---

ಪ್ರಿಯ ಓದುಗರಿಗೆ, ಈ ವಾರದ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನದೊಂದು ಕಥೆ. ಎರಡು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸುಧಾ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ “ಯುದ್ಧಗಳು” ಎಂಬ ನನ್ನ ಕಥೆಯ ಎರಡನೆಯ ಭಾಗವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದು. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಓದಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಿಳಿಸಿ – ಇಂತಿ ಸಂಪಾದಕ

---

ಚದುರಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಬಿಳಿ ಮೋಡಗಳು ಮೆಲ್ಲನೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿ, ಬ್ರಹದಾಕಾರದ ಕರಿಮೋಡಾಗಿ, ನಸು ನಗುತ್ತಿದ್ದ ಸೂರ್ಯನನ್ನು
ಮರೆಮಾಚಿ ಮಳೆ ಸುರಿಸುವ ಸೂಚನೆಯನ್ನು ಸೂಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಶನಿವಾರದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ವೇಳೆಗೆ, ಸ್ಕಾಟ್ಲೆಂಡಿನ ಗ್ಲಾಸ್ಗೋ ಪಟ್ಟಣದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಯಿಂದ, ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿ, ಹರಿದು ಬಂದ ಜನ, ಜಾರ್ಜ್ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿ, ಮುಗುಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಮೋಡಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟುವಂತೆ ಕೂಗುತ್ತಲಿದ್ದರು ” ನಿರಾಶ್ರಿತರಿಗೆ ನೆಲೆ ಬೇಡಾ, ನಮ್ಮ ದೇಶ ನಮಗೆ, ನೋ ಟು ಇಮಿಗ್ರೇಷನ್, ಗಡೀಪಾರು ಮಾಡಿ, ದೇಶ ಉಳಿಸಿ”
ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದ ಮರಿಯಾಳಿಗೆ ಆ ಘೋಷಣೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಹರಿತವಾದ ಚೂರಿಗಳಂತೆನಿಸಿ ಎದೆಯನ್ನು
ಇರಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮೈಯಲ್ಲಿ ನಡುಕು ಹುಟ್ಟಿ, ಕಾಲುಗಳು ನಡುಗಿ, ಬೆವರಾಡಿ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕತ್ತಲೆ
ಕಟ್ಟಿದಂತಾದರೂ, ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕತೊಡಗಿದಳು. ದಿನಾಲೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಆ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ
ನೂರಾರು ಹಸನ್ಮುಖಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ, ಈ ಹೊತ್ತು ನೆರೆದಿದ್ದ ಬ್ರಹತ್ ಗುಂಪು ಮತ್ತು ಅವರ ಘೋಷಣೆಗಳು ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸಿ, ಮನದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲಣವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿದ್ದವು. ಹೇಗೋ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿ ಮನೆಯತ್ತ ದಾಪುಗಾಲು ಹಾಕತೊಡಗಿದಳು. ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಯುದ್ಧವೆಂಬ ಪಿಶಾಚಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ, ಪ್ರಾಣಭಯದಿಂದ ಉಕ್ರೈನಿನ ಕಾರ್ಕಿವಿನಿಂದ ಪಲಾಯನಗೈದು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿದಾಗ, ಆದರದಿಂದ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡವರು ಇವರೇ ಏನು? ಹಾಗಾದರೆ, ಈ ಅಲ್ಪಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇವರಿಗೇನಾಯಿತು? ಇವರ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಿಷಜಂತು ತಿರಸ್ಕಾರದ ವಿಷವನ್ನು ಬಿತ್ತಿತು? ಯಾಕೆ ಈ ಆಕ್ರೋಶದ ಹೊಗೆ ಎದ್ದಿತು? ಮನದಲ್ಲಿ ಭುಗಿಲೆದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲವೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ಮರಿಯಾ,
ತಾನಿದ್ದ ಪೇಯಿಂಗ್ ಗೆಸ್ಟ್ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲವನ್ನು ತಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಬಾಗಿಲವನ್ನು ತೆರೆದು ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮನೆಯ ಒಡತಿ ಸಿಸ್ಟೆರ್
ಲೂಸಿ, ಅವಳ ಚಿಂತಾಕ್ರಾಂತವಾದ ಮುಖವನ್ನು ಕಂಡು,
“ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಇದೆ, ಬೇಡವೆಂದರೂ ರಾತ್ರಿಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿ ತಾನೆ?” ಎಂತೆಂದರು.
ಮೈಮೇಲಿದ್ದ ಭಾರವಾದ ಕೋಟನ್ನು ಕಳಚುತ್ತ ಮರಿಯಾ,
” ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿ ಇರದಿದ್ದರೂ, ಸರಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ಬದುಕಬೇಕಲ್ಲಾ ಸಿಸ್ಟೆರ್”
ಅವಳ ಮನದಾಳವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡ ಸಿಸ್ಟೆರ್ ಲೂಸಿ,
“ಲಂಚ್ ತಯ್ಯಾರಾಗಿದೆ ಮರಿಯಾ, ಫ್ರೆಶ್ ಆಗಿ ಬಂದು ಬಿಡು, ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮಾತಾಡೋಣ” ಎಂದು ತಟ್ಟೆಗಳನ್ನು
ಟೇಬಲ್ಮೇಲೆ ಇಡತೊಡಗಿದರು. ಕ್ವೀನ್ ಎಲಿಜಬೆತ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಪ್ರಸೂತಿ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹೆಡ್ ಸಿಸ್ಟೆರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ
ಸಿಸ್ಟೆರ್ ಲೂಸಿ ನಿವೃತ್ತಿ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಿದ್ದವು. ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ಸಿಸ್ಟೆರ್ ಲೂಸಿ ತಮ್ಮ ನಿವೃತ್ತಿ
ಜೀವನವನ್ನು, ನಿರಾಶ್ರಿತರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಚಾರಿಟಿ ಸಂಘಟನೆಗೆ ಮುಡಿಪಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.
ಯುದ್ಧವೆಂಬ ಪೈಶಾಚಿಕತೆಯಲ್ಲಿ, ಸೈನಿಕರ ಅಮಾನವೀಯ ಅಟ್ಟಹಾಸದಲ್ಲಿ, ಅಮಾಯಕ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ನಡೆದ
ಅತ್ಯಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಬಲಿಪಶುವಾಗಿ, ಪ್ರಾಣಭಯದಿಂದ ನಿರಾಶ್ರಿತೆಯಾಗಿ ಪಲಾಯನಗೈದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೋಂದಣಿಯಾದಾಗ, ತನ್ನ ಮೇಲೆ ನಡೆದಿದ್ದ ಹೀನಾಯ ಕೃತ್ಯದಿಂದ ಗರ್ಭವತಿಯಾಗಿರುವೆನೆಂದು ತಿಳಿದು, ಪಾಪದ ಪಿಂಡವನ್ನು ತೆಗೆದು ಬೀಸಾಕಿರೆಂದು ಗೋಗರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮರಿಯಾಳನ್ನು ಸಂತೈಸಿ, ಬದುಕುವ ಹಾದಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು ಆಗ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಿಸ್ಟರ್ ಲೂಸಿ.
ಟೆಸ್ಕೋ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ದಿನಸಿ ಮಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ದೊರೆತ ಮೇಲೆ, ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಆಶ್ರಯ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ
ಹೊಂದಿ, ಅತ್ಯಾಚಾರದಿಂದ ಜನ್ಮವೆತ್ತಿದ ಮಗುವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಬೆಳೆಸಿ ಪೋಷಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಗಟ್ಟಿ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ
ಪೇಯಿಂಗ್ ಗೆಸ್ಟ್ ಆಗಿ, ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸಿಸ್ಟೆರ್ ಲೂಸಿಯ ಮನೆಗೆ ತೆರಳಿದ್ದಳು ಮರಿಯಾ. ಹಲ್ಲುಜ್ಜಿ, ಮುಖತೊಳೆದು ಫ್ರೆಶ್ ಆಗಿ ಬಂದ ಮರಿಯಾಗೆ ತನ್ನ ಮಗನ ಮುಖವು ಕಾಣಿಸದೆ ಇದ್ದಾಗ,
“ಸಿಸ್ಟೆರ್, ಪೆಟ್ರೋ ಎಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸ್ತಾನೆೇ ಇಲ್ಲ?”
“ಅವನೆಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ? ಬ್ರೇಕ್ಫಾಸ್ಟ್ ತಿಂದು ಮೇಲಿನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಇವಾನನ ಜೊತೆಗೆ ಬ್ಯುಸಿ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.
ಅವನ ಪ್ರೀತಿಯ ಹಾವು ಏಣಿ ಆಟದಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತಿರಬಹುದು. ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಆಟದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಆಸಕ್ತಿ”
ಎಂದು ಮೆಚ್ಚಿಗೆಯ ವರದಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿದರು ಲೂಸಿ.
“ಪೆಟ್ರೋ…. ಲಂಚ್ ರೆಡಿ .. ” ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿದಳು ಮರಿಯಾ.
ಅಮ್ಮನ ಕರೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಓಡುತ್ತ ಬಂದ ಪೆಟ್ರೋ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಪೆಟ್ರೋನ ಮುಖವು ತನ್ನ ಬಾಳನ್ನೇ
ಹಾಳುಮಾಡಿದ ಆ ಪಿಶಾಚಿ ಸೈನಿಕನ ತದ್ರೂಪವೆನಿಸಿ ಮನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ತಾತ್ಸಾರ ಮೂಡಿದ್ದರೂ, ಕಂದನ ಬಿಸಿ
ಅಪ್ಪಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತಾಯ್ತನದ ಮಮಕಾರವರಳಿ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು ಮರಿಯಾ. ಯುದ್ಧದ ಕಠೋರತೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಶೀಲ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಕನಸುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲವೂ ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಗಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ಇಷ್ಟವಿರದಿದ್ದರೂ ಬೇರೆ ಯಾವ ಆಯ್ಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಜನ್ಮಕೊಟ್ಟು, ಅನಾಥಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಇವನನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಮರೆಯಾಗಿ ಬಿಡೋಣವೆಂದು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ತಾಯ್ತನದ ಅಂಕುರವನ್ನು ಮೂಡಿಸಿ ಬದುಕಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯ ಚಿಗುರನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದವನು ಪೆಟ್ರೋ ತಾನೇ? ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವುದು ತನ್ನ ರಕ್ತ ತಾನೇ? ಅವನ ಬಾಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಭದ್ರ ಬುನಾದಿಯನ್ನು ಹಾಕುವುದು ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ವ್ಯ ತಾನೇ? ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಉಸಿರಿನೊಂದಿಗೆ ಬಾಳ ಬಂಡಿಯನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಲಿದ್ದ ಮರಿಯಾಗೆ, ಈ ದಿನ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಮತ್ತು ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಬೇರೆಡೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಲಿರುವ ಇಂತ ಘಟನೆಗಳು ದೊಡ್ಡ ಆಘಾತವನ್ನೇ ಮೂಡಿಸಿದ್ದವು.
ಅಮ್ಮನ ಅಪ್ಪುಗೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿದ್ದ ಸಲಾಡ್ ಬನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಪೆಟ್ರೋ,
“ಅಮ್ಮ, ಹಾವು ಏಣಿಯಾಟದಲ್ಲಿ ಇವಾನನ್ನು ಸೋಲಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ” ಎಂದು ಗರ್ವದಿಂದ ಹೇಳಿದನು.
“ಮಗು, ಜೀವನದ ಏಣಿಯನ್ನು ಏರುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೆಟ್ಟಲಿನಲ್ಲಿಯೂ, ಕಷ್ಟವೆಂಬ ಕಾಣದ ಹಾವುಗಳು ಕಚ್ಚಲು ಕಾತೊರೆದು ಕುಳಿತ್ತಿರುತ್ತವೆ”
ಮುಗ್ದ ಮನಸಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ಮಾತಿನ ಪದಗಳ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೂ, ತಲೆಯನ್ನಾಲಿಡಿಸುತ್ತ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯ ಇವಾನಿಗೊಂದು
ಬನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಆಟವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಲು ಮೇಲಿನ ಕೋಣೆಗೆ ಓಡಿಹೋದನು ಪೆಟ್ರೋ.

ಅವಳ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ, ಅವಳ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ತುಮುಲು ನಡೆದಿದೆ ಎಂಬುವುದನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು, ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಆಹಾರವನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಮರಿಯಾಗೆ,
“ನಿನ್ನ ಮನಸಿನ ದುಗುಡು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಬಿಡು” ಎಂದು ಅವಳ ತಟ್ಟೆಗೂ ಆಹಾರವನ್ನು ಬಡಿಸಿದರು
ಲೂಸಿ.
“ಉದ್ಭವಿಸಿರುವ ಈ ದ್ವೇಷದ ಜ್ವಾಲೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಸುಲಭವಾಗಿ ಶಮನವಾಗುವದಿಲ್ಲವೆಂದು ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹಿಂದಿನ ವಾರ ಲಂಡನ್
… ಈ ವಾರ ಗ್ಲ್ಯಾಸ್ಗೋ … ಮುಂದಿನ ವಾರ ಸ್ಟಾರ್ಲಿಂಗ್ … ಹಾಗೆಯೇ ಪಟ್ಟಿ ಉದ್ದವಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿರುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಲಕ್ಷಗಂಟೆಲೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಇದು ನನ್ನಂತ ವಲಸಿಗರಿಗೆ ಚಿಂತೆಯ ವಿಷಯವಲ್ಲವೇ
ಸಿಸ್ಟೆರ್?” ಎಂತೆಂದಳು ಮರಿಯಾ.
“ನಿನಗೊಬ್ಬಳಿಗೇಕೆ? ನನ್ನಂತ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜೀವಿಗೂ ಇದು ಚಿಂತೆಯ ವಿಷಯವಲ್ಲವೇ? ಇದಷ್ಟೇ ಏಕೆ? ಈಗ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ
ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ವಿದ್ಯಮಾನವೆಲ್ಲವೂ ಚಿಂತೆಯ ಹಂದರವಲ್ಲವೇ? ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ, ಪಂಗಡ, ಬಣ್ಣ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಪರದಾಟ
ಬಡಿದಾಟ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಚೋದನೆ, ಪ್ರತಿರೋಧ, ಪ್ರತೀಕಾರ. ಯುದ್ಧ, ಕ್ರಾಂತಿ, ಕೊಲೆ, ಕಡಿ ಬಡಿ ಎಂಬ ಅಂಧಃಕಾರದ ಕೇಕೆ.
ಮಾನವೀತೆಯ ಹರಣ, ಬರೀ ಮಾರಣಹೋಮ. ಮನಸುಗಳನ್ನರಿಯದೆ ಉಕ್ಕುತ್ತಿರುವ ಮತ್ಸರ, ತಾರಕಕ್ಕೇರುತ್ತಿರುವ
ತಾತ್ಸಾರದ ಅಪಸ್ವರ. ಯಾರು ಕಾರಣ? ರೂಢಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ? ಮೃಗವಾಗುತ್ತಿರುವ ಮಾನವನೇ?”
ಭಾವುಕರಾಗಿ ಮನದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೊರ ಹಾಕಿ, ಗಟ ಗಟನೆ ಒಂದು ಲೋಟ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದು ಕ್ಷಣಕಾಲ ತಟಸ್ಥರಾದರು
ಸಿಸ್ಟೆರ್ ಲೂಸಿ.
ಕ್ಷಣಕಾಲ ಆವರಿಸಿದ ಮೌನವನ್ನು ಮುರಿದು, ತಾನೂ ಒಂದು ಗುಟುಕು ನೀರು ನುಂಗಿ ಮರಿಯಾ,
“ಕಾರಣ ಹುಡುಕುವುದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಅದರಿಂದಾಗುವ ಯಾತನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದು ಇನ್ನೂ ಕಷ್ಟವಲ್ಲವೇ ಸಿಸ್ಟರ್? ಯಾರು ಕಾರಣರೆಂದು ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು?”
ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿದ್ದ ಬುಟ್ಟಿಯತ್ತ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿ,
“ಸಿಸ್ಟರ್! ಕೊಳೆತ ಒಂದು ಹಣ್ಣು ಸಾಕಲ್ಲವೇ ಆ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿರುವ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹಾಳುಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಹಾಗೆಯೇ, ಯಾರದೋ
ತಾತ್ಸಾರದ ಒಂದು ಕೂಗು ಸಾಕಲ್ಲವೇ ತಿರಸ್ಕಾರದ ಹೊಗೆಯನ್ನು ಹಬ್ಬಿಸಲಿಕ್ಕೆ”
ಸಿಸ್ಟರ್ ಲೂಸಿಯ ಪ್ಲೇಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಖಾಲಿ ಲೋಟಕ್ಕೆ ಟೊಮ್ಯಾಟೋ ಸೂಪ್ ಸುರಿಯುತ್ತ ಮತ್ತೆ ಮಾತು ಮುಂದುವರೆಸಿದಳು,
“ನುಸುಳಿ ನುಗ್ಗುವ ನಿರಾಶ್ರಿತರು, ಹಾರಿ ಹರಿದು ಬರುವ ವಲಸಿಗರೆಲ್ಲರೂ ಒಳ್ಳೆಯವರೆಂದು ನಾನು ಹೇಳಲಾರೆ. ನಿಜವಾದ
ಆಶ್ರಯದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದ್ದವರು ಎಷ್ಟು ಜನ? ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ದುರುಪಯೋಗ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಜನ? ಮೈ ಮುರಿದು ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ ಬದುಕುವವರು ಎಷ್ಟು ಜನ? ದೊರಕುವ ಸಹಾಯದಿಂದ ಸೋಮಾರಿ ಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಬೀಡಿ ಸಿಗರೇಟ್ಸೇ ದುವವರು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಜನ? ಈ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ನನಗೇನೇ ಎಲ್ಲ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಂದು ಬೀಗುವವರು
ಮತ್ತೆಷ್ಟು ಜನ? ಪರಕೀಯಳಾಗಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿದು ಬದಕುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಇವರ ಆಕ್ರೋಶಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುವ ನನ್ನಂತವರು ಇನ್ನೆಷ್ಟೋ ಜನ? ಎಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಹಣೆಬರಹವಲ್ಲವೇ?” ಮಾತು ಮುಗಿಸಿ ಉದಾಸೀನತೆಯ ಉಸಿರನ್ನೆಳೆದಳು ಮರಿಯಾ.

” ರಾತ್ರಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಬಳಲಿರುವೆ ಹೋಗಿ ಮಲಗಿಕೊ. ಸಾಯಂಕಾಲ ಮಾತಾಡೋಣ” ಎಂತೆಂದು ತಮ್ಮ ಕೋಣೆಯತ್ತ ನಡೆದರು ಲೂಸಿ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮುಸುಕಿದ್ದ ಮೋಡಗಳು ತೆರವಾಗಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸತೊಡಗಿದ್ದನು. ಸಂಜೆ ಆರು ಗಂಟೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ನಿಖರವಾದ ಬೆಳಕು ಹಿತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ನಗುತ್ತಲಿತ್ತು. ಮಾಡಿದ್ದ ಕಾಫಿಯನ್ನು ಕಪ್ಪಿಗೆ ಸುರುವುತ್ತ,
“ಸಿಸ್ಟರ್ ಕಾಫಿ ರೆಡಿ … ಪ್ಲೀಸ್ ಕಮ್” ಎಂದು ಮರಿಯಾ ಕೂಗುತ್ತಲಿದ್ದಳು.
ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಲೂಸಿ,
“ಓಹ್! ಎಷ್ಟೊಂದು ಸುಂದರವಾದ ಸಂಜೆ. ಕಮಾನ್ … ಗಾರ್ಡನ್ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕಾಫಿ ಹೀರೋಣ”
ಎಂದು ಇಬ್ಬರೂ ಹೊರ ನಡೆದರು. ಕುಕ್ಕೂ … ಕುಕ್ಕೂ … ಎಂದು ದೂರದಿಂದ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ಪಕ್ಷಿಯ ಕೂಗನ್ನು ಅನುಕರಣೆ
ಮಾಡುತ್ತಾ ಪೆಟ್ರೋ ಕೂಡ ಗಾರ್ಡನ್ನನಲ್ಲಿ ಜಿಗಿದು ಆಟವಾಡತೊಡಗಿದನು.
“ಸಿಸ್ಟರ್! ಆ ಪಕ್ಷಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಚನ್ನಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ, ಬಹುಷಃ ದುಃಖವನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆತು”
ಕಾಫಿಯ ಗುಟುಕನ್ನು ಹೀರುತ್ತಾ ಲೂಸಿ ಅಂದರು,
“ಹೌದು, ಕುಕ್ಕು ಹಕ್ಕಿ, ಬಹಳ ಇಂಪಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತೆ … ಬೇಸಿಗೆಯ ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ … ಬಹುಷಃ
ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ದಿನಗಳು … ಆ ಮೇಲೆ ಹಾರಿಹೋಗುತ್ತೆ”
ಮರಿಯಾ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ತಿತವಾಗಿ ಅವರ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದಳು.
“ಹೌದು ಮರಿಯಾ ಇದು ವಲಸೆ ಹಕ್ಕಿ. ಇದಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ದೇಶವಿಲ್ಲ. ಅನಾನುಕೂಲವಾದ ಜಾಗದಿಂದ ಅನುಕೂಲವಾದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಹಾರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ಜಾಗ ತನ್ನದೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅದರ ಸವಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತೆ. ತನ್ನದೇ ಆದ ಗೂಡು ಇರದಿದ್ದರೂ, ಬೇರೆಯವರ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಮರಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿ, ಪ್ರತಿಕೂಲವಾದ ಸಮಯ ಎದುರಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಜಾಗವನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡುತ್ತೆ” ಎಂದು ಕುಕ್ಕುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ತಮಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದ ವಿಷಯವನ್ನು ಹರಿಬಿಟ್ಟರು ಲೂಸಿ.
“ಓಹ್! ಇದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಂಪಾಗಿ ಹಾಡಿದರೂ ಇದೆಂತ ಸ್ವಾರ್ಥ ಕಪಟ ಹಕ್ಕಿ” ಎಂದು ಉದ್ಘಾರ ತೆಗೆದಳು
ಮರಿಯಾ.

“ನೋ! ಅದು ಕಪಟ ಹಕ್ಕಿ ಅಲ್ಲಾ, ಬದುಕುವುದು ಹೇಗೆಂದು ಚನ್ನಾಗಿ ಅರಿತಿರುವ ಜಾಣ ಹಕ್ಕಿ. ಜಾಣರೂ ಸಹ ಸಮಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ
ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳು ಎಂಬುವದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡ ಮರಿಯಾ. ಕಾಫಿ ಆರಿ ಹೋಗುತ್ತೆ ಕುಡಿದು ಬಿಡು” ಎಂದು ಕಪ್ಪನ್ನು ಅವಳತ್ತ ಸರಿಸಿದರು ಲೂಸಿ.

ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಲಿದ್ದ ಆ ಹಕ್ಕಿಯ ಕುಕ್ಕು ಹಾಡನ್ನು ಆಲಿಸುತ್ತ ಕಾಫಿಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿದಳು ಮರಿಯಾ.
“ನಿನಗೊಂದು ಹೊಸ ಸುದ್ಧಿ. ನನ್ನ ಸಂಘಟನೆಯಿಂದ ಕರೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಮುಂದಿನ ಶನಿವಾರ ಈ ದಿನ ನಡೆದ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ
ಪ್ರತಿಕಾರವಾಗಿ ನಮ್ಮಂತ ಎಲ್ಲ ಸಂಘಟನೆಯವರಿಂದ ಪ್ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಇದೆ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಚಕ್ಕರ್ ಹೊಡೆದು ಬಂದು ಬಿಡು. ನಮ್ಮ
ಭಲವೂ ಬಲಿಷ್ಠವಿದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ” ಎಂತೆಂದರು ಲೂಸಿ.
“ಈ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವರ ಚಿಂತನೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರತಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸುವ ಹಕ್ಕು, ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದಿರುವ ನಮಗೂ
ಇದೆಯೇ ಸಿಸ್ಟರ್”
“ಹುಟ್ಟಿದ ಜೀವಿಗಳಿಗೆಲ್ಲವೂ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕು ಇದೆ ಎಂಬುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡ ಮರಿಯಾ.
ಕತ್ತಲಾಗತೊಡಗಿದೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಡಿನ್ನರ್ ಮಾಡೋಣ ಬಾ”ಎಂದು ಮೇಲೆದ್ದರು ಸಿಸ್ಟರ್ ಲೂಸಿ.
ಸಿಸ್ಟರ್ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಸರಿಯೆನಿಸಿದರೂ, ಹೋಗುವುದೋ ಬೇಡವೋ ಎಂಬ ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲಿ ವಾರವು ಉರುಳಿ ಹೋಗಿದ್ದು
ಮರಿಯಾಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದು ಶನಿವಾರದ ಮುಂಜಾನೆ … ಅದೇ ಸ್ಥಳ, ಅದೇ ಬೀದಿ, ಜನರು ಬೇರೆ,
ಘೋಷಣೆಗಳು ಬೇರೆ, ಉದ್ದೇಶ ಬೇರೆ. ಪ್ರತಿಭಟನೆಕಾರಕ್ಕಿಂತ ಪೊಲೀಸರ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಜಾಸ್ತಿ ಎನಿಸಿತು ಮರಿಯಾಗೆ. ‘ಕಳೆದ
ವಾರ ಸೇರಿದ ಜನಸಾಗರವೆಲ್ಲಿ? ಈಹೊತ್ತಿನ ಗುಂಪೆಲ್ಲಿ? ಆದರೂ ಮನಸುಗಳನ್ನರಿತು ಮಾನವೀತೆಯನ್ನು ಮೆರೆಯುವ
ಇಷ್ಟಾದರೂ ಜನರಿದ್ದಾರಲ್ಲ’ ಎಂದು ಮನದಲ್ಲಿಯೇ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಉಸಿರನ್ನೆಳೆದಳು ಮರಿಯಾ. ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ನಡೆದ
ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಇಳಿ ಸಂಜೆಹೊತ್ತಿಗೆ ಮುಗಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಮನೆಗೆ ಮರಳೋಣವೆಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮರಿಯಾಗೆ,
“ವಾಟ್ ಎ ಲವ್ಲೀ ಡೇ, ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಕ್ಲೈಡ್ ನದಿಯ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸುತ್ತಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗೋಣವೆ?” ಎಂತೆಂದರು ಲೂಸಿ.
“ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಸಿಸ್ಟರ್! ಆ ನದಿಯ ದಂಡೆಯನ್ನು, ಅಲ್ಲಿ ತಂಗಿದ್ದ ಆ ಹಡಗನ್ನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?” ಎಂದು
ಅವರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದಳು ಮರಿಯಾ. ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಉಕ್ರೈನಿನಿಂದ ಬಂದ ನಿರಾಶ್ರಿತರಿಗೆ, ಕ್ಲೈಡ್ ನದಿಯ
ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಕಾಟ್ಲೆಂಡ್ ಸರಕಾರವು ‘ಎಂ ಎಸ್ ಅಂಬಿಷನ್’ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರವಾಸಿ ಹಡಗವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿ, ತಾತ್ಕಾಲಿಕ
ನೆಲೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿದ್ದೂ, ವರ್ಷ ಕಾಲ ಪೆಟ್ರೋನೊಂದಿಗೆ ಅದೇ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಕಳೆದಿದ್ದೂ ಅವಳ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹಚ್ಚು ಹಸಿರಾಗಿ ಉಳಿದಿತ್ತು. ನದಿಯತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿ ಮರಿಯಾ,
“ಸಿಸ್ಟರ್! ಅವೇ ಅಲೆಗಳು, ಅದೇ ದಂಡೆ, ಅದೇ ಓಡಾಡುವ ಜನರು ಆದರೆ, ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಹಡಗು ಮಾತ್ತ್ರ ಕಾಣೆಯಾಗಿದೆ.
ಸೆರೆಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿರಬಹುದಲ್ಲವೇ?”

“ಜೀವನವೂ ಹಾಗೇಯಲ್ಲವೇ ಮರಿಯಾ! ನಿಂತ ನೀರಾಗಬಾರದು, ಹರಿಯಿತ್ತುರುವ ನದಿಯಾಗಬೇಕು, ತೇಲುತ್ತಿರುವ
ನೌಕೆಯಾಗಿ, ಬೇಕಿದ್ದ ದಡವನ್ನು ಸೇರಲೇಬೇಕು. ಸರಿ! ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ, ಪೆಟ್ರೋ ಇವಾನನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವನು
ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಬರೋಣ” ಎಂದು ಸಿಸ್ಟರ್ ಲೂಸಿ ಕಾರಿನತ್ತ ನಡೆದರು.
ರಾತ್ರಿಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಿಸ್ಟರ್ ಲೂಸಿಯ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಯಾರೋ ಮೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನೆಸೆದು ‘ಬೀ ಕೇರ್ಫುಲ್’ ಎಂದು ಗೋಡೆಯ
ಮೇಲೆ ಬರೆದು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ಕಂಡು ಮರಿಯಾ ದಂಗಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಸಿಸ್ಟರ್ ಲೂಸಿ ಜೋರಾಗಿ ಕಿರುಚಾಡುತ್ತಿದ್ದರು,
“ಈ ಕಿತಾಪತಿಯೆಲ್ಲವೂ ಆ ಕೌನ್ಸಿಲ್ ಹೌಸಿನ ಮಕ್ಕಳದೇ. ಕುಳಿತು ಪುಕಸಟ್ಟೆ ತಿನ್ನಲು ಗೊತ್ತು. ಸಂಸ್ಕಾರವಿಲ್ಲಾ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಿಲ್ಲ.
ನಾನೇನು ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಫೋನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಅವರಿಗೆ ತಕ್ಕ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತೇನೆ” ಏನಾಗಿದೆ ಎಂಬ
ಅರಿವಾಗದಿದ್ದರೂ, ಲೂಸಿಯ ಇಂತ ಕಿರುಚಾಟವನ್ನು ಎಂದೂ ಕಾಣದಿದ್ದ ಪೆಟ್ರೋ ಭಯಭೀತನಾಗಿ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು
ಅವರನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಲಿದ್ದನು. ಪೆಟ್ರೋನ ತಲೆಯನ್ನು ಸವರುತ್ತ ಮರಿಯಾ,
“ಸಿಸ್ಟರ್! ಸಾರೀ, ನನ್ನಿಂದ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಾನೇ ಬೇರೆ ಕಡೆಗೆ ಹೋದರೆ ಹೇಗೆ ಎಂದು
ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವೆ”
“ಬೇರೆಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಇಂತವರು ಇರುವದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿರುವೆಯಾ? ಇಂತ ಕಿತಾಪತಿಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಕೊರತೆ
ಏನು? ನೀನೇನು ಹೆದರಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ಇಂತವರನ್ನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಕಂಡಿರುವೆ. ನೀನು ಧೈರ್ಯದಿಂದಿರು, ನಾನು ಎಲ್ಲ ಸರಿ
ಮಾಡುತ್ತೇನೆ” ಎಂತೆಂದು ಪೆಟ್ರೋನ ಕೆನ್ನೆಯನ್ನು ಸವರಿದರು ಲೂಸಿ.

---

ದೇಶದ ವಿವಿದೆಡೆಯಲ್ಲಿ, ಪಕ್ಕದ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳ ವಿವರಗಳು ಟಿವಿ ಯಲ್ಲಿ, ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ
ದಿನಾಲೂ ಹರಿದಾಡತೊಡಗಿದ್ದವು. ಮರಿಯಾಗೆ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಅಡ್ಡಾಡಲೂ ಕೂಡಾ ಭಯವಾಗತೊಡಗಿತ್ತು. ಯುದ್ಧ ನಿರಾಶ್ರಿತರ
ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲಿದ್ದ ಜನರ ಕನಿಕರ ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ವಿಷಯ ಅವಳಿಗೆ ಮನದಟ್ಟಾಗತೊಡಗಿತ್ತು.
ಆಕ್ರೋಶದೊಂದಿಗೆ ಅಸಮಾಧಾನದ ಹೊಗೆಯನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತಿರುವವರು ಹದಿ ಹರೆಯದ ಭಾವಿ ನಾಗರೀಕರೆಂಬುವುದು
ಅವಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮನಕ್ಕೆ ಆಗಲೇ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು. ಅವರಾದರೂ ಎಷ್ಟು ದಿನವೆಂದು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಾರು?
ಹಾಗಾದರೆ, ನನ್ನಂತ ನಿರಾಶ್ರಿತ ವಲೆಸಿಗರ ಭವಿಷ್ಯವೇನು? ಮನುಷ್ಯನೇ ರೂಪಿಸಿರುವ ಈ ಮಾನವೀಯ ಭಿಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ
ಪರಿಹಾರವೇನು? ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಾನೇ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಪರಿಹಾರವನ್ನು ನಾನೇ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ತಾನೇ?
ಯಾವುದೇ ಕಾರಣವಿರಲಿ, ಬಂದಿದ್ದು ನನ್ನ ತಪ್ಪಲ್ಲವೇ? ನನಗೂ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ, ಸ್ವಂತ ಕಾಲಮೇಲೆ ನಿಂತು ಬದುಕುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ
ಇದೆಯಲ್ಲವೇ? ಬದಲಾವಣೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮ, ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ತಾನೂ ಬದಲಾಗಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಸಿಸ್ಟರ್ ಹೇಳಿದಂತೆ
ಜೀವನವು ನಿಂತ ನೀರಾಗಬಾರದಲ್ಲವೇ? ಅವಳ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಇಂತ ಸಾವಿರಾರು ಆಲೋಚನೆಗಳು ಸುತ್ತತೊಡಗಿದ್ದವು.
ಅದೊಂದು ಸಂಜೆ ಮನೆಯ ಗಾರ್ಡನ್ನಲ್ಲಿ ಸಿಸ್ಟರ್ ಲೂಸಿ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮರಿಯಾ ಮಾತೆತ್ತಿದಳು ,

“ಸಿಸ್ಟರ್! ನಿಮ್ಮ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ನಾನು ಚಿರಋಣಿ. ಮನಸ್ಸನ್ನು ಉಕ್ರೈನಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು, ದೇಹವನ್ನು ಸ್ಕಾಟ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಇಲ್ಲಿಯೇ
ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳೋಣವೆಂದು ಬಯಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ಘಟನೆಗಳಿಂದ, ಪರಕೀಯರ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ
ಹಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಕಂಡು, ಯಾಕೋ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ತನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿರಬಹುದೇನೋ, ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆನೇ ಮಾತನಾಡಬಹುತ್ತಿರುವರೇನೋ , ಪೆಟ್ರೋನನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಎತ್ತಿಕೊಂಡುಹೋಗಬಹುದೇನೋ, ಯಾರೋ ಅಸಡ್ಡೆ ಹುಡುಗರು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆಮಾಡಬಹುದೇನೋ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಂತಹ ಮಾನಸಿಕ ವೇದನೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಯೇ ಎಷ್ಟೊಂದು ದಿನ ಬದುಕುವುದು? ಇಂತಹ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಪೆಟ್ರೋನನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೆಳಸುವುದು? ಎಂದು ದಿನಾಲೂ ಯೋಚಿಸಿ ಸಾಕಾಗಿಹೋಗಿದೆ”
ಲೂಸಿ ಅವಳ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ,
“ಮರಿಯಾ ನೀನು ಧೈರ್ಯವಂತೆ ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ”
“ಸಿಸ್ಟರ್! ಭೀತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ದೇಶವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಪಲಾಯನಗೈಯುವಾಗ ಹೇಡಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಧುಮುಕುತ್ತಿರುವ ಸಾವಿರ
ಹೆಂಗಳೆಯರಂತೆ, ನಾನೂ ಸಹ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಸೇರಿ ವೈರಿಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿ ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಾಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಈ ಮೂರು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಜೀವನವು ಸಾಕಷ್ಟು ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸಿದೆ, ಈಗ ಧೈರ್ಯವಂತೆಯಾಗಿರುವೆ. ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯಲ್ಲಿ ಪೆಟ್ರೋನ
ಬಾಳನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ಮನಸಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ, ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಉಕ್ರೈನ್ನಗೆ ಮರಳಿ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿರುವೆ”
“ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿರುವೆಯಾ?” ಎಂತೆಂದರು ಲೂಸಿ.
ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಹಬ್ಬಿಕೊಂಡಿದೆ ಸಿಸ್ಟರ್! ಆದರೆ,
ಏನೇ ಆದರೂ ಅದು ನನ್ನ ದೇಶ ತಾನೇ? ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ಹೋಗು ಅನ್ನುವವರು ಯಾರು? ಇಂತ ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ಥಿರತೆಯಲ್ಲಿ
ಇಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಗಂಜಿಯನ್ನಾದರೂ ಕುಡಿದು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದೇ ಲೇಸು ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವೆ”
“ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನೀನು ಸ್ವತಂತ್ರೆ. ನೀನು ಏನೇ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ ಯೋಚಿಸಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರುವೆ ಎಂದು
ನಂಬಿರುವೆ. ಆದರೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸು ಎಂಬುವುದೇ ನನ್ನ ಸಲಹೆ”
“ಸಿಸ್ಟರ್! ಬಹಳೇ ಯೋಚಿಸಿ ಈ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವೆ”
ಮರಿಯಾಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಗಟ್ಟಿತನವನ್ನು ಕಂಡು ಲೂಸಿ,
“ಹಾಗಾದರೆ ನನ್ನನ್ನು, ಈ ದೇಶವನ್ನು ಮರೆತು ಬಿಡುವೆಯಾ?”
“ಸಿಸ್ಟರ್! ಕತ್ತಲೆಯಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಆಶಾಕಿರಣವಾಗಿ ಬಂದವರು ನೀವು ಮತ್ತು ಈ ದೇಶಾ. ಏಳೇಳು ಜನುಮದಲ್ಲಿಯೂ
ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ನಾನು ಮತ್ತು ಪೆಟ್ರೋ ಬದುಕಿರುವುದೇ ನಿಮ್ಮಿಂದ. ದಿನಾಲೂ ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ನೆನೆದು
ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಜೀವನ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಖಂಡಿತ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುತ್ತೇವೆ ಆದರೆ, ನಿರಾಶ್ರಿತರಾಗಿಯಲ್ಲ ಪ್ರವಾಸಿಕರಾಗಿ”
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ಸಪ್ಪೆ ಮುಖಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಪೆಟ್ರೋ,
“ಅಮ್ಮಾ, ಯಾಕೋ ಕುಕ್ಕು ಹಕ್ಕಿ ಹಾಡ್ತಾ ಇಲ್ಲಾ” ಎಂದು ಬೇಸರವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದನು. ಅವನ ಮುಗ್ದ ಮೊಗವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ
ಮರಿಯಾ,

“ಮಗು, ಕೇಳದೇ ಬಂದಿದ್ದ ಕುಕ್ಕು ಹಕ್ಕಿ, ಪ್ರತಿಕೂಲತೆ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ, ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳದೆಯೇ ಹಾರಿ ಹೋಗಿದೆ” ಎಂದು
ಆಕಾಶದತ್ತ ನೋಡಿದಳು. ಅಮ್ಮನ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥವಾಗದ ಪೆಟ್ರೋ ಲೂಸಿಯವರ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತನು.

———– ಡಾ. ಶಿವಶಂಕರ್ ಮೇಟಿ