ಟಾಮಿ
ನಾವಾಗ ಬೆಂಗಳೂರು ಸಮೀಪದ ಮಾಗಡಿ ತಾಲ್ಲೂಕಿನಲ್ಲಿದ್ದೆವು. ದಿವಂಗತ ತಂದೆ ಆಗ ಪುರಸಭಾ ಮುಕ್ಯಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ ಸರ್ಕಾರೀ ಬಂಗಲೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸ. ನಾಲ್ಕು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯವಳಾದ ನನ್ನ ಅಕ್ಕ ದಾಕ್ಷಾಯಣಿ ತುಂಬಾ ತುಂಟಿಯೆಂದೇ ಹೆಸರು ಪಡೆದಿದ್ದಳು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಟ್ರಾವೆಲ್ಲರ್ಸ ಬಂಗಲೋ (ಟಿ.ಬಿ.)ದ ಮೇಟಿ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ನಾಯಿಯನ್ನು ಸಾಕಿದ್ದ. ಟಿ.ಬಿ.ಯ ಬಳಿ ಯಾರೇ ಸುಳಿದರೂ ಈ ನಾಯಿ ಅತ್ಯಂತ ಚುರುಕಾಗಿ ತನ್ನ ಗಡಿಯನ್ನು ಕಾದುಕೊಂಡು ಬಹಳ ಹೆಸರು ಮಾಡಿತ್ತು.
ನಾವು ಮಾಗಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಹೆಣ್ಣು ನಾಯಿ ಮರಿ ಹಾಕಿತು. ಈ ವೀರಮಾತೆಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಮರಿಗಳೂ ಅಷ್ಟೇ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ ನನ್ನಕ್ಕ ದಾಕ್ಷಾಯಣಿ ಆಫೀಸರನ ಮಗಳೆಂಬ ಎಲ್ಲ ವಶೀಲಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಮೇಟಿಯ ಮೂಲಕ, ಆ ಅಮ್ಮನ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ಒಂದು ನಾಯಿ ಮರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ತಂದೇ ಬಿಟ್ಟಳು! ಅವಳು ಹೀಗೆ ನಾಯಿ ಮರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ತಂದದ್ದು ಇದೇ ಮೊದಲೇನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ!!
ತಾಯಿಯಿಂದ ಬೇರಾಗಿ ಅಪರಿಚಿತರ ಮನೆ ಸೇರಿದಾಗ ಈ ಮರಿಗಳು ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ಕುಂಯ್ ಗುಟ್ಟಿ , ಮನೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಉಚ್ಚೆ ಹೊಯ್ದು ಮಿಲಿಟರಿ ಆಫೀಸರಂತೆ ಕಟ್ಟು ನಿಟ್ಟಾದ ತಂದೆಯ ಕೋಪಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದವು. ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವಳ ಜೊತೆ ಸರೀಕಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ನಮಗೆಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗಿ ಬಯ್ಗುಳಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದವು . “ಎಲ್ಲಿಂದ ತಂದಿರೋ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಬಿಟ್ಟು ಬನ್ನಿ…” ಎಂಬ ಅಣತಿ, ತಂದೆಯಿಂದ ಹೊರಟು, ಅತ್ತೂ ಕರೆದು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಿಟ್ಟು , ಪೆಚ್ಚು ಮೋರೆ ಹೊತ್ತು ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಮರಳಿದ್ದೆವು. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಬಾರಿ ಮೇಟಿಯ ಮನೆಯ ನಾಯಿ ಮರಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾವೆಲ್ಲ ಪಣ ತೊಟ್ಟಿದ್ದೆವು.
ಮೆತ್ತನೆ ಗೋಣೀಚೀಲದ ಹಾಸಿಗೆ ಮಾಡಿದ್ದೆವು. ಅದನ್ನು ನಮ್ಮ ಹಾಸಿಗೆಯ ಸಮೀಪಕ್ಕೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ತೆಂಗಿನ ಚಿಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಹಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅದೇಕೋ ಏನೋ ನಾಯಿ -ಬೆಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಹೆಸರಿಡುವ ರೂಢಿಯಿದ್ದ ಕಾರಣ ಈ ಗಂಡುಮರಿಗೆ ’ಟಾಮಿ’ ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದ್ದೆವು. ಆ ಮರಿಯನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೇ ಬಿಡದೆ ಕೈಯಿಂದ ಕೈಗೆ ರವಾನಿಸಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿ ಅದರಿಂದ ಮೈ-ಕೈ ಮುಖಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೆಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು ತಂದೆ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುವುದನ್ನೇ ಅದೈರ್ಯದಿಂದ ಕಾಯತೊಡಗಿದೆವು. ಕಾಫಿ, ಮುಖಾರ್ಜನೆ, ಊಟ ಎಲ್ಲ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಟಾಮಿಯನ್ನು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ನಂತರ ತಂದೆಯ ಮುಂದೆ ಅನಾವರಣ ಮಾಡಿದೆವು.ಅದೇಕೋ ಏನೋ ಅವರೇನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ! ಇನ್ನು ಉಳಿದದ್ದು ಅಪ್ಪಾಜಿಯ ಜೊತೆಗಿನ ಟಾಮಿಯ ಮೊದಲ ರಾತ್ರಿ!!
ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಿಚುಕಿ ಹಣ್ಣು ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದಲೋ, ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹಾಲು ಕುಡಿಸಿದ್ದರಿಂಲೋ, ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಮೆತ್ತೆಯಿಂದಲೋ ಟಾಮಿ ಯಾರನ್ನೂ ಎಚ್ಚರಿಸದೆ ಮೊದಲ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಕಳೆದು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತೀರ್ಣನಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನಮಗೆ ನಾಯಿಯನ್ನು ಸಾಕಲು ಪರವಾನಗಿ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು!
ಇಡೀ ದಿನ ಟಾಮಿಯ ಚಾಕರಿ ಅಮ್ಮನದೇ ಆದರೂ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಂದ ನಂತರ ಟಾಮಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕಣ್ಮಣಿಯಾಯ್ತು. ಮೊದಲ ಆರು ತಿಂಗಳು ಟಾಮಿ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದು ಅದರಮ್ಮನಂತೇ ಚೂಪು ಕಿವಿಯ, ಬಿಳಿ ಉದ್ದದ ನಾಮದ, ಕರಿಯ ಮೂಗಿನ ತೀಕ್ಷ್ಣಮತಿ ನಾಯಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆಗಬಾರದ್ದು ಆಗಿಹೋಯಿತು!!
ಒಂದು ದಿನ ಟಾಮಿಯ ದೇಹದ ಹಿಂಬಾಗಕ್ಕೆ ಲಕ್ವ ಹೊಡೆದು ಬಿಟ್ಟಿತು. ಹಿಂದಿನ ಎರಡೂ ಕಾಲುಗಳ ಸ್ವಾದೀನ ತಪ್ಪಿಹೋಯಿತು.ಯಾವ ವೈದ್ಯರಿಂದಲೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ದೊರೆಯದಾಯಿತು.
ಆದರೆ ಟಾಮಿಯ ಚೈತನ್ಯ ಅದರ ದುರ್ಬಲ ವಿಧಿಗಿಂತ ಶಕ್ತಿಯುತವಾಗಿತ್ತು. ಮೊದಲು ಹಿಂದಿನ ದೇಹವನ್ನು ಎಳೆದೆಳೆದು ತೆವಳುತ್ತಿದ್ದ ಟಾಮಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸೊರಟಿಕೊಂಡ ಒಂದು ಹಿಂದಿನ ಕಾಲನ್ನು ಗೂಟದಂತೆ ಊರಿ ಮುಂದಿನೆರಡು ಕಾಲು ಮತ್ತು ಹಿಂದಿನ ಒಂದು ಗೂಟದ ಸಹಾಯದಿಂದ ನಡೆಯುವುದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಲಿಯಿತು. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಅಮ್ಮನದೇ ಆರೈಕೆ. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ತಂದೆಗೆ ತುಮಕೂರಿಗೆ ವರ್ಗವಾಯಿತು.
“ಈ ಕುಂಟನಾಯಿ ಯಾಕೆ ಬೇಕು..?ಹೋಗಿ ಅದನ್ನು ವೆಟರಿನರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬಳಿ ಕಟ್ಟಿಬನ್ನಿ, ಯಾರಾದರೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಬ್ರೆಡ್ಡು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ..” ಅಂತ ತಂದೆಯ ಕಟ್ಟಾಗ್ಞೆಯಾಯ್ತು. ನಮಗೆ ಅಳುವೋ ಅಳು! ಟಾಮಿಗೆ ತಿನ್ನಿಸಿ, ಕುಡಿಸಿ, ಮುತ್ತಿಟ್ಟು ಅತ್ತಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅದೂ ವಿಹ್ವಲವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ನೆಕ್ಕಿ ತನಗೆ ತಿಳಿಯಿತೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಆಡಿತು. ನೌಕರರು ಹೋಗಿ ಟಾಮಿ ಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಬಂದರು. ಮುಂದಿನ ನಾಯಿಗಿರಲಿ ಎಂದು ಅದರ ಚೈನು ಮತ್ತು ಕೊರಳಿನ ಬೆಲ್ಟ್ ನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ ನಮಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದರು. ಟಾಮಿಯನ್ನು ಹುರಿ ದಾರದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಬಂದಿದ್ದರು.
ಮರುದಿನ ಲಾರಿಗೆ ಸಾಮಾನು ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ! ತಂದೆಗೆ ಯಾಕೆ ವರ್ಗವಾಗಬೇಕಿತ್ತೋ ಅಂತ ಹಿಡಿ-ಹಿಡಿ ಶಾಪ ಹಾಕಿದೆವು. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳಾಗಿ ನಾವು ಅಸಹಾಯುಕರಾಗಿದ್ದೆವು.
ಯಾವ ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಟಾಮಿಯ ಅಂತರಾಳಕ್ಕೆ ತಿಳಿಯಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಟ್ಟಿದ್ದ ದಾರವನ್ನು ಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ ತುಂಡರಿಸಿ. ವೆಟರಿನರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ಮನೆಯ ದಾರಿಯನ್ನು ಮೂಸಿ, ಮೂಸಿ ಒಂದೂವರೆ ಮೈಲು ಕುಂಟುತ್ತ ಹಿಂತುರಿಗಿ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು!! ಈಗದನ್ನು ತಂದೆಯ ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ ಲಾರಿಗೆ ಹೇಗಾದರೂ ತುಂಬಿ ಬಿಟ್ಟರೆ, ತುಮಕೂರು ಬಂದ ನಂತರ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ ಟಾಮಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮದನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು.
ನಮಗಾದ ಸಂತೋಷ, ಸಂಭ್ರಮ, ಸೋಜಿಗಕ್ಕೆ ಲೆಕ್ಕವೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಆಳುಗಳಿಗೆ ಕಣ್ಸನ್ನೆ, ಬಾಯ್ಸನ್ನೆಯಲ್ಲಿ ತೆಪ್ಪಗಿರಲು ಹೇಳಿ, ಟಾಮಿಯನ್ನು ಸಾಮಾನುಗಳ ಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆವು. ಲಾರಿಯ ಕ್ಯಾಬಿನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ತಂದೆಗೆ ಇದ್ಯಾವುದರ ಅರಿವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಣ್ಣ ಮತ್ತು ಅಕ್ಕ ಬಹಳ ವಿಧೇಯ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಲಾರಿಯ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಬರುತ್ತೇವೆಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಜೊತೆಗೆ ಆಳುಗಳೂ ಇದ್ದ ಕಾರಣ ತಂದೆ ತಕರಾರು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ನನಗಾಗ ಕೇವಲ ಐದು ವರ್ಷ.
ಲಾರಿ ತುಮಕೂರು ತಲುಪಿದ ನಂತರ ತಂದೆಯ ಕೋಪದ ಅರಿವಿದ್ದ ನೌಕರರು, ಟಾಮಿಯನ್ನು ಗೌಪ್ಯವಾಗಿ ಇಳಿಸಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಅದನ್ನು ಹೊಸ ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಿಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟೆವು. ನಮ್ಮ ಅವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನೌಕರರು ತಂದೆಗೆ ಏನೂ ಹೇಳದೆ, ಕೊನೆಗೂ ಆಫೀಸರನಿಗೆ ಚಳ್ಳೆ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಿಸಿದ ಖುಷಿಯಿಂದಲೋ ಏನೋ ಕಿರು ನಗೆ ನಗುತ್ತಲೇ ಕೈ ಬೀಸಿ ಮರಳಿ ಹೋದರು!! ಟಾಮಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು,ದಾರ ಕಡಿದುಕೊಂಡು ಓಡಿ ಬಂದದನ್ನು ಅಮ್ಮ ತಂದೆಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿ ಮನಸ್ಸು ಕರಗಿಸಿದರು. ಟಾಮಿ ನಮ್ಮೊಡನೆ ಉಳಿಯಿತು.
ಈ ಹೊಸ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಟಾಮಿ ಕುಂಟನಾದರೂ ಎಂಟೆದೆಯ ಭಂಟನೆಂಬ ಹೆಸರು ಗಳಿಸಿತು. ಮನೆಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ತಂದೆಯ ಆಫೀಸು ಕೋಣೆಗೆ ಅವರನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಯಾರೇ ಬರಲಿ , ಟಾಮಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ಕಾವಲು ಕೂರುತ್ತಿತ್ತು.ಅವರು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ನ್ಯೂಸ್ ಪೇಪರಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿದರೆ ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಿದ್ದ ಟಾಮಿ, ಅವರು ಟೇಬಲ್ಲಿನ ಮೇಲಿನ ಪೆನ್ನಿಗೆ ಕೈ ಚಾಚಿದರೆ ವಸಡನ್ನು ಮೇಲೇರಿಸಿ ತನ್ನ ಉದ್ದ ಕೋರೆಹಲ್ಲನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ ಗುರ್ ರ್ ರ್ … ಎಂದು ಶುರುಮಾಡಿಬಿಢುತ್ತಿತ್ತು, ಎಷ್ಟೇ ಹಸಿವಾದರೂ ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿಯೂ ಅಡಿಗೆ ಮನೆಗಯೊಳಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ವಸಿಲ ಬಳಿಯೇ ಕುಳಿತು ಕುಂಯ್ ಗುಡುತ್ತಿತ್ತು. ಜಮೀನಿನಿಂದ ಬಂದ ಕಡಲೇಕಾಯಿಯ ರಾಶಿಯೇ ಬಿದ್ದಿದ್ದರೂ ಅದರಿಂದ ಒಂದು ಕಾಯಿಗೂ ಬಾಯಿ ಹಾಕುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾವಾಗಿ ಸುಲಿದು ಮುಂದೆ ಹಾಕಿ ತಿನ್ನು ಎನ್ನುವವರೆಗೆ ಮುಟ್ಟುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಬೀದಿ, ಕೇರಿಯ ಎಲ್ಲ ನಾಯಿಗಳ ಮೇಲೂ ಕಾಲ್ಕೆರೆದು ಜಗಳವಾಡಿ, ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ರಕ್ತ-ಸಿಕ್ತವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದರೂ ಮರುದಿನ ತನ್ನ ಕೆಚ್ಚನ್ನು ಮತ್ತೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಮನದಲ್ಲಿದ್ದ ಚೈತನ್ಯ ದೇಹದ ಊನವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಕುಣಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಗೆದು ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಯದ ಗುಂಡಿಗಳನ್ನೂ, ದೊಡ್ಡ ಚರಂಡಿಗಳನ್ನೂ ನೆಗೆಯಲು ಹೋಗಿ ಹಲವಾರಿ ಬಾರಿ ಬಿದ್ದು ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಎತ್ತು ತಂದು ,ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಒಣಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಸಸ್ಯಹಾರಿಗಳಾದ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮದೇ ಆಹಾರ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದೆರಡು ಮನೆಗಳ ನಂತರವಿದ್ದ ಅಯ್ಯಂಗಾರರ ಬೇಕರಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರೆಡ್ಡು ಬೇಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಟಾಮಿಯ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಜೊಲ್ಲು ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಟಾಮಿಗೆ ಬ್ರೆಡ್ಡು ಹಾಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಟಾಮಿಯ ನಿಯತ್ತನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆಮಾಡಲು ಅಯ್ಯಂಗಾರರ ಮಾಲೀಕ ಬಹಳ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆತ ಟಾಮಿಗೆ ಏನೇ ಎಸೆದರೂ, ಟಾಮಿಯ ಬಾಯಿಂದ ಜೊಲ್ಲು ತಟತಟನೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾವು ತಿನ್ನು ಎನ್ನುವವರೆಗೆ ಮುಟ್ಟುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೇ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಸೋಲು!!
ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ನಾವು ಟಾಮಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದ ತರಭೇತಿ ಸೊನ್ನೆ. ತಾನಾಗಿ ಈ ಎಲ್ಲ ಕಟ್ಟಳೆಗಳನ್ನು ಟಾಮಿ ಯೇ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು! ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಲ್ಸ್ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೆನ್ನುವವರಿಗೆ ಟಾಮಿಯ ನಡತೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ’ಕುಂಟ ನಾಯಿಯ ಮನೆಯವರು ’ ಎಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಹಲವರು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ಗೌರವದಿಂದಲೇ ಹೊರತು ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದಲ್ಲ!! ಟಾಮಿಯ ಪ್ರತಾಪಗಳು,ನಿಯತ್ತು, ಕೋಪ,ಸ್ವಾಮಿನಿಷ್ಟೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವುದಾದರೆ ಅದು ಇನ್ನೊಂದು ಲೇಖನವೇ ಆಗುತ್ತದೆ.
ಹೀಗೆ 12 ವರ್ಷ ಬದುಕಿದ್ದ ಟಾಮಿಯ ಕೊನೆಯ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದಲ್ಲ ಎಂದು ಎರಡು ಬಾರಿ ಮತ್ತೆ-ಮತ್ತೆ ಲಕ್ವ ಹೊಡೆಯಿತು. (ಪ್ಯಾರಲಿಸಿಸ್ ಸ್ಟ್ರೋಕ್) ಓಡಾಡುವುದಿರಲಿ, ತಿಂದದ್ದು ಏನೂ ಅದಕ್ಕೆ ದಕ್ಕದಾಯಿತು. ವೈದ್ಯರು ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿದರು ಯಾವ ಮನುಷ್ಯ ರೋಗಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನದಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮನ ಆರೈಕೆ ನಡೆಯಿತು. ಟಾಮಿಗೂ ಅದರ ಅರಿವಿತ್ತು. ತಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡುವ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಅವರೊಡನೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿತ್ತು.ಅದರ ಯಾತನೆಯನ್ನು ನೋಡಲಾಗದ ನಾವು ಕೊನೆಗೆ ಟಾಮಿಗೆ ದಯಾಮರಣ ನೀಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆವು. ಇದೊಂದು ಕಠಿಣ ನಿರ್ದಾರವಾಗಿತ್ತು.
ಈ ಬಾರಿ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಅಣ್ಣ ಟಾಮಿಯನ್ನು ವೆಟರಿನರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದೆವು. ಆ ದಿನದ ಟಾಮಿಯ ಕಣ್ಣಿನ ಭಾವಗಳು ಇವತ್ತೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದೆ ಉಳಿದಿವೆ! ವೈದ್ಯರು ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ಸಾವಿನ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ನನ್ನು ಚುಚ್ಚಿ ಹೋದ ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರವೇ ಟಾಮಿ ಸತ್ತಿತು. ಟಾಮಿಯ ದೇಹವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ತೆಂಗಿನ ಮರದಡಿಯೇ ಹೂತೆವು. ಟಾಮಿಯ ಯಾತನಾಮಯ ಮರಣದ ಕಾರಣ ಬಹುಕಾಲ ಮತ್ತೆ ನಾವು ನಾಯನ್ನು ಸಾಕಲಿಲ್ಲ.
ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ’ಮಿಂಟಿ’ ಎನ್ನುವ ನಾಯನ್ನು ಸಾಕಿದೆವು. ಟಾಮಿಯ ಪಾದ ದೂಳಿಯಷ್ಟೂ ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದ ಈ ನಾಯಿ ಯಾರ ಮನವನ್ನೂ ಗೆಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಅತಿಥಿಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ನಾಯಿ ಸೋಮಾರಿಯೂ,ಮಂದಮತಿಯೂ ಆಗಿ ಬೇಗನೆ ನಮ್ಮ ಮನದಿಂದಲೂ, ಮನೆಯಿಂದಲೂ ದೂರ ಸರಿಯಿತು.
ನಾಯಿಗಳಿಗೂ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಿರುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಅಂಗ ವಿಕಲತೆಯಿಂದ ಟಾಮಿ ಚುರುಕಾಯಿತೋ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಪರಿಮಿತ ವಿಶ್ವಾಸವಿಟ್ಟಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ಮನೆಮಂದಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೆಲ್ಲ ಇವತ್ತು ಉಳಿದಿರುವುದು ಒಂದೇ ನಾಯಿ. ಅದು ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರ, ಸ್ವಾಮಿನಿಷ್ಟ ಅಪರಿಮಿತ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನಮಗೆ ನೀಡಿದ ಟಾಮಿ ಮಾತ್ರ !
-ಡಾ. ಪ್ರೇಮಲತ ಬಿ.
ಅನಿವಾಸಿ - ಯು.ಕೆ ಕನ್ನಡಿಗರ ತಂಗುದಾಣanivaasi 