ್ಮನ್ನಗಲಿದ ಯುಗಪುರುಷ, ನಡೆದಾಡುವ ದೇವರೆಂದೇ ಜನಮಾನಸಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯಾಗಿದ್ದ ಶ್ರೀ ಶಿವಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ತೊರೆದು ನೈತಿಕವಾಗಿ ದಿನೇ ದಿನೇ  ಅಧೋಗತಿಗಿಳಿಯುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜವನ್ನು ಆ ಮೂಲಕವಾಗಿ ಸಾತ್ವಿಕ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಅನಾಥರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಹೋದದ್ದು ದುಃಖಕರವಾದ ಸಂಗತಿಯೇ ಸರಿ. ಕಾಲನ ಕರೆಗೆ ಓಗೊಡದವರಾರು?

ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಹಗಲಿರುಳು ದುಡಿದು ಕಾಯಾ ವಾಚಾ ಮನಸಾ ದೀನರ ಕರೆಗೆ ಓಗೊಟ್ಟದ್ದು, ಏನೂ ಇದ್ದಿಲ್ಲದ ಒಂದು ಬಿಡಿ ಮಠವನ್ನು ಬೃಹತ್ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿದ್ದು, ಆ ಮೂಲಕವಾಗಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜೀವಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಕಾರಣರಾದದ್ದು , ಜಾತ್ಯಾತೀತರೆಂದು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸರಕಾರಗಳ ಅನೀತಿಯ ಕಾಕದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಕಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸಿದರೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತನಾಡದೆ ಮಠದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅನ್ನಪೋಷಣೆ ವಿದ್ಯಾದಾನಗಳನ್ನು ಅವಿರತವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಸಿದ್ದು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಓದಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ತುಮಕೂರಿನ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನಾ ಕಾರಣಗಳಿಗೆ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕ್ಕೆ  ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಸಮಾನತೆಯ ಹರಿಕಾರ ಶ್ರೀ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳು ಎಂಬುದು ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲದ ವಿಚಾರ.

ಸಿದ್ಧಗಂಗಾ ಮಠದ ಶಾಲೆಯ ಮೊತ್ತ ಮೊದಲ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯಾದ ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಅನುಭವದ  ಪರಿಚಯ ಈ ಲೇಖನದ ಉದ್ದೇಶ. ಇದನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ, ಬರೆಯುವಾಗ ಭಕ್ತಿ, ಕೃತಜ್ಞತೆಗಳು ಎದೆತುಂಬಿ ನಿಂತಿವೆ ಎಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲವಷ್ಟೇ .

೧೯೫೪ ನೇ ಇಸವಿ. ತಂದೆ ಕಾಲವಾದ ನಂತರ, ಬೇರೆ ಆಧಾರವೇನೂ ಇಲ್ಲದೆ  ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ,ಕನ್ನಡ ತೆಲುಗು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಭಾಷೆಗಳ ಬೀಡಾದ ಕೌತಾಳಂ ಎಂಬ ಕುಗ್ರಾಮದಿಂದ ಹೋರಾಡಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ತಾಯಿ ಹಾಗು ಆರನೇ ತರಗತಿ ಓದಿದ ಹುಡುಗಿಗೆ ಧುತ್ತೆಂದು ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಅಣ್ಣನಾದರೋ ಯಾವುದೋ ದೂರದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕಿದ್ದ. ಯಾವ ಸೌಕರ್ಯಗಳಿಲ್ಲದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊನ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದ ಆತನ ಜೊತೆ ಇರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿಲ್ಲದ  ಕಾರಣ ಈಗಾಗಲೇ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದ ತನ್ನ ಅಕ್ಕನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ತುಮಕೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕುಗ್ರಾಮವಾದ ಮೈದಾಳ ಎಂಬಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸೇರಿದ ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ಮನೆತುಂಬ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದ ತನ್ನ ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಸಹಾಯಕಳಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ನಿಂತಳು. ಅಕ್ಕನ ಮೊದಲ ಮಗ ನನ್ನ ತಾಯಿಗಿಂತ ಕೇವಲ ಮೂರೂ ವರ್ಷ ಚಿಕ್ಕವ. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ತಾಯಿಯು ತನ್ನ ಅಕ್ಕನ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಳು. ಆಗ ತುಮಕೂರು ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಖ್ಯಾತವಾದ, ವಿಶಾಲವಾದ, ವರ್ಷ ಪೂರ್ತಿ ಮೈದುಂಬಿ ನಳನಳಿಸಿ ತುಮಕೂರು ನಗರಕ್ಕೆ ನೀರು ಪೂರೈಸುತ್ತಿದ್ದ ಮೈದಾಳದ ಕೆರೆಯ ನೀರಿನ ನಿರ್ವಹಣೆ ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಭಾವನ ಕೆಲಸ.ನನಗೆ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನಾಗಬೇಕು. ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸ, ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳ, ಮನೆತುಂಬ ಜನ , ಬಡತನ ಎಂದು ಬೇರೆ ಹೇಳ ಬೇಕಿಲ್ಲವಷ್ಟೆ. ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸಗಳಿಗೆ ಕಡಿಮೆಯಿರದಂತೆ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿಗೆ ಹೆಗಲು ಕೊಡುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಮನಸ್ಥಿತಿ ಅಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಯಾವುದೇ ಶಾಲೆಗೆ ಆಗ  ತುಮಕೂರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು . ಅದು ೧೪-೧೫ ಕಿಲೋಮೀಟರುಗಳು. ಬಸ್ಸು ಇತ್ಯಾದಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೈಕಲ್ಲಿಗೆ ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿನ್ನೂ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿಯುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡುತ್ತಿರಲೂ ಇಲ್ಲ. ಅಕ್ಕನ ದೊಡ್ಡ ಮಗ ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ನಾಲ್ಕನೇ ಕ್ಲಾಸು ಪಾಸು ಮಾಡಿ ಐದನೇ ತರಗತಿಗೆ ಸಿದ್ಧಗಂಗೆಯ ಶಾಲೆಗೇ ಹೋಗಲು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ತಯಾರಾದ.. ಏಳನೇ ತರಗತಿಗೆ ತಯಾರಾದ ಹೆಣ್ಣುಮಗುವೊಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ. ಓದುವ ಆಸೆಯೂ ಇದೆ. ಅಕ್ಕ ಭಾವನಿಗೆ ಯೋಚನೆ, ಹೇಗೆ ಮಾಡುವುದು. ಊರಿನ ನಾಲ್ಕೈದು ಮಕ್ಕಳು ಹೇಗೂ ಸಿದ್ಧಗಂಗೆ ಶಾಲೆಗೇ ಹೋಗಿ ಬರುವಾಗ ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನೂ ಕಳಿಸಿದರೆ ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಸಲಹೆ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನಿಂದ.

ಆದರೆ ಮಠದಲ್ಲಿ ಆಗ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ದೇವರ ಮೇಲೆ ಭಾರ ಹಾಕಿ ಒಂದು ಅಳುಕಿನಿಂದಲೇ ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟರು. ಸಿಧ್ಧಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಲ್ಯಾಣಿಯಿದೆ. ಪ್ರತಿವರ್ಷವೂ ಜಾತ್ರ್ಯಾ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೈದಾಳದ ಕೆರೆಯ ನೀರನ್ನು ಆ ಕಲ್ಯಾಣಿಗೆ ಬಿಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿದೆ. ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದು, ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಜಾತ್ರ್ಯಾ ಸಮಾರೋಪ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಾಲು ಹೊದಿಸಿ ಸನ್ಮಾನ ಮಾಡುತಿದ್ದ ಪರಿಚಯವಷ್ಟೇ ನನ್ನ  ದೊಡ್ಡಪ್ಪನಿಗಿದ್ದದ್ದು. ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಭೇಟಿಗೆ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರನ್ನು ಕಂಡದ್ದಾಯಿತು. ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾಯಿತು. ಸುಮಾರು ೫೦೦ ಜನರಿದ್ದ ಮಠದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ್ಒಂಟಿ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು, ನಿಭಾವಣೆ ಕಷ್ಟ. ನಿರಾಕರಿಸಿದರೆ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಿನ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲು ಹಾಕಿದಂತೆ; ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೆ ಗುರುತರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಮಠದ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಕುಂದು ಬರುವ ಘಟನೆಯೇನಾದರೂ ನಡೆದರೆ ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಚಿಂತೆ. ಆ ತೊಳಲಾಟವನ್ನು ನನ್ನ ತಾಯಿ ಇಂದಿಗೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಮನೆ, ಊರು, ಮೈದಾಳದಿಂದ ಬರುವ ಹುಡುಗರು, ಅವರ ಮನೆತನ, ನಡವಳಿಕೆ, ಕ್ರಮಿಸುವ ದಾರಿ, ಹೊರಡುವ , ಮನೆಗೆ ಮರಳುವ ಸಮಯ, ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿ, ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ ವಿಷಯ ಸಂಗ್ರಹಣೆ ಮಾಡಿದ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಯೋಚಿಸಿ ತಿಳಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿ ಕಳಿಸಿದರು. ಇತ್ತ ಊರಿಂದ ಬರುವ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಹುಡುಗನನ್ನೂ ಅವನ ಮನೋಭಾವವನ್ನೂ ತಾವೇ ಖುದ್ದಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದರು. ಅನಂತರದಳ್ಳಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಕರೆದು ಅವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳಿದರು. ಆನಂತರದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನಿಗೆ ಕರೆ ಹೋಯಿತು, ಅವರ ಮಗನ ಮೂಲಕ!                                                                                 image.png

ಆತಂಕದಿಂದಲೇ ಬಂದ  ಕೃಷ್ಣಪ್ಪನವರನ್ನು ಕೂಡಿಸಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತಾವು ನಾಗರತ್ನಳನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ  ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಒಪ್ಪಿರುವುದಾಗಿಯೂ ಒಳ್ಳೆಯ ದಿನ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಆಕೆಯನ್ನು ಕರೆತಂದು ಶಾಲೆಗೆ  ದಾಖಲು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿಯೂ ತಿಳಿಸಿದರು. ಎಲ್ಲರ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಪಾರವಿಲ್ಲದಂತಾಯಿತು.

ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ದೊಡ್ಡತನ ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ದೂರದೃಷ್ಟಿ, ಕಾಳಜಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನಕಾರಿಯಾಗುವಂತಹವು.

ಮಠದ ಶಾಲೆಯ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೂ ಕರೆ ಹೋಯಿತು. ವಿಷಯವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಏಕೈಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯ ಘನತೆ ,ಗೌರವ ಸುರಕ್ಷೆ, ಕಲಿಕೆಗಳಿಗೆ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಲಾಯಿತು. ಅದರಂತೆ, ಮೈದಾಳ ಎಂಬ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕರೆತರುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅಕ್ಕನ ಮಗ ಹಾಗು ಅವನ ಸಹಪಾಠಿಗಳದ್ದಾಯಿತು. ಮಠದ ಆವರಣ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ನಂತರ ಶ್ರೀ ಶಿವಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಗಳ  ಅಥವಾ ಮುಖ್ಯ ಉಪಾಧ್ಯಾಯರ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕುರ್ಚಿ ನನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಮೀಸಲು. ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮುಗಿದು ಮೊದಲ ಪಿರಿಯಡ್ ಪ್ರಾರಂಭಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ಆಯಾ ತರಗತಿಯ ಉಪಾಧ್ಯಾಯರು ಬಂದು ನಮ್ಮ ತಾಯಿಯವರನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಬೇಕಿತ್ತು. ದಿನ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಆ ತರಗತಿಯಲಿದ್ದು ಸಂಜೆ ಕಡೇ ಅವಧಿಯ ಉಪಾಧ್ಯಾಯರು ಕರೆದು ತಂದು ಪುನಃ ಮುಖ್ಯಉಪಾಧ್ಯಾಯರು ಅಥವಾ ಅವರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ಊರಿನ ಹುಡುಗರು ಪುನಃ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಂದು ನಮ್ಮ ತಾಯಿಯವರನ್ನು ಜೊತೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರೂ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯ ನಂತರ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಗುರು ಬ್ರಹ್ಮ-ಗುರು ವಿಷ್ಣು ಗುರುದೇವೋ ಮಹೇಶ್ವರರಾದ ಶಿವಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಭಾರತೀಯ ಗುರು  ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಚ್ಚಳಿಯದ ಧೃವತಾರೆ. ನಮ್ಮ ತಾಯಿಯವರು ಸೇರಿದ ಮರುವರ್ಷದಿಂದ ಒಬ್ಬಬ್ಬರಾಗಿ ಕೆಲವಾರು ಹುಡುಗಿಯರು ಸೇರಿ, ನಮ್ಮ ತಾಯಿಯವರ ಶಾಲೆ ಮುಗಿಸುವ ವೇಳೆಗೆ ಏಳೆಂಟು ಹುಡುಗಿಯರು ಮಠದ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಪ್ರಾದೇಶಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಇಡೀ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಗದ್ದಲವಿಲ್ಲದೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ತಂದು ಹೆಣ್ಣೊಂದು ಕಲಿತರೆ ಊರೊಂದು ಕಲಿತಂತೆ ಎಂಬ ನಾಣ್ಣುಡಿಗೆ ಜೀವತುಂಬಿದ ಸಂತ ಶ್ರೀ ಶಿವಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮೀಜಿ.

ಅಂದು ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ಶಿಕ್ಷಣದ ಕಾರಣ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಕಠಿಣ ಸವಾಲುಗಳನ್ನೆದುರಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಸಿಲುಕಿದ ನಮ್ಮ ತಾಯಿ, ಒಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ  ಸೇರಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಓದಿಸಿ ಸಂಸಾರವನ್ನು ಸುಭದ್ರವಾಗಿ ನೆಲೆ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಇಂಬು ಕೊಟ್ಟಿತು. ಅಂದು ನನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದ ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯನವರು  ನಾನು ಪದವಿಪೂರ್ವ ತರಗತಿಗೆ ಸೇರಿದಾಗ ಶ್ರೀ ಸಿದ್ದಗಂಗಾ ಕಿರಿಯ ಕಾಲೇಜಿನ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಪತ್ನಿ ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ನಂತರ ಮಠದ ಶಾಲೆಗೇ ಸೇರಿದ ಎರಡನೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ. ಅವರಿಬ್ಬರ ಮಗ ನನ್ನ ಸಹಪಾಠಿ ಹಾಗೂ  ಗೆಳೆಯ!! ಇಂದು ನಾನು ವೈದ್ಯ, ನನ್ನ ತಂಗಿ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿ, ನನ್ನ ಅಣ್ಣ ಕೃಷಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕ. ನಾವು ಮೂವರು ನಮ್ಮ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಋಣ ತೀರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರೆ ಅದರ ಪುಣ್ಯಫಲವು ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳಿಗಲ್ಲದೆ ಇನ್ಯಾರಿಗೆ ತಾನೇ ಸಂದೀತು?

ಯೋಜನೆಗಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಜೆಗಳ ಹಣವನ್ನು ಲೂಟಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಮಠಕ್ಕೆ ಬಿಡಿಗಾಸಿನ ದೇಣಿಗೆ ಕೊಡದೆ ನನ್ನ ಆಯುಷ್ಯ ದೇವರು ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಕೊಡಲಿ ಎಂಬ ಭ್ರಷ್ಟರು, ನಾಲಾಯಕ್ ಮಗನ ಚಲನ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಸುರಿದು ಬಡ ರೈತರ ಬಾಳಿಗೆ ವಿಷ ಉಣಿಸುವ ದುಷ್ಟರು, ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಮರಣ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಲೋಚನೆ ಬಿಟ್ಟು ಯಾವುದೋ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಬೇಳೆಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ  ಆಷಾಢಭೂತಿಗಳು, ಜಾತ್ಯಾತೀತ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಜಾತಿಗಳನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಊಸರವಳ್ಳಿಗಳು, ಸಮಾನತೆ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬಿರಿಯುತ್ತಲೇ ಓಲೈಕೆ ರಾಜಕಾರಣ ಮಾಡುವ ಕುತಂತ್ರಿಗಳು ಇವರೆಲ್ಲರ ನಡುವೆ ಕಾಯಾ ವಾಚಾ ಮಾನಸಾ ಜನತೆಯ ಏಳಿಗೆಗೆ ದುಡಿದು ಕೆರೆಯ ನೀರನು ಕೆರೆಗೆ ಚೆಲ್ಲಿ ವರವ ಪಡೆದ ಮಹಾಪುರುಷ ತನ್ನ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ಸಹೃದಯರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟು ಇಹಲೋಕದ ಯಾತ್ರೆ ಮುಗಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸದಾ ಟೀಕಿಸುತ್ತಾ, ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಾ, ಭಾರತವನ್ನು ಒಡೆಯುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುವರಿಗಿಂಬು ಕೊಡುತ್ತಾ, ಮಹಿಲಾವಾದ ಎಂಬ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ತಾವೇ ಮಹಿಳೆಯ ಶೋಷಣೆಗೆ ಇಳಿಯುವ ಹಲವಾರು ಆತ್ಮವಂಚಕರಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟು ಅವು ತಮ್ಮ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಎಂದೋ ಕಳೆದ್ಕೊಂಡಿವೆ. ಅಂತಹ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಫಲಾಫಲಗಳ ಅಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಪೂಜೆಯೆಯೆಂಬ ಭಾವದಲ್ಲಿ ತ್ರಿವಿಧ ದಾಸೋಹ ನಡೆಸಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳಿಗೇಕೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕಾರದ ಹಂಗು?  

ತನ್ನ ಸಾಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ  ಬಂದ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸತ್ಪ್ರಜೆಯ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ರತ್ನವಾಗಿ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಿಯಾಗಿ  ಬೆಳಗುವ ಈ ಸಂತನಿಗೇಕೆ ಭಾರತ ರತ್ನ?

 

ಲೇಖಕರ ಚಿತ್ರಕೃಪೆ: ಲೇಖಕರು, ಉಳಿದ ಚಿತ್ರಗಳು: ಗೂಗಲ್ ಇಮೇಜ್ಸ್