ಶೇಕ್ಸ್ಪಿಯರ್ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ “ಲಾರ್ಡ್ ಕೋಹ್ಲಿ”ಯನ್ನುಭೇಟಿಯಾದಾಗ – ಶ್ರೀಹರ್ಷ

ಈ ವಾರದ ಪ್ರಸ್ತುತಿ ಅಪರೂಪವಾದುದು. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅದ್ವಿತೀಯ ನಾಟಕಕಾರನೆಂದು ಹೆಸರಾದ  ವಿಲಿಯಮ್ ಶೇಕ್ಸ್ಪಿಯರ್  ಹುಟ್ಟಿದ  ನಾಡಲ್ಲೆ ಆತನ ಒಂದು ನಾಟಕದ -- ಎಂಥದೇ ಇರಲಿ,-- ಒಂದು ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ ರಂಗಮಂಚ ಹತ್ತುವದು ಸಾಮಾನ್ಯವಲ್ಲ. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವವರಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಏಕೈಕ ಕನ್ನಡಿಗ ಲೀಡ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಶ್ರಿಹರ್ಷ ನೀರಗುಂದ ನಾಗರಾಜ್ ಅವರು. ತಮ್ಮ ಆ ಅನುಭವವನ್ನು ಈ ರಸಭರಿತ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಆತ ಹುಟ್ಟಿದ ಎಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲೇ (ತಾರೀಕು ಖಚಿತವಿಲ್ಲ)
’ಬಾರ್ಡ್ ಆಫ್ ಏವಾನ್’ ಎಂದು ಬಿರುದು ಪಡೆದ ಆತನ ೪೧೦ನೆಯ ಪುಣ್ಯತಿಥಿ ಇದೇ ಎಪ್ರಿಲ್ ೨೩ ರಂದು. ಶೇಕ್‌ಸ್ಪಿಯರ್ ನಾಟಕಗಳ ನಿತ್ಯ ಜೀವಂತಿಕೆಗೆ ಕಾರಣ, ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರಂಗಭೂಮಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದುದು, ಎಂದು ಪಂಡಿತರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಓದುವವರನ್ನು, ನೋಡುವವರನ್ನು ಸದಾ ಎಚ್ಚರದಲ್ಲಿಡುವ ಕಲೆ ಅವನಿಗೆ ಒಲಿದು ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ದುರಂತ, ಹಾಸ್ಯ, ತೀವ್ರ ಚಿಂತನೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಬಲ್ಲ (೧೫೦೦ಕ್ಕೂ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟು) ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳು ದಕ್ಕಿದ್ದವು. ಅವುಗಳನ್ನು ನಾವು ಇಂದಿಗೂ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಳವಡಿಸಿ ಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಭಾಷೆಯ ಬಗೆಬಗೆಯ ಆಟಗಳ ಮೂಲಕವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುವ ಕೌಶಲ ಅವನಿಗಿತ್ತು’ಆತನ ಪಾತ್ರಗಳೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಒಳಕನ್ನಡಿಗಳಂತೆ ಕಾಣ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಅವನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮೊಳಗಿದ್ದ ಭಾವಗಳನ್ನು ಕಾಣದೆ ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆತ ರಾಜರುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದರೂ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಜನರ ಕಷ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದನೆಂತಲೆ’('ಬಾರ್ಡೋಲೇಟರ್’(Bardolater) ಹೆರಾಲ್ಡ್ ಬ್ಲೂಂ) ಇಂದಿಗೂ ಜಗತ್ತಿನೆಲ್ಲ ನಾಡಲ್ಲೂ ಆತ ನಾಲ್ಕು ಶತಮಾನದ ನಂತರವೂ ಸಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಇಂಥ ಅಪರೂಪದ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕ ಬಗೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಶ್ರೀಹರ್ಷ ಅವರ ಸ್ವಪರಿಚಯವನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಓದಿರಿ. (ಸಂಪಾದಕ)

ನನ್ನ ಹೆಸರು ಶ್ರೀಹರ್ಷ ನೀರಾಗುಂದ ನಾಗರಾಜ್. ನನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಊರು ನೀರಾಗುಂದ, ಕರ್ನಾಟಕ; ಆದರೆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತು ಬೆಳವಣಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರದಲ್ಲೇ ನಡೆದದ್ದು. ಪ್ರಸ್ತುತ ನಾನು ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್‌ಡಮ್‌ನ ಲೀಡ್ಸ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದು, ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ ಉದ್ಯಮಶೀಲ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಯುಕೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ನಾನು ವಿವಾಹಿತರಾಗಿದ್ದು, ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯೂ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೇ ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಜೀವನವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಲೀಡ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೇವೆ.

ನನಗೆ ರಂಗಭೂಮಿ ಮತ್ತು ನಾಟಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಆಸಕ್ತಿ ಇದೆ. ಅದೇ ಆಸಕ್ತಿಯ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗವಾಗಿ, ನಾನು ಎರಡು ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಪಕ ಹಾಗೂ ನಟನಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಜೊತೆಗೆ, ಕಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಅಭಿರುಚಿಯಿಂದ ಭರತನಾಟ್ಯದಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ. (ಅವರಿಗೆ ಪಾರ್ಕ್ ರನ್ನಿಂಗ್, ಮ್ಯಾರಥಾನ್ ಓಟದ ಹವ್ಯಾಸವಿದೆ. ಈ ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾಂಚೆಸ್ಟರಿನ ಮ್ಯಾರಥಾನ್ ದಲ್ಲಿ ಕಂಡಾರು! –ಸಂ)

ನನ್ನ ತಂದೆ ಡಾ. ನಾಗರಾಜ್ ನೀರಾಗುಂದ ಅವರು ವಿಜಯ ಕಾಲೇಜಿನ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಾಗಿದ್ದು, ಕಾದಂಬರಿ ಹಾಗೂ ನಾಟಕ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಮಾಡಿದವರು. ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯಕೃತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವಲ್ಲಿ, ಗಣಕಯಂತ್ರದ ಮೂಲಕ ಟೈಪಿಂಗ್ ಮಾಡುವುದು, ತಾಂತ್ರಿಕ ಸಹಾಯ ಒದಗಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ಪ್ರಕಟಣೆಯ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಸಂಯೋಜಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ.


ಈಗ ನನ್ನ ಲೇಖನ ಓದಿರಿ

ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿರುವ ಆತ್ಮ ಹೊಂದಿದ ರಂಗಮಂದಿರ

ಫುಲ್‌ನೇಕ್ ಗ್ರಾಮವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಒಂದುಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ಫುಲ್‌ನೇಕ್ ಥಿಯೇಟರ್ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ನಿಂತಿದೆ.1740ರ ದಶಕದಲ್ಲಿMoravian Church ಸಹೋದರರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಧಾರ್ಮಿಕ ವಸತಿ ಅದು. ಅದರ ಎತ್ತರದ ಸ್ಥಳದಿಂದ, ಈ ರಂಗಮಂದಿರ ಹಸಿರು ಕಣಿವೆಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಸುಂದರ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಇದು ಸುತ್ತಲಿನ ವೆಸ್ಟ್ ಯಾರ್ಕ್‌ಶೈರ್‌ನ ನಗರ ಮತ್ತು ಕೈಗಾರಿಕಾ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ದೂರವಿರುವ ಶಾಂತ ಮತ್ತು ಸುಂದರ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದು ಒಂದು ಅಡಗಿದ ಗ್ರಾಮೀಣ ರತ್ನ. ರಂಗಮಂದಿರದ ಒಳಗೆ ಒಂದು ಅಂತರಂಗದ ಎಪ್ಪತ್ತು ಆಸನಗಳ ಆಡಿಟೋರಿಯಂ ಇದೆ.

ಮೂಲ ವೇದಿಕೆ 1920ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು. ನಂತರ 1950ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಗೋದಾಮಿನಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಮರವನ್ನು ಮರುಬಳಸಿ ಅದನ್ನು ಪುನರ್ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು. ಸಮುದಾಯ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಆತ್ಮವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವ ಒಂದು ಕಾವ್ಯಮಯ ವಿವರ.
 ಅರ್ಧ ಶತಮಾನಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಈ ಸಣ್ಣ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮಹಾನ್ ಲೇಖಕರ ಕೃತಿಗಳು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. Geoffrey Chaucer, Anton Chekhov, Henrik Ibsen, ಮತ್ತುWilliam Shakespeare ಅವರ ನಾಟಕಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ. ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಫುಲ್‌ನೇಕ್ ಡ್ರಾಮಾಟಿಕ್ ಸೊಸೈಟಿ ಈ ವಿಶೇಷ ಯಾರ್ಕ್‌ಶೈರ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ರಂಗಭೂಮಿಯನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸಿದೆ.
ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿ
 ಈ ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಪರಂಪರೆಯ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೇಶಕ ಡೇವ್ ರಾಬಿನ್ಸ್ (Dave Robbins) ಇದ್ದಾರೆ. 1990ರ ದಶಕದಿಂದ ಅವರು ಈ ರಂಗಮಂದಿರದ ಪ್ರಮುಖ ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
 ಆದರೆ ಅವರ ಸಂಪರ್ಕ ಇನ್ನೂ ಹಳೆಯದು. 1968ರಲ್ಲಿ ಅವರು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ವೇದಿಕೆಗೆ ಬಂದರು, A Christmas Carol ನಾಟಕದಲ್ಲಿ. ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದವರು Charles Dickens. ರಾಬಿನ್ಸ್ ತಮ್ಮ ರಂಗಭೂಮಿ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಅದು ಸಹಜವಾಗಿ ನಡೆದದ್ದೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ನೇಹಿತ ಡಿಕ್ ಪೋರ್ಟರ್.
ಇವರ ತಂದೆ ಪೀಟರ್ ಪೋರ್ಟರ್ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಫುಲ್‌ನೇಕ್‌ನ ಮುಖ್ಯ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿದ್ದರು. ಇವರಿಬ್ಬರ ತಾಯಿಯರೂ ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದರು.
 “ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಅಧಿಕೃತ ರಂಗಭೂಮಿ ತರಬೇತಿ ಇಲ್ಲ,” ಎಂದು ರಾಬಿನ್ಸ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
 “ಇತರರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಮತ್ತು ಏನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನನ್ನ ಅಂತರಂಗದಿಂದ ನಂಬುತ್ತಾ ನಾನು ಕಲಿತೆ.” ದಶಕಗಳ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರು ಐವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ನಾಟಕಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷ ನೀಡುವುದು ನಾಟಕಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಅಲ್ಲ, ಜನರು.ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಯುವಪೀಳಿಗೆಯ ಶಕ್ತಿ ಫುಲ್‌ನೇಕ್ ಡ್ರಾಮಾಟಿಕ್ ಸೊಸೈಟಿಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಿದೆ. ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಮತ್ತು ಸಮುದಾಯಸಂಪರ್ಕದ ಮೂಲಕ ಹೊಸ ನಟರು ಸೇರಿದ್ದಾರೆ.
 ಇಂದು ಈ ರಂಗಮಂದಿರ ಇನ್ನಷ್ಟು ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ.
 ರಾಬಿನ್ಸ್ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಶೇಕ್ಸ್ಪಿಯರ್‌ನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಭಾಷಣ “Seven Ages of Man” ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾರೆ.
 “ಆ ವಿಚಿತ್ರ ಜೀವನ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ...” ಅವರು ನಗುತ್ತಾರೆ,
“ಬಹುಶಃ ನಾನು ಸಹ ಕೊನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
“ಆದರೆ ಕಾಗದದಲ್ಲಿರುವ ಪದಗಳನ್ನು ಮನರಂಜನೆಯ ಕಥೆಯಾಗಿ ರೂಪಿಸುವ ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಸವಾಲು ಇನ್ನೂ ನನ್ನನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ.” ನಂತರ ಅವರು ಈ ರಂಗಮಂದಿರದ ಆತ್ಮವನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಒಂದುಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:
“ನಾವೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಕುಟುಂಬ.” ಎಂದು ಮುಗಿಸುತ್ತಾರೆ
ನನ್ನ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಪ್ರವೇಶ
ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ರಂಗಮಂದಿರದೊಳಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರಯಾಣ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ನನಗೆ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಓದುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನ ಬಂದಿತು. ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೇಲಿನ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನಾನು ಹೋದೆ; ಮತ್ತೆಮತ್ತೆ ಹೋದೆ! ನನಗೇ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ ಆ ಓದುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ನಿಜವಾಗಿ ಮೌನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆಡಿಷನ್‌ಗಳಾಗಿದ್ದವು ಎಂದು. ಎರಡು ವಾರಗಳ ನಂತರ ನನ್ನ ಫೋನ್ ಮೊಳಗಿತು.
ಅದು ಡೇವ್ ರಾಬಿನ್ಸ್. “ನಾನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮಕಾರ್ಯಾಗಾರಗಳಿಗೆ ಬರುವವರನ್ನೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ,” ಅವರು ಹೇಳಿದರು.
“ಆದರೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಂಬಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಉಚ್ಚಾರಣೆ ಉತ್ತಮವಾಗಿದೆ. ನಿಮಗಾಗಿ ಒಂದು ಪಾತ್ರವಿದೆ!” ಹೀಗೆ ನನ್ನಜೀವನದ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ಪರದೆ ತೆರೆಯಿತು. ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಪಾತ್ರ ಹಿಂದಿನ ಸಚಿವ ಸಂಪುಟದ ಸದಸ್ಯನಾಗಿದ್ದ ಸ್ಕಾಟ್ಲಂಡಿನ ಒಬ್ಬ ಲಾರ್ಡ್.
“ಲಾರ್ಡ್ ಕೋಹ್ಲಿ” ಹುಟ್ಟಿದ ಕ್ಷಣ
ಒಂದು ರಿಹರ್ಸಲ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಡೇವ್ ಹಠಾತ್ ಕೇಳಿದರು: ನಿಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚಿನ ಕ್ರಿಕೆಟಿಗ ಯಾರು?” ನಾನು ಕ್ಷಣವೂ ತಡ ಮಾಡದೆ ಉತ್ತರಿಸಿದೆ: ವಿರಾಟ್ ಕೋಹ್ಲಿ ಅಂದೆ. ಡೇವ್ ನಕ್ಕರು.“ಹಾಗಾದರೆ ನೀನು ಲಾರ್ಡ್ ಕೋಹ್ಲಿ.” ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು “ಲಾರ್ಡ್ ಕೋಹ್ಲಿ” ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.
ನನ್ನ ಪಾತ್ರ ಸ್ಕಾಟ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ಒಂದು ಚತುರ ಸಂಸತ್ತಿನ ಮಾಜಿ ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್ ಸದಸ್ಯನ ಪಾತ್ರ. ಅದು ಜೀವಂತ ಸಂಭಾಷಣೆ ಮತ್ತುಸ್ಮರಣೀಯ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು.

 ಕುಟುಂಬವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟ ಕಲಾವಿದರು 
ಈ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಲಾವಿದರು ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡರ ವಯಸ್ಸಿನ ಯುವಕರು ಮತ್ತು ಎಪ್ಪತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚುವಯಸ್ಸಿನ ಕಲಾವಿದರು ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದರು.
ರೋಸಲಿಂಡ್, ಒರ್ಲಾಂಡೋ, ಸೆಲಿಯಾ, ಟಚ್‌ಸ್ಟೋನ್ ಮತ್ತು ಜಾಕ್ಸ್ ಶೇಕ್ಸ್ಪಿಯರ್‌ನ ಲೋಕವನ್ನು ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಿದರು. 
ಅವರೊಂದಿಗೆ ಡ್ಯೂಕ್ ಸೀನಿಯರ್, ಡ್ಯೂಕ್ ಫ್ರೆಡರಿಕ್, ಒಲಿವರ್, ಸಿಲ್ವಿಯಸ್, ಫೀಬಿ, ಕೊರಿನ್, ಆಡ್ರಿ, ವಿಲಿಯಂ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಹಲವರು ಸೇರಿದ್ದರು.
ಪ್ರತಿ ಕಲಾವಿದ ತನ್ನದೇ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ವೇದಿಕೆಗೆ ತಂದನು. ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ರಿಹರ್ಸಲ್ ನಂತರ ಈ ತಂಡ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒಂದು ಕುಟುಂಬವಾಯಿತು. ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಮೀರಿದ ರಿಹರ್ಸಲ್‌ಗಳು. ಸುಮಾರು ಎರಡು ತಿಂಗಳು ನಾವು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದೆವು. ಮೊದಲಿಗೆ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂಜರಿತ ಅನುಭವಿಸಿದೆ.ನಾನೊಬ್ಬನೇ ತಂಡದಲ್ಲಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಭಾರತೀಯ ನಟ. ಆದರೆ ಆ ಹಿಂಜರಿಕೆ ಬೇಗನೆ ಮಾಯವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ಡೇವ್ ರಾಬಿನ್ಸ್ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸಲು ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಉತ್ತೇಜಿಸಿದರು.
ರಿಹರ್ಸಲ್ ನಂತರ ನಾವು ಹತ್ತಿರದ ಪಬ್‌ಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆಸಂಜೆಗಳು ಅದ್ಭುತವಾಗಿದ್ದವು. ಶೇಕ್ಸ್ಪಿಯರ್‌ನ ಭಾಷೆ, ಬೆಳಕು, ವಿನ್ಯಾಸ, ವೇಷಭೂಷಣ, ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಪಾತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಸದಾ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಚರ್ಚೆಗಳು ಗಂಭೀರವಾಗುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ನಮ್ಮ ಬಂಧ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಜೀವನದ ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ:  ಶೇಕ್ಸ್ಪಿಯರ್
As You Like It ನಾಟಕದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು “Seven Ages of Man” ಭಾಷಣ.
All the world’s a stage,
And all the men and women merely players;
They have their exits and their entrances;
And one man in his time plays many parts.
ಈ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಶೇಕ್ಸ್ಪಿಯರ್ ಜೀವನದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತಾರೆ. ಮಾನವನ ಜೀವನದ ಏಳು ಹಂತಗಳನ್ನು ಅವರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ನೋಡೋಣ
1. ಮಗು (Infant )
ಜೀವನದ ಆರಂಭ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅವಲಂಬನೆ.ಅಳುವು, ನಗು, ಚಲನೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಹಜ.ಇಲ್ಲಿ ನಿರಪರಾಧಿತ್ವವಿದೆ, ಆದರೆ ಸ್ವತಂತ್ರತೆ ಇಲ್ಲ.ಇದು ಜೀವನದ “ಆರಂಭದ ಸಂಗೀತ” (Beginning of Life’s Music).
2. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಬಾಲಕ (Schoolboy)
“Creeping like snail unwillingly to school.” ಇಲ್ಲಿ ಶೇಕ್ಸ್ಪಿಯರ್ ಬಾಲ್ಯದ ಅಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಒತ್ತಡವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತಾರೆ. ಕರ್ತವ್ಯ ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ನಡುವೆ ಮೊದಲ ಸಂಘರ್ಷ.
3. ಪ್ರೇಮಿಯ ಹಂತ (Lover); ಭಾವನೆಗಳ ಸ್ಫೋಟ. ಪ್ರೇಮ, ಕಾವ್ಯ, ಕನಸುಗಳು.ಇಲ್ಲಿ ತರ್ಕಕ್ಕಿಂತ ಹೃದಯವೇ ಮುಖ್ಯ. ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಒಂದು ಕಾವ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
4. ಸೈನಿಕ (Soldier)ಆತ್ಮಗೌರವ, ಧೈರ್ಯ, ಮತ್ತು ಹೆಮ್ಮೆ.“Seeking the bubble reputation even in the cannon’s mouth”. ಹೆಸರು, ಮಾನ, ಗುರುತಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಟ.ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಪಾಯಕ್ಕೂ ಸಿದ್ಧತೆ (Fight for Identity and Recognition).
5. ನ್ಯಾಯಾಧೀಶ (Justice)ಇದು ಪರಿಪಕ್ವತೆ. ಅನುಭವ, ಜ್ಞಾನ, ಮತ್ತು ಸಮತೋಲನ. ಜೀವನವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಹಂತ (Stage of Wisdom and Balance).ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇತರರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ.
6. ವೃದ್ಧ (Pantaloon) ಶಕ್ತಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಶರೀರ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಹಾಸ್ಯವೂ ಇದೆ ಜೀವನ ತನ್ನ ವಲಯವನ್ನು ಮುಚ್ಚುತ್ತಿದೆ.
7. ಅಂತಿಮ ಹಂತ (Second Childhood) “Sans teeth, sans eyes, sans taste, sans everything: ಮತ್ತೆ ಮಗುತನ — ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಕ್ಷೀಣತೆ ಜೊತೆಗೆ .ಇದು ಜೀವನದ ಮೌನ ಸಮಾಪ್ತಿ Sans teeth, sans eyes, sans taste, sans everything. ಆ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಆ ಪದಗಳು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿದಾಗ ನನಗೆ ಒಂದುಆಳವಾದ ಭಾವನೆ ಉಂಟಾಯಿತು.

 ರಂಗಮಂದಿರವು ಕೇವಲ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಜೀವನದ ಕನ್ನಡಿಯಾಯಿತು.
ಆರು ರಾತ್ರಿಗಳ ನಾಟಕದ ಮಾಯೆ
 ನಾಟಕವು ಆರು ಪ್ರದರ್ಶನಗಳವರೆಗೆ (Feb 28-March 7, 2026) ನಡೆಯಿತು. ಪ್ರತಿಪ್ರದರ್ಶನವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭರ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲವರು ಟಿಕೆಟ್‌ಗಾಗಿ ಕಾಯಬೇಕಾಯಿತು. ಆ ಆರು ಸಂಜೆಗಳಲ್ಲಿ ಫುಲ್‌ನೇಕ್ ರಂಗಮಂದಿರ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮಾಯೆಯಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು

ಎರಡು ರಂಗಭೂಮಿ ಲೋಕಗಳ ನಡುವಿನ ಸೇತುವೆ
 ಈ ಅನುಭವ ನನಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ Ranga Shankara ರಂಗಮಂದಿರವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿತು. ಇದು Arundhati Nag ಅವರು Shankar Nag ಅವರ ಸ್ಮರಣಾರ್ಥ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಂಗಭೂಮಿ. ಸಾವಿರಾರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರ ಇದ್ದರೂ, ಫುಲ್‌ನೇಕ್ ಮತ್ತು ರಂಗ ಶಂಕರ ಒಂದೇ ಆತ್ಮವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿವೆ. ಎರಡೂ ಸಮುದಾಯ ರಂಗಭೂಮಿಗಳು. ಎರಡೂ ಹೊಸಬರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತವೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರನ್ನು ಕಥೆ ಹೇಳುವವರಾಗಿ ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ.

ಅಂತಿಮ ನಮಸ್ಕಾರ
 ಈ ಅನುಭವ ಕೇವಲ ಒಂದು ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದುದಕ್ಕಿಂತ ಬಹಳಹೆಚ್ಚು. ಇದು ಧೈರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ, ಸ್ನೇಹದ ಬಗ್ಗೆ, ಸೃಜನಾತ್ಮಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ. ಒಳಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ. ಶೇಕ್ಸ್ಪಿಯರ್ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರು: ಈಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತೇ ಒಂದು ವೇದಿಕೆ. ಮತ್ತು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಒಂದುಮರೆಯಲಾಗದ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ,
 ಆ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವ ಗೌರವ ನನಗೆ ದೊರೆಯಿತು ಲಾರ್ಡ್ ಕೋಹ್ಲಿಯಾಗಿ!

-- ಶ್ರೀಹರ್ಷ ನೀರಗುಂದ ನಾಗರಾಜ್

ಪಾತ್ರವರ್ಗ (ಪ್ರವೇಶ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ)
 ಮ್ಯಾಡಮ್ ಲೆ ಬ್ಯೂ (ಹಿರಿಯ ಸಿವಿಲ್ ಸೇವಕ) — ಸ್ಲಾವಿಕಾರಾಂಕೋವಿಕ್
ಒರ್ಲಾಂಡೊ ಡೆ ಬೋಯ್ಸ್ — ಜಾಕ್ ಮಾಸ್ಸಿ
ಆಡಮ್ (ಒಲಿವರ್ ಡೆ ಬೋಯ್ಸ್‌ಗೆ ಸೇವಕ) — ಡಿಕ್ ಪೋರ್ಟರ್
ಒಲಿವರ್ ಡೆ ಬೋಯ್ಸ್ (ಒರ್ಲಾಂಡೊನ ಸಹೋದರ) — ಕ್ರಿಸ್ಲಾಂಗ್
ಡೆನಿಸ್ (ಫ್ರೆಡಾ ಅವರ ಬಾಡಿಗಾರ್ಡ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು) — ಜಾರ್ಜಿಯಾನಾ ಗ್ರಾಂಟ್
ಚಾರ್ಲ್ಸ್ (ಫ್ರೆಡಾ ಅವರ ಬಾಡಿಗಾರ್ಡ್ ಹಾಗೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕುಸ್ತಿ ಪಟು) — ಜೋ ಬ್ರಾಹಮ್
ಸಿಲಿಯಾ (ಡಚೆಸ್ ಫ್ರೆಡಾ ಅವರ ಮಗಳು) — ಅಲೆಕ್ಸ್ ವಾಲಿಸ್
ರೊಸಾಲಿಂಡ್ (ಫ್ರೆಡಾ ಅವರ ಸೋದರ ಮಗಳು / ಸಿಲಿಯಾ ಅವರಕಜಿನ್) — ಕ್ಲೇರ್ ಆಂಡ್ರ್ಯೂಸ್
ಟಚ್‌ಸ್ಟೋನ್ (ಫ್ರೆಡಾ ಅವರ ಅರಮನೆಯ ಹಾಸ್ಯಗಾರ) — ಗ್ರೆಗ್ಆಡಮ್ಸ್
ಡಚೆಸ್ ಫ್ರೆಡಾ (ಹೊಸ ‘ಡಚೆಸ್’) — ಕ್ರಿಸ್ ರಾಬಿನ್ಸ್
ಎಲಿನರ್ (ಹಳೆಯ, ಈಗ ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ‘ಡಚೆಸ್’) —ಕ್ರಿಸ್ ಪೋರ್ಟರ್
ಅಮಿಯನ್ಸ್ (ಹಿಂದಿನ ಸಚಿವ ಸಂಪುಟ ಸದಸ್ಯ) — ಮಾಗ್ದಾ ಲೈಡನ್
ಲಾರ್ಡ್ ಕೋಹ್ಲಿ (ಹಿಂದಿನ ಸಚಿವ ಸಂಪುಟ ಸದಸ್ಯ) — ಶ್ರೀಹರ್ಷ ನೀರಗುಂದ ನಾಗರಾಜ್
ಜಾಕ್ವೀಸ್ (ವಿಷಾದಭರಿತ ಸ್ವಭಾವದ ಮಾಜಿ ಸ್ಕಾಟಿಷ್ ಸಂಸದ) — ಡೊಮಿನಿಕ್ ಆಡಮ್ಸ್
ಸಿಲ್ವಿಯಸ್ (ಫೀಬಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ರೈತ) — ಚಾರ್ಲಿಕ್ರೋಝಿಯರ್
ಕೊರಿನ್ (ಸಿಲ್ವಿಯಸ್‌ನ ಕುರಿಗಾಹಿ) — ಪಾಲ್ ಕಲ್ಲಿಂಗ್ಫೋರ್ಡ್
ಆಡ್ರಿ (ಚಂಚಲ ಸ್ವಭಾವದ ಕುರಿಗಾಹಿ) — ಹೆಲೆನ್ ಚೆಸ್ಟರ್ಮನ್
ಆಡು (ಧ್ವನಿ ನೀಡಿದವರು) — ಕ್ಲೇರ್ ಆಂಡ್ರ್ಯೂಸ್
ರೆವ್. ಓಲಿವರ್ ಮಾರ್ಟೆಕ್ಸ್ಟ್ (ಅಮೆರಿಕನ್ ಎವಾಂಜೆಲಿಕಲ್ಉಪದೇಶಕ) — ಮೈಕ್ ಹೇಯ್ಸ್
ಫೀಬಿ (ಆಕರ್ಷಕ ಕುರಿಗಾಹಿ, ಸಿಲ್ವಿಯಸ್‌ನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸದವಳು) — ಏಮಿ ವುಡ್ರಫ್
ವಿಲಿಯಂ (ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಸರಳ ಯುವಕ) — ವಿಲಿಯಂ ಲಿಂಡ್ಲಿ
ಆರ್ಡನ್ ಆರ್ಮ್ಸ್ ಪಬ್‌ನ ಮಾಲೀಕ — ವಿಲಿಯಂ ಲಿಂಡ್ಲಿ
ಹೈಮನ್ (ದೈವಿಕ ಪ್ರಯಾಣಿಕ) — ಪಾಲ್ ಕ್ಲಾರ್ಕ್

ಲೇಖನ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಗಳು: ಶ್ರೀಹರ್ಷ ನೀರಗುಂದ ನಾಗರಾಜ್ 

(ಉದಯವಾಣಿಯNRI ಆವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಇದರ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ರೂಪ ಈ ಮೊದಲು ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು.)




ಸೀಕ್ರೆಟ್ ಸ್ಯಾಂಟಾ

ಅನಿವಾಸಿ ಓದುಗರಿಗೆಲ್ಲ ನಮಸ್ಕಾರ,
ನೀವೆಲ್ಲರೂ spring season ಆಗಮನವನ್ನು ಖುಷಿಯಿಂದ  ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದೊಡನೆ  Easter ರಜೆಯನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ವಾರದ ಅನಿವಾಸಿ ಬ್ಲಾಗ್  ಶೀರ್ಷಿಕೆ  ನೋಡಿ ಈಗ್ಯಾಕೆ  ಇಲ್ಲಿ ಸೀಕ್ರೆಟ್  ಸ್ಯಾಂಟಾ ನೆನಪು ಮಾಡ್ತೀರಿ? ಎಂದು ಮನಸಲ್ಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡಿರಬಹುದು.ಆದರೆ ಇದು ಡಿಸೆಂಬರ್ ಸಂಭ್ರಮ ನೆನಪಿಸುವ ಪೋಸ್ಟ್ ಖಂಡಿತ ಅಲ್ಲ. ಈ ವಾರ ಅನಿವಾಸಿಯ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಸದಸ್ಯರೊಬ್ಬರ ಆಗಮನವಾಗುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತವರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಅವಕಾಶ ನನಗೆ ಒದಗಿ ಬಂದಿದ್ದು ಬಹಳ ಖುಷಿಯ ಸಂಗತಿ. 
ಬನ್ನಿ ಅವರ ಪರಿಚಯ ಮತ್ತು ಅವರು ಬರೆದ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಓದೋಣ.
– ಅಮಿತಾ ರವಿಕಿರಣ್

ನಮಸ್ಕಾರ, 
ನನ್ನ ಹೆಸರುಪೂರ್ಣಿಮಾ ಭಟ್ಟ ಸಣ್ಣಕೇರಿ. ಸಣ್ಣಕೇರಿ ಎಂಬ ಪುಟಾಣಿ ಗ್ರಾಮ ನನ್ನೂರು. ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಪದವಿ. ಕೆಲ ಕಾಲ ಶಿರಸಿಯ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕ ವೃತ್ತಿ. ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಬಳಗದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವರ್ಷ ಉಪಸಂಪಾದಕಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಣೆ.
‘ಕತೆ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿರಲಿ’ ಮೊದಲ ಕಥಾ ಸಂಕಲನ. ಇದು ‘೨೦೨೫ರ ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ’ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಕತೆ, ಕವಿತೆ, ಲೇಖನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ-ವಿಶೇಷಾಂಕಗಳಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಾಗಿವೆ.  
ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ರಾಜಧಾನಿ ಲಂಡನ್ನಿನಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವ್ಯ. ಮ್ಯಾನ್ಯುಫಾಕ್ಚರಿಂಗ್ ಕಂಪನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಡೇಟಾ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ವೃತ್ತಿ. ಜತೆಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿನ ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆನ್‌ಲೈನ್ ಕನ್ನಡ ಪಾಠ ನೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸ. 
—————————————————————————————————————————————————–
ಏನ ಹೇಳಲಿ ಈ ಕತೆಯ ಕುರಿತು..?
ಯಾಕೆ ಬರೆದೆ, ಯಾವಾಗ ಬರೆದೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಹೇಳತೊಡಗಿದರೆ ಅದು ಇನ್ನೊಂದು ಕಾದಂಬರಿಯಾದೀತು. ಮನಕ್ಕೆ ತುಂಬ ಹತ್ತಿರವಾದ ಕತೆಯಿದು. ಬರೆವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಕ್ಕಿದ್ದೇನೆ, ಅಷ್ಟೇ ಬಿಕ್ಕಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮಗೆ ಏನನ್ನಿಸಿತು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ, ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಸಾಕು.
ಸೀಕ್ರೆಟ್ ಸ್ಯಾಂಟಾ
-ಪೂರ್ಣಿಮಾ ಭಟ್ಟ ಸಣ್ಣಕೇರಿ

“ಆರ್ ಯೂ ಔಟ್ ಆಫ್ ಯುವರ್ ಮೈಂಡ್ ಸನ್ನೀ?” ಎಂದು ಸುಮಾರು ಕಿರುಚಿದ ಹಾಗೇ ಮಾತಾಡಿದ ನನ್ನ ಧ್ವನಿ ಇನ್ನೂ ತಾರಕಕ್ಕೇ ಏರತೊಡಗಿತು.
“ಬ್ರೆಸ್ಟ್ ರೀಕನ್‌ಸ್ಟ್ರಕ್ಶನ್, ನಿಪ್ಪಲ್ ಕನ್‌ಸ್ಟ್ರಕ್ಶನ್, ಬೂಬ್ಸ್ ಶೇಪಿಂಗ್... ಇನ್ನೂ ಏನಾದರೂ ಉಳಿದಿದ್ಯಾ ಇಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗೀತಾ ನಿನ್ನ ಲಿಸ್ಟು?” ನನ್ನ ಇಡೀ ದೇಹ ಥರಗುಡುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಧ್ವನಿ ಎತ್ತರಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದು ಇದು ಮೊದಲನೇ ಸಲವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದೇ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತಾಳ್ಮೆ ಮೀರದಹಾಗೆ ತಾಸುಗಟ್ಟಲೇ ಹಿಡಿದ ಭಾರದ ಡಂಬೆಲ್ಸ್ ಸಮತೋಲನ ತಪ್ಪಿ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಅನುಭವ ನನಗೆ.

ಮಂಚದ ಬುಡದಲ್ಲಿನ ಹೆಡ್ ಬೋರ್ಡಿಗೆ ಬೆನ್ನು ಆನಿಸಿದ್ದ ಸನ್ಮುಕ್ತಾ ಇವತ್ತು ಒಂದು ತೀರ್ಮಾನ ಆಗಲೇಬೇಕೆಂದು ಅಲ್ಲಿ ಬೇರುಬಿಟ್ಟು ಕುಳಿತಂತೆ ಇದ್ದಳು. ಬಲಗೈ ಎದೆಯ ನಡುವೆ ಹಾದು ಎಡದೋಳನ್ನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಸವರುತ್ತಿತ್ತು. ಚಾಚಿದ ಕಾಲಿನ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಆಗಾಗ ಸುರುಳಿ ಮಾಡಿ ನೆಟ್ಟಗಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು ಅವಳಿಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ.
“ನನಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಪೊಯಟಿಕಲೀ ಪೊಲಿಟಿಕಲ್ ಆಗಿ ಮಾತಾಡಲು ಬರೋದಿಲ್ಲ ಕಣೋ. ನನ್ನ ಫೀಲಿಂಗ್ಸ್ ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸಲಿ? ನನ್ನ ಕಡೆಯಿಂದ ಡಿಸೈಡ್ ಮಾಡಿಯಾಗಿದೆ. ತಾಸುಗಟ್ಟಲೆ ರಿಸರ್ಚ್ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಎರಡು ಪ್ಲ್ಯಾಸ್ಟಿಕ್ ಸರ್ಜನ್ ಜತೆ ಸಪರೇಟ್ ಆಗಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದೇನೆ. ನಿನಗೆ ಕಾಣ್ತಿರೋ ಯಾವ ಕಾಂಪ್ಲಿಕೇಶನ್ನೂ ನನಗೆ ಕಾಣ್ತಿಲ್ಲ. ಹಠ ಯಾಕೆ ಮಾಡ್ತೀಯಾ ಅಮ್ಮೂ?” ಸಮಾಧಾನದಲ್ಲೇ ಹೇಳಿದರೂ ಮಾತುಗಳು ಮಂಜಿನ ಚೂರಿಯಂತೆ ಹರಿತವಾಗಿದ್ದವು.

‘ಛೇ! ನಾನ್ಯಾಕೆ ಸವಕಲು ಸಿಮಿಲಿಗಳನ್ನೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದು ಸಶಬ್ದವಾಗಿ ಹಣೆ ಬಡಿದುಕೊಂಡೆ.
“ಅದ್ಯಾಕೆ ಹಣೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಳ್ತೀಯಾ? ಮೊದಲ ಸಲ ಬ್ರಾ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಸಂಭ್ರಮ, ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ಯೂನಿಫಾರ್ಮಿನ ಚೌಕುಳಿ ಬ್ಲೌಸಿನ ಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿದ ಸ್ಟ್ರಾಪ್ ಒಳತಳ್ಳುವಾಗ ಆದ ನಾಚಿಕೆ, ಧ್ರುವನಿಗೆ ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ ಫೀಡ್ ಮಾಡುವಾಗ ನೀನು ಮಾಡಿದ ವಿಡಿಯೋ ನನಗೆ ಕೊಡುವ ಖುಶಿ... ಇದೆಲ್ಲ ಭಾವನೆಗಳನ್ನ - ಹೌ ಕೆನ್ ಐ ಪಾಸ್ ದೆಮ್ ಟೂ ಯೂ? ಹೇಳಿಲ್ವಾ ಕವಿ ಥರ ವಿವರಣೆ ಕೊಡೋದು ನನಗಾಗಲ್ಲ ಅಂತ” ಈ ಬಾರಿ ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಆರ್ದ್ರವಾಗಿತ್ತು.

“ಈ ಎರಡು ವರ್ಷ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದು ಸಾಲದಾ? ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಓಡಾಟ, ಕೌಂಟ್ಲೆಸ್ ಅಪಾಯಿಂಟ್ಮೆಂಟ್ಸ್, ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಒಂದಷ್ಟು ಪಿಲ್ಸ್ ರಿಮೈಂಡರ್ಸ್ ಇದೆಲ್ಲಾ ಬೇಕಾ ಸನ್ನೀ? ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚನೆ ಮಾಡು. ಹೀಗೆ ಆರಾಮಾಗಿದ್ದುಬಿಡೋಣ” ಮಾತು ಮುಗಿಸೋಣವೆಂದುಕೊಂದಷ್ಟೂ ಮೆದುಳಿಗೂ ನಾಲಿಗೆಗೂ ಲಿಂಕ್ ತಪ್ಪಿದಂತಿತ್ತು ನನಗೆ.
“ಗಂಟೆ ಆಗ್ಲೇ ಎಂಟು. ನಿಂಗೆ ಯಾವತ್ತಿನಂತೆ ಮೆಕ್ಸಿಕನ್ ಬರೀಟೋ ಬೌಲಾ? ನಾನಿವತ್ತು ಸೂಪ್ ಮತ್ತು ಸಲಾಡ್ ಮಾತ್ರ” ಎಂದು ಫೋನಿತ್ತಿಕೊಂಡಳು ಸ್ವಿಗ್ಗಿಯಲ್ಲಿ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಲು, ಮುಂದೇನಿದೆ ಮಾತಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಎನ್ನುವಂತೆ.
*
ಬಾಲ್ಕನಿಗೆ ಬಂದು ಕೂತೆ. ಎಚ್‌.ಎಸ್‌.ಆರ್ ಲೇಔಟಿನ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಐಟಿ ಕಂಪನಿಗಳ ಬಹುಮಹಡಿ ಕಟ್ಟಡಗಳು ದೀಪಗಳಿಂದ ಜಗಮಗಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಎರಡು ವಾರದ ಹಿಂದೆ ಈ ಬ್ರೆಸ್ಟ್ ರೀಕನ್‌ಸ್ಟ್ರಕ್ಶನ್ ವಿಷಯವನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಸನ್ಮುಕ್ತಾ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿದಾಗ ಅರ್ಧ ವಿಷಯ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಹೋಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದೂವರೆ ದಶಕದ ದಾಂಪತ್ಯದಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೆ, ಅವಳ ಪಾತ್ರ ಜಾಸ್ತಿ ಇದ್ದುದು ಚಿಂತನ ಮಂಥನದಲ್ಲಿ. ನನ್ನ ಪಾತ್ರ ಕಾರ್ಯ ನೆರವೇರಿಸುವಲ್ಲಿ.
ದೊಡ್ಡ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಹುಕಿಗಾಗಿ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಪ್ರಾಡಕ್ಟ್ ಶುರುಮಾಡಿ, ಗೆಳೆಯರಿಂದ, ಕಲೀಗ್‌ಗಳಿಂದ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ ನಾನು. ಸನ್ಮುಕ್ತಾ ಯಾವ್ಯಾವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋದರೆ ಗಮ್ಯ ಸುಗಮವಾಗಬಹುದು, ಎಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರಾಡಕ್ಟ್ ಒಂದು ಕಂಪನಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದನ್ನೆಲ್ಲ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿದವಳು. ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಇನ್ವೆಸ್ಟ್‌ಮೆಂಟಿನ ಕಠಿಣ ದಾರಿಯನ್ನು ಹೂಹಾದಿಯನ್ನಾಗಿಸಿದವಳು.
ಎರಡು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ, ಒಂದು ಸುಡು ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸನ್ಮುಕ್ತಾಳಿಗೆ ಬ್ರೆಸ್ಟ್ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಇರುವುದು ಪತ್ತೆಯಾದದ್ದು. ಸ್ವಲ್ಪಕಾಲ ದಿಕ್ಕುತಪ್ಪಿದ ಜೋಡಿಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆ ಅಲ್ಲಿಲ್ಲಿ ಅಲೆದರೂ ಹೇಗೋ ಮತ್ತೆ ಗೂಡನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ರೇಡಿಯೇಶನ್, ಕೀಮೋ, ಸ್ಕ್ಯಾನುಗಳು, ಡಯೆಟ್ ಪ್ಲ್ಯಾನುಗಳು, ಮಾತ್ರೆಗಳು ಈ ಎಲ್ಲವಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ದಿನಚರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ದಿನವೂ ಸಂಭವಿಸುವ ರಾತ್ರಿಯ ವಿಹಾರ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಥೆರಪ್ಯುಟಿಕ್. ಮಾತ್ರೆಯ ಬಾಧೆ ತಾಳಲಾರದೆ ಗೋಳೆಗುಟ್ಟಿ ಸನ್ಮುಕ್ತಾ ಅತ್ತ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಸುಳಿಯುತ್ತಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಮತ್ತೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹೊಳಪು ಕಂಡರೆ ನಾನು ಅಂದು ಸ್ವತಃ ಸೂರ್ಯ.
ಕಾಲಕ್ಕೆ ಕೂಡ್ರುವ ಪದ್ಧತಿಯಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಕ್ಯಾನ್ಸರ್‌ಅನ್ನು ಬುಡಸಮೇತ ಕೀಳಲು ಸನ್ಮುಕ್ತಾಳಿಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾಸ್ಟೆಕ್ಟಮಿ ಪ್ರೊಸೀಜರ್ ಮಾಡಿದರು. ಅದರ ನಂತರ ಸಪಾಟಾದ ಒಂದು ಭಾಗದ ಎದೆಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ನಾನು ಸನ್ಮುಕ್ತಾಳ ಕಣ್ಣನ್ನು ತುಸು ತಪ್ಪಿಸಿದ್ದನ್ನು, ಈಗಲೂ ತಪ್ಪಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬಾಕಿ ಎಲ್ಲವೂ ನಾರ್ಮಲ್ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆವು ನಾವಿಬ್ಬರೂ. ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳ ಏರಿಳಿತಗಳ ಬಂಧ ನಮ್ಮನ್ನು ಸದಾ ಹಿತವಾಗಿ ನೇವರಿಸುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೇ ಉಳಕಿ ಎಲ್ಲ ನಾರ್ಮಲ್ ನಾರ್ಮಲ್.
ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುಳು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡಳೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಸನ್ಮುಕ್ತಾ. ಸಪಾಟಾದ ಎದೆಗೆ ಬ್ರೆಸ್ಟ್ ರೀಕನ್‌ಸ್ಟ್ರಕ್ಶನ್ ಸರ್ಜರಿ ಆಗಲೇಬೇಕೆಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದಿದ್ದಾಳೆ. ಹಾಂ...! ಅವಳೇ ಹೇಳಿದ್ದಲ್ಲವೇ ನನಗೆ, ಅವಳ ಡೆವೆಲಪ್ಮೆಂಟ್ ಟೀಮಿನ ಅಮೇರಿಕನ್ ಕೌಂಟರ್‌ಪಾರ್ಟ್ ಮೆಗ್ ಮೊದಲು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಎಂದು..
ಶುರುವಿನಲ್ಲಿ ಸನ್ಮುಕ್ತಾ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದಾಗ ನಾನೂ ಹಾರಿಕೆಯ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟೆ. ಮಾತು ಮರೆಸಲು ನೋಡಿದೆ. ಸನ್ಮುಕ್ತಾಳಲ್ಲಿ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುವ ಸಲಿಗೆಯಿಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ. ಜೀವನ ಇನ್ಮುಂದೆ ಹೀಗೆಯೇ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿಯಾಗಿತ್ತೇನೋ. ಕಷ್ಟಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿಯ ಹಿಂದೆ ನಿಂತವ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಂಬಲವೂ ಎಲ್ಲೋ ಚೂರು ಇದ್ದಿತ್ತೇನೋ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಎದುರಿಸಿದ್ದೇವೆ ಆದರೂ ಜೀವನ ನಾರ್ಮಲ್ ಆಗಿಯೇ ಇದೆ ಎನ್ನುವ ಗಟ್ಟಿತನವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಲ್ಲಾಗಿಸಬೇಕಿತ್ತೇನೋ. ದೇಹದ ಅದೊಂದು ಭಾಗವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಏನು ಮಹಾ? ನಿನ್ನೊಟ್ಟಿಗೆ ಚೆಂದವಾಗಿಯೇ ಬಾಳುವೆ, ಅವರಿವರು ಮಾತಿನ ಕಲ್ಲೆಸೆಯಲು ಬಿಡಲಾರೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಸನ್ಮುಕ್ತಾಳಿಗೆ ದಾಟಿಸುವ ಸೋಗು ಗಾಢವಾಗಿತ್ತೇನೋ.

ಇಷ್ಟು ವರ್ಷದ ಜತೆತನದಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ಎರಡು ದಿನಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಮುಂದುವರೆದ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ಮಾತ್ರ ಎರಡು ವಾರಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕಿ ತಿಕ್ಕಾಟ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ. ನನ್ನ ನಿರಾಶೆ, ಹತಾಶೆ ಮಿಗುವರೆಯಿತು.
ಬಾಲ್ಕನಿಯಿಂದ ಡೈನಿಂಗ್ ಟೇಬಲಿನತ್ತ ಬಂದಾಗ ಸ್ವಿಗ್ಗಿಯಿಂದ ಬಂದ ಬರೀಟೋ ಬೌಲ್ ಮಾತ್ರ ಕಂಡಿತು. ಒಮ್ಮೆ ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಸಿಂಕಿನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಸನ್ಮುಕ್ತಾ ಊಟ ಮುಗಿಸಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಖಾತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಆರನೇ ಫ಼್ಲೋರಿನ ಗೆಳೆಯನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ ಮಗ ಧ್ರುವ ಕೂಡಾ ಮನೆಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾಗಿ ತನ್ನ ರೂಮಿನ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ. ಅವನ ಕಂಪ್ಯೂಟರಿನ ಎಕ್ಸೆಲ್ ಶೀಟಿನ ಮೇಲೆ ‘ಎಕ್ಸಾಂ - ಹೆಡ್ ಆನ್ ಕೊಲಿಶನ್’ ಎಂಬುದು ದಪ್ಪಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಬರೀಟೋ ಬೌಲ್ ಬರಿದು ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಬಾಲ್ಕನಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕುಕ್ಕರಿಸಿದೆ. ಅಸಂಬದ್ಧ ಯೋಚನೆಗಳು, ಇವಳ ಕ್ಯಾನ್ಸರಿನ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾದಾಗ ಶುರುವಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ. ಸಾಕಾಯಿತಪ್ಪ ಈ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಯೋಚಿಸಿ. ನನಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ವ್ಯಾಲಿಡೇಶನ್ ಬೇಕಾ ಇವಳಿಗೆ? ನಾನೇ ಇವಳ ಸಪಾಟನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿಯಾಗಿದೆ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಯ ರಗಳೆ ಇವಳದ್ದು ಎಂದು ಛೇಗುಟ್ಟಿದೆ ಶಬ್ದಸಹಿತವಾಗಿ. ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಮೇಲೇ ನನಗೆ ಹೇವರಿಕೆ ಬಂತು. ಎಂಥ ಕೆಟ್ಟ ವಿಡಂಬನೆಯಪ್ಪಾ ಎಂದು ತಲೆ ಕೊಡವಿದೆ.

ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಇಂಬಾದ ಬಾಳಸಂಗಾತಿ ಅನುಭವಿಸಲಿರುವ ಮೆಡಿಕಲ್ ಕಾಂಪ್ಲಿಕೇಶನ್, ತೊಡಕುಗಳೇ ನನ್ನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕಾಡುತ್ತಿವೆಯಾ ಅಥವಾ ‘ನಾನು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನೀನು ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ’ ಎನ್ನುವುದೇ ನನ್ನ ಕೋಪದ ಮೂಲವಾ ಎಂದು ನನ್ನ ಕಾಳಜಿಯ ಉದ್ದೇಶವನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಜಟಿಲವಾಗುತ್ತ ನಡೆದವು.

ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಘಟನೆಯನ್ನು ಇವತ್ತಿಗೆ ತಳುಕು ಹಾಕುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ದೊಡ್ಡ ಐಟಿ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಹುದ್ದೆ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ. ಆರು ವಾರದ ಸಲುವಾಗಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಬರ್ಮಿಂಗ್ಹಮ್ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ, ನವೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಡಿಸೆಂಬರ್‌ವರೆಗೆ. ವರ್ಷಾಂತ್ಯ ಬಂತೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿನವರಿಗೆ ಮೋಜಿನ ಸಮಯ. ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಸೀಕ್ರೆಟ್ ಸ್ಯಾಂಟಾ ಗಿಫ್ಟ್ ಎಕ್ಸ್‌ಚೇಂಜ್ ಸಂಭ್ರಮ ನಡೆದಿತ್ತು. ಆಫೀಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಂಗರಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಟ್ರೀಯ ಬುಡದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ದಿನ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ತಂದಿಡಬೇಕು. ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಈವ್ ಆದ ಡಿಸೆಂಬರ್ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕರಿಂದ ಆಫೀಸಿಗೆ ರಜೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಪ್ಪತ್ಮೂರರಂದು ಸಂಜೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಹೆಸರಿದ್ದ ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪಾಳಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಎಲ್ಲರೆದುರು ತೆರೆದು ತೋರಿಸಬೇಕು. ವಿಚಿತ್ರ ಸ್ಲೋಗನ್ನುಗಳಿದ್ದ ಜಂಪರ್, ಪೈರೆಟ್ ಐಪ್ಯಾಚ್, ಬೆತ್ತಲೆ ಜೋಡಿಯಿದ್ದ ಕರ್ಟನ್ ಹೀಗೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ತೆರೆದಾದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಸರದಿ ಬಂತು. ನನ್ನ ಹೆಸರು ಯಾರಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ... ನಾನು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಗಿಫ್ಟ್ ಪೇಪರನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ ಪೊಟ್ಟಣವನ್ನು ತೆಗೆದೆ. ಮೆತ್ತಮೆತ್ತಗಿನ ಅನುಭವವಾದಂತಾಯ್ತು. ಕೊನೆಯ ಪದರವನ್ನೂ ಬಿಡಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಮಧ್ಯಮಗಾತ್ರದ ಕೈಯಿಂದ ಹೊರ ತುಳುಕುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಸ್ತನ! ಆರ್ಟಿಫೀಶಿಯಲ್ ಬ್ರೆಸ್ಟ್. ಹೂಬೇಹೂಬ್ ನಿಜವಾದ ಮೊಲೆಯಂತೆಯೇ ಇದೆ. ನನ್ನ ಮುಖವೆಲ್ಲ ಕೆಂಪಡರಿತು. ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳೆಲ್ಲ ‘ಹೋ’ ಎಂದು ಕಿರುಚಿ ಕಿಚಾಯಿಸಿದರು. ನಾಚಿಕೆಯೋ, ಕಲ್ಚರಲ್ ಆಘಾತವೋ ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳಷ್ಟು ಕಾಲ ಮಾತೇ ಆಡಲಿಲ್ಲ ನಾನು. ನನ್ನ ಸೀಕ್ರೆಟ್ ಸ್ಯಾಂಟಾ ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನು ಯಾರೂ ನೋಡೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಕದ್ದು ಲ್ಯಾಪ್‍ಟಾಪ್ ಬ್ಯಾಗಿನೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಿದೆ. ಮೊದಲೇ ನಿಗದಿಯಾಗಿದ್ದಂತೆ ಮರುದಿನ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹೊರಟುಬಂದೆ. ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮಾರನೆಯ ರಾತ್ರಿ ಧ್ರುವ ಮಲಗಿದ ನಂತರ ಸನ್ಮುಕ್ತಾಳಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಸ್ಯಾಂಟಾ ಕೊಟ್ಟ ಉಡುಗೊರೆ ತೋರಿಸಿ ಅದನ್ನು ಕವರ್ ಸಮೇತವಾಗಿ ನನ್ನ ವಾರ್ಡ್ರೋಬಿನ ಇನ್ನರ್ ಡ್ರಾದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ತುರುಕಿದೆ. ಸನ್ಮುಕ್ತಾ ಅಂದು ಮನಸೋಯಿಚ್ಛೆ ನಕ್ಕಿದ್ದಳು.

ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಹೊರಗೆ ಕೂತಿದ್ದೆನೋ. ಪಕ್ಕದ ಲೇಔಟಿನಲ್ಲಿ ಗಾರ್ಡ್ ಎಡೆಬಿಡದೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸೀಟಿ ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದಿತು. ಬೆಡ್ರೂಮಿಗೆ ಬಂದೆ. ಸನ್ಮುಕ್ತಾ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಗಾಢ ನವಿಲು ಬಣ್ಣದ ಕಿಟಕಿಯ ಪರದೆಯ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿದವಳ ಮಗ್ಗುಲಿಗೆ ಬಂದು ಕೂತೆ. ‘ಸನ್ನೀ’ ಎಂದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕರೆದೆ. ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಾಡಿಸಿದೆ. ಇಡೀ ದೇಹವನ್ನು ಜರುಗಿಸಿ ಜಾಗ ಮಾಡಿದವಳೇ ಕಾಲರ್ ಹಿಡಿದು ಜಗ್ಗಿ ನನ್ನನ್ನೂ ತನ್ನ ಪಕ್ಕ ಒರಗಿಸಿಕೊಂಡಳು.
“ಸನ್ನೀ, ನಿನ್ನ ಆಪರೇಶನ್ ಆಗಿ ಹದಿನೆಂಟು ತಿಂಗಳಾಯ್ತು. ಅಷ್ಟೊಂದು ತಿಂಗಳು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಟೆಸ್ಟ್‌ಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು, ಪ್ರತೀ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಓದುವ ಮೊದಲೂ ಕೈಕಾಲು ತಣ್ಣಗಾಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಮರೆತೆಯಾ? ಈಗಲೂ ತುಂಬ ಸುಂದರಿ ನೀನು. ನನಗೆ ಅಪ್ಸರೆಯೇ. ಧ್ರುವನಿಗಂತೂ ದೇವತೆ ನೀನು. ದ್ಯಾಟ್ಸ್ ವಾಟ್ ಹೀ ಸೇಸ್ ರೈಟ್? ಈ ಎರಡು ವಾರ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇರಲೇಯಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಡೋಣ”

“ಐ ಹ್ಯಾವ್ ಕ್ಲೋಸ್ಡ್ ದಿಸ್ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್. ಸರ್ಜರಿ ಶೆಡ್ಯೂಲ್ ಆಗಿದೆ. ನನ್ನ ಸರ್ಜನ್ನಿನ ನಂಬರನ್ನ ಆಗಲೇ ಶೇರ್ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಒಮ್ಮೆ ನೀನೂ ಮಾತಾಡಿ ನೋಡು” ಅವಳದ್ದೂ ಹಠ.
“ಇಷ್ಟು ಮುಂದುವರೆದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೇನಿದೆ?” ಅಹಂಅನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುವ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನ ನನ್ನಿಂದ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿತ್ತು.
“ಹೊರಗಿನ ಗಾಳಿ ನಿನ್ನ ತಲೆಯನ್ನ ಹಗುರಾಗಿಸಿತು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಮಾತಾಡುವ ಎಂದೆ” ಪಟ್ಟು ಬಿಡಲೊಲ್ಲಳು.
“ಯಾಕೆ ಸನ್ನೀ? ಮರೆತೆಯಾ ನಮ್ಮ ಮಾತುಕತೆ... ಬರೀ ಏರುಗತಿಯೇ ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಬೇರನ್ನ ಮರೆಯುತ್ತೇವೆಂದು, ಬೇರಿಗೆ ಹುಳಹಿಡಿದು ಬದುಕಿನ ಮರ ಬೀಳುತ್ತದೆಂದು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಪಾಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವಲ್ಲ? ಅಲ್ಲವ..? ನೀನು ತಿಳಿಹೇಳು ನನಗೆ. ಇಷ್ಟೂ ವರ್ಷ ಕಾಲ ಇದೇ ಅಲ್ಲವೇ ನಾವು ಮಾಡಿದ್ದು?”
“ಅಬಾ, ಎಷ್ಟಪ್ಪ ಮಾತು! ಈ ಬಾರಿ ನಿಂಗೆ ತಿಳಿಹೇಳುವ ವಿವೇಕ ನನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ” ಅವಳು ಮಾತಾಡಿದ ನಂತರ ವಿಷಾದ ತುಂಬಿತು ರೂಮನ್ನ.
ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೊರಳ ಇಳಿಜಾರ ನೇವರಿಸಹೋದೆ. ಸಟ್ಟನೆ ಕೈ ತಳ್ಳಿದಳು.
“ಇನ್‍ಟ್ಯಾನ್ಜಿಬಿಲಿಟಿ ಆಫ್ ದಿ ಫೀಲಿಂಗ್ಸ್... ರಿಮೆಂಬರ್? ಹಾಗೇ ಇರಲಿ ಬಿಡು ಅಮ್ಮೂ... ಭಾವನೆಗಳ ಬಂಧವೂ ಬೇಡ”
“ಬದುಕನ್ನ ಬಂದಹಾಗೇ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗಿದೆ ಸನ್ನೀ, ಕಾಣದ ಇನ್ನೊಂದು ತಿರುವು ಬೇಡ” ಕೊನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನವೆಂಬಂತೆ ಹೇಳಿದೆ.
“ನಾನು ದಿನವೂ ಅರಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ನರಳುತ್ತಿರುವುದು ನಿಂಗೆ ಕಂಡಿಲ್ಲ ಎಂದಾದರೆ ನಿನಗೆ ಕಣ್ಣಿದ್ದೂ ಪ್ರಯೋಜನವೇನು...?” ನೇರ ಮಾತು ಅವಳದ್ದು.
“...”
“ವಾರ್ಡ್‌ರೋಬಿನ ಬಟ್ಟೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಅಣಕಿಸುತ್ತವೆ ಕಣೋ... ಬೋರ್ಡ್‌ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೆದುರು ಫ್ರೀಜ್ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತೀನಿ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಒಂದು ಫುಲ್‌ಸ್ಟಾಪ್ ಬೇಕಲ್ಲ.”
“ಐ ಥಾಟ್, ವಿ ಹ್ಯಾವ್ ಗಾನ್ ಪಾಸ್ಟ್ ಆಲ್ ದೀಸ್. ಗೋ ಫ್ಲ್ಯಾಟ್ ಫೋಟೋಶೂಟ್ ಬಗ್ಗೆ ಬೇರೆ ಮಾತಾಡಿದ್ದೆವಲ್ಲ...?” ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಇವಳನ್ನು ಇಲ್ಲೇ ತಡೆಹಿಡಿಯುವ ಹುಕಿ.
“ಸೋ ಕಾಲ್ಡ್ ಇನ್‌ಕ್ಲೂಸಿವ್‌ನೆಸ್ಸಿನ, ಎಜುಕೇಟೆಡ್ ಸೊಸೈಟಿಯ ಡ್ರಾಮಾ ಅಲ್ಲವಾ ಇದೆಲ್ಲ...? ಗೋ ಫ್ಲ್ಯಾಟ್ ಫೋಟೋಶೂಟಂತೆ! ಕ್ಲಿವೇಜ್ ತೋರಿಸುವ ಡ್ರೆಸ್ ಹಾಕಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಕಾಂಪ್ಲಿಮೆಂಟ್ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ ನೀನು!” ಕಳ್ಳನನ್ನು ಹಿಡಿದಂತೆ ಮಾತಾಡಿದಳು.

ಥತ್! ನನ್ನನ್ನ ಡೈಲೆಮಾದಲ್ಲಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾಳಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಇವಳು ಎನ್ನಿಸಿತು. ಮಾತುಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ರಾಡಿ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಬ್ರಶ್ ಮಾಡುವ ನೆಪಮಾಡಿ ಬಾತ್ರೂಮಿಗೆ ನಡೆದೆ. ಹಲ್ಲುಕಿರಿದಂತಾಗಿದ್ದ ಬ್ರಶ್ಶನ್ನು ಮೂಲೆಗೆ ರಪ್ಪನೆ ಎಸೆದೆ. ಅವಳಿಗೆ ಏಕಾಂತ ಬೇಕಿತ್ತೋ ನನಗೆ ಬೇಕಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಮಗನ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನ ಮಗ್ಗುಲಿನಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿದೆ.
ಬೆಳಗ್ಗೆ ಐದಕ್ಕೇ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು. ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದೆ. ಐದು ಗಂಟೆಗಳ ನಾನ್‌ಸ್ಟಾಪ್ ಡ್ರೈವ್. ಎರಡು ದಿನಗಳ ‘ಓಓಓ’ ಸೆಟ್ಅಪ್ ಮಾಡಿ, ಆಫೀಸಿಗೆ ಬರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಇಮೇಲ್ ಬರೆದು ‘ಸೆಂಡ್ ಆಲ್’ ಬಟನ್ನೊತ್ತಿದೆ. ಬೆಕ್ಕಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟು ರೂಮಿನೊಳಗೆ ಹೋಗಿ ವಾರ್ಡ್‌ರೋಬಿನ ಇನ್ನರ್ ಡ್ರಾ ತೆಗೆದು ಹತ್ತುವರ್ಷದಿಂದ ಮುಟ್ಟದೇ ಇದ್ದ ಸಿಕ್ರೇಟ್ ಸ್ಯಾಂಟಾ ಗಿಫ಼್ಟನ್ನು ಎತ್ತಿಟ್ಟುಕೊಂಡೆ.

‘ಸನ್ನೀ, ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೋಡಿಬರುವೆ’ ಎಂದು ಮೆಸೇಜಿಸಿ ಕಾರು ಹತ್ತಿದೆ.
ದಣಪೆ ದಾಟಿ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅಮ್ಮ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದಳು. “ಅರೇ...ಯಾರು ಬಂದರು ನೋಡು ಗಿರಿಜೆ” ಎನ್ನುತ್ತ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಬಂದಳು ಅಮ್ಮ. ಗಿರಿಜೆ ಎಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾದವಳಂತೆ ಅಂಗಳದತ್ತ ತಿರುಗಿ ಅಂಬಾ ಅಂದಿತು. ಆಗಲೇ ಹೊಳೆದಿದ್ದು ಊರಿಗೆ ಬಂದು ಆರು ತಿಂಗಳಾಗಿದೆ ಎಂದು. ಅರವತ್ತು ಸೀಮೆಯಲ್ಲರಸಿದ ನೆಮ್ಮದಿ ಅವಿತಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಅನ್ನುವ ಮಾತು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆದು ತುಟಿಗಳು ಅಗಲವಾದವು. ಒಳ್ಳೆಯ ಎತ್ತರದ ಅಮ್ಮ ಕೆಂಪು ಸೀರೆ, ಕಪ್ಪು ಪೋಲಕದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗಿಂತ ಚೆಂದ ಕಂಡಳು.
ನಾ ಕಂಡಷ್ಟು ದಿನವೂ ಅಮ್ಮನ ಮೇಲೆ ಕೆಸಕ್ಕನೆ ಹಚಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪ ಅರವತ್ತಕ್ಕೆ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದ.

ಬರೀ ಒಳ್ಳೆಯತನ ಮಾತ್ರ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡ ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಂತಿದ್ದಳು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಯಾವುದೇ ಇರಲಿ, ಜೊತೆಯಿರುವ ಜೀವಗಳ ಅನುತನು ನೋಡುವುದು ಹೇಗೆಂದು ಅಮ್ಮ ಮಾತನಾಡದೇ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು.
ಅಪ್ಪ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ, ಮನೆ ಸುತ್ತಲ ಜಮೀನು, ಕಾರ್ಯಕಟ್ಟಲೆ, ಆಗೀಗ ನಮ್ಮೊಡನೆ ವಿಡಿಯೋ ಕಾಲ್ಗಳು ಎಂದುಕೊಂಡು ಆರಾಮವಾಗಿದ್ದಳು. ಮೊದಲು ಕಳೆದ ಕಷ್ಟದ ದಿನಗಳ ಕನಸು ಬಿದ್ದು ನಿದ್ದೆ ಕೆಡಿಸದಿರಲಿ ಎಂದು ದಿನವೂ ಅರ್ಧ ನಿದ್ದೆಗುಳಿಗೆ ನುಂಗುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ವಾರದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮೊಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಮೊಮ್ಮಗನಿಗೆ ಅಚ್ಚೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅದರಾಚೆಗೆ ಅವಳೂ ಏನೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ನಾವೂ ಅವಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆಗೊಡ್ಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಅಮ್ಮನ ಅಕ್ಕರಾಸ್ಥೆಯ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿದೆ. ತಿಳಿಸಾರನ್ನು ಲೋಟದಲ್ಲಿ ಸೊರಸೊರ ಶಬ್ದಮಾಡಿ ಕುಡಿದೆ. ಗಾಡ್ರೆಜ್ ಬೀರುವಿನ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಸಶಬ್ದವಾಗಿ ತೆಗೆದು ಅಮ್ಮ ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಸೀರೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೈಯಾಡಿಸಿದೆ. ಹಿತ್ತಿಲ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿದ್ದ ಕೈತೊಳೆವ ಸಿಂಕಿನ ಮೇಲ್ಭಾಗದ ಕನ್ನಡಿ ಪಳಪಳ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವುದ ನೋಡಿ ಬೆರಗಾದೆ. ಮೊದಲು ಯಾವತ್ತೂ ಈ ಕನ್ನಡಿಯ ಹೊಳಪು ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದ್ದಕ್ಕೆ ಬೇಸರಪಟ್ಟೆ.

‘ನಾಳೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಒತ್ತು ಶ್ಯಾವಿಗೆ ಮಾಡಲಾ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಉತ್ತರವನ್ನು ಮೊದಲೇ ಊಹಿಸಿದವಳಂತೆ ಎದ್ದು ದೇವರಮನೆಯ ಪಕ್ಕದ ಪಡಸಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದಳು. ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ಟಿ.ವಿ ಚ್ಯಾನೆಲ್ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡೇ ಇದ್ದ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನೂರು ಆಲೋಚನೆಗಳು ಬಟ್ಟೇಗುಣಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಟಾಂಜನದ ಮಧ್ಯೆ ಮಾಲೆ ಹಾಕಿ ಕೂತ ಅಪ್ಪನ ಫೋಟೋದ ಮೇಲೆ ಬೇಡವೆಂದರೂ ಕಣ್ಣು ಹೊರಳುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಏನೋ ನಿರ್ಧರಿಸಿದಂತೆ ಎದ್ದೆ. ಗಡಿಯಾರ ಹನ್ನೊಂದೂವರೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಸೀಕ್ರೆಟ್ ಸ್ಯಾಂಟಾ ಗಿಫ್ಟನ್ನು ಕವರಿನ ಸಮೇತ ತೆಗೆದು ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯ ಪಕ್ಕ ಬಂದೆ. ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಕೋಲಿನ ಸಹಾಯದಿಂದ ಮಣ್ಣು ಕಲ್ಲು ಏನನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೇ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಗುದ್ದ ತೋಡಿ ಗಿಫ್ಟನ್ನು ಅದರೊಳಗಿಟ್ಟೆ. ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಮಣ್ಣನ್ನು ಗುದ್ದವೇ ಕಾಣದಂತೆ ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಎದ್ದು ನಿಂತೆ. ಮೈ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಹಗುರಾದಂತಾಯಿತು. ಒನ್ನಮೂನೆ ಸ್ಖಲನದ ಸುಖ!
ಮತ್ತೆ ಜಗುಲಿಗೆ ಬಂದು ಹಾಸಿಗೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಬೈಲನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಸನ್ಮುಕ್ತಾಳ ಸರ್ಜನ್ನರ ನಂಬರನ್ನು ಸೇವ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಮೆಸೇಜ್ ಟೈಪ್ ಮಾಡತೊಡಗಿದೆ... ‘ಡಾಕ್, ದಿಸ್ ಇಸ್ ಸನ್ಮುಕ್ತಾಸ್ ಹಸ್ಬಂಡ್ ಅಮಿತ್. ಐ ವಿಲ್ ಬೀ ಇನ್ಫ಼್ರಂಟ್ ಆಫ್ ದ ಥಿಯೇಟರ್ ಡ್ಯೂರಿಂಗ್ ದ ಸರ್ಜರಿ ಟುಮೊರೋ.’



photo credits- AI