ಪೃಕೃತಿ ಕವಿಗಳಿಗೆ ಸದಾ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯ ಚಿಲುಮೆ. ಅದರ ಚೆಲುವನ್ನು ಸವಿಯುತ್ತ, ಋತುಗಳ ಮಾಯೆಯ ಮೋಡಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋಗುವುದ ಸಹಜ.  ಸವಿತಾ ಮಧುಸೂದನ್ ದೀಪಾವಳಿ ಕನ್ನಡ ಕಾವ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚೆಸ್ವಿ ಅವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಕವನಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ.

---

ಜಲಧಾರೆ

ಧಮನೆ ಧುಮುಕುತಲಿದೆ

ಬಂಡೆಗಳನ್ನೊಡೆದು,

ಪ್ರಪಾತದಲ್ಲಡಗಿರುವ ಗುಪ್ತ

ಆತ್ಮಲಿಂಗಕೆ ಕ್ಷೀರಾಭಿಷೇಕವಿದು

ಕೆಳಗೆ ತಾ ಧುಮಕುತಲು

ಈ ಮನವ ಮೇಲೆತ್ತುತಿದೆ

ಅನ್ಯ ಗದ್ದಲವ ನುಂಗಿ ಆ ಧ್ವನಿಯು

ದೀರ್ಘ ಧ್ಯಾನ ಧಾರೆಯಂತಿರೆ

ತೊರೆದು ಚಂಚಲತೆಯ ಅದರಂತೆ

ಭಾವಾತಿಶಯದಲಿ ಮನವು,

ಅಂತರಾಳದಿ ಭಾವಾತೀತನೆಡೆಗೆ

ಅವತರಿಸಬಾರದೇಕಿಂದು?

ದಿಶೆ ತಪ್ಪಿ ದೂರವಾಗಿಯೂ

ಮತ್ತೆ ಕೂಡುವಂತೆ ಝರಿಯು,

ಐಕ್ಯವಾಗುತಲಿರಲಿ ಭಾವಗಳು

ಭಕ್ತಿ ಧಾರೆಯಲಿ, ಅತ್ತಿತ್ತ ಅಲೆದು

---

ತಿರುವು

ನಿನ್ನ ಪುಸ್ತಕದಲಿಹುದು

ಹೊಸ ಕುಡಿಗಳ; ಹಸಿರೆಲೆಗಳ

ಬಿಂಕ;

ನಿನ್ನದೇ ಪದದಡಿಯಲಿಹುದು

ಸೊರಗೊಣಗಿದ ಮೃತ ಎಲೆಗಳ

ಸಾಂದ್ರ.

ನಿಂತಿರುವೆ ನೀ ಸೂರ್ಯೋದಯದ

ಶುಭಗಳಿಗೆಯಿಂದ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತವನು

ಕಾದು;

ಮತ್ತೆ ಸೂರ್ಯಾಗಮನವ ಕಾಯ್ವೆ

ಮತ್ತೊಂದು ಮಬ್ಬು ರಾತ್ರೆಯನು

ಹಾದು.

ಬಸಂತ ಋತು ಬರಲು

ಮೈದುಂಬಿ, ಮನದಣಿಯೆ ಹಿಗ್ಗಿ

 ನಲಿವೆ;

ಮುನ್ನಡೆದು ಹೇಮಂತದಲಿ

ಸಿರಿತನವ ಕಳೆದು ಬರಿಗೈಯ್ಯಲೂ

ನಿಲ್ಲುವೆ

ಹಸಿರೆಲೆಗಳಿಗೂ, ತರಗೆಲೆಗಳಿಗೂ

ನೆಲೆಯಾಗಿ ತಂಗಿ, ಎಸಗುತಿದೆ

ಸೃಷ್ಟಿ;

ಹಗಳನಲ್ಲದೆ ಇರುಳನೂ

ಹೊತ್ತು ಸೂಸುತಿದೆ, ಸುಖ ದುಃಖಗಳ

ವೃಷ್ಟಿ.