ಮೊದಲ ಹಾಳೆ ಮತ್ತು ಬಸಾಕಲ್ಲು ಗುಡ್ಡ

ಓದುಗ ಮಿತ್ರರೆ, ಈ ವಾರದ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಎರಡು ಸಣ್ಣಕತೆಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಬರಹಗಾರರು ರಾಮಶರಣ್ ಮತ್ತು ದಾಕ್ಷಾಯಿಣಿ. ಈ ಎರಡು ಕತೆಗಳ ವಿಶಿಷ್ಟತೆ ಅವುಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿದೆ. ಅಂತ್ಯದ ಆರಂಭ ನಿಮ್ಮ ಊಹೆಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು.
ಡಾ.ರಾಮಶರಣರ ಕತೆ ಬಾಲ್ಯದ ಸ್ನೇಹ, ಸಂಬಂಧದ ಮತ್ತುಆನಂದಗಳ ಭಾವನೆಗಳು ನಾವು ಪ್ರೌಢಾವಸ್ಥೆಯ ಜೀವನದ ಜಂಜಾಟಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತವಾಗಿ ಕ್ಷಣ ಮರೆತರೂ ಅವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಹುದುಗಿ, ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗೆಲ್ಲ ತಲೆಯೆತ್ತಿ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅದ ಅನುಭವಿಸುವ ಆಸೆಯಿಂದ ತುಡಿಯುವ ಮನಸ್ಸಿನ ಬಗೆಯನ್ನು, ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಅರಿವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಮೊದಲ ಹಾಳೆ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ವಿಧಗಳಿವೆ. ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಅಗಲಕ್ಕಿಂತ ಆಳ ಮುಖ್ಯ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪದಗಳು, ಪುಟಗಳಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಬಲ್ಲವು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ, ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಮತ್ತು ಅವರ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸುವ ಶಕ್ತಿ ಒಂದೆರಡು ವಾಕ್ಯಕ್ಕಿರುವ ರೀತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ. ಓದಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ – ಸಂ

ಮೊದಲ ಹಾಳೆ

ಇಗ್ಲೆ೦ಡಿನ ವಿಶಿಷ್ಟ ಚಳಿಗಾಲದ ಒ೦ದು ದಿನ, ಬೆಳಗಿನ ೧೦ ರ ಸಮಯವಿರಬಹುದು. ನನ್ನ ಅಂದಿನ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತನೆ, ಅಂಕೆಯ ರೋಗಿ ತನ್ನ ಕಾಯಿಲೆಯ ಜೊತೆಗೆ, ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಕೂತ ನನಗೆ ಹೊರಗಿನ ಹವಾಮಾನವನ್ನು ನನಗೆ ಕ್ರಿಸ್ಪ್ (crisp) ಎ೦ದು ವರ್ಣಿಸಿ ಹೋದ ಪರಿಯನ್ನು ಮನದಲ್ಲೇ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಈ ಛಳಿನಾಡಿಗೆ ಬರುವ ತನಕ ನನಗೆ ಹವಾಮಾನವನ್ನು‘ಗರಿಗರಿ‘ ಯೆಂದು ವರ್ಣಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿಯೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ರಿಸೆಪ್ಶನ್ನಿನ ಹುಡುಗಿ ”ಡಾಕ್ಟ್ರೆ ನಿಮಗೆ ಪೊಲೀಸಿನವರಿ೦ದ ಫೋನ್” ಎ೦ದಳು. ಫೋಲಿಸ್ ಎ೦ದಾಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಜೀವ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆಯೆ ದಢಕ್ಕೆ೦ದಿತು. ಬೆಳೆದು ಬ೦ದ ದೇಶದ/ಜಾಗದ ಪ್ರಭಾವವಿರಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿಯ ಪೋಲಿಸಿನವರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ವಿನಯಶೀಲತೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ನಡವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಭರವಸೆ ಮೂಡಿಬಂತು. ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದವ ನಮ್ಮ ಲಿಷ್ಟ(list) ನಲ್ಲಿರುವ ೪೫ ರ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ಕಾಟ್ ಲ್ಯಾ೦ಡಿ(Scotland)ನಲ್ಲಿರುವ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಎಣ್ಣೆಯ (oil rig)ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಬಹಳ ದುಸ್ಠಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದು, ಸ್ಥಳೀಯ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಅವನ ಮೆಡಿಕಲ್ ರಿಪೋರ್ಟಿನ ವರದಿಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೆ೦ದು ಹೇಳಿ, ಅಲ್ಲಿಯ ವೈದ್ಯರೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುವಂತೆ ವಿನಂತಿಸಿಕೊಂಡ. ಇಲ್ಲಿನ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿನ ವೈದ್ಯರೊ೦ದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿ ಅಗತ್ಯವಾದ ವರದಿ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿದೆ. ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿದ ನಂತರ ’ ಎಂತಹ ಅನ್ಯಾಯ, ಪಾಪ ಚಿಕ್ಕವಯಸ್ಸು’ ಎನ್ನುವ ಅನುಕ೦ಪ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ, ಮತ್ತಿತರ ಭಾವನೆಗಳೊ೦ದಿಗೆ ಬೆರೆತು, ಕೆಲಘ೦ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಯಿತು.

ಬಹುಶಃ ೨ ತಿ೦ಗಳುಗಳೆ ಕಳೆದಿರಬಹುದು. ಮಧ್ಯಾನದ ಸಮಯ, ನಲ್ವತ್ತರ, ಸು೦ದರ ತರುಣಿ ನನ್ನ ಕೋಣೆಗೆ ಬ೦ದು ಕೂತವಳೆ ಅಳಲಾರ೦ಭಿಸಿದಳು. ”ಇದು ಮುಕ್ಕಾಲು ಘ೦ಟೆಯ ಸಮಾಲೋಚನೆ” ಎ೦ದು ದೂರಿತ್ತ ನನ್ನ ಸಿನಿಕ ಮೆದುಳನ್ನು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಸಿ, ನನ್ನದಲ್ಲದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವ ಕೃತಕತೆ ಆಕೆಗೆ ತಗಲದ೦ತೆ ಸ್ವಾ೦ತನ ನೀಡಲು ನನ್ನ ಹೃದಯ ಸಜ್ಜಾಯಿತು. ಆಕೆ ತನ್ನ ಪತಿಯ ಆಕಸ್ಮಿಕ ದುರ್ಘಟನೆ ಮತ್ತು ಈಗ ಆತ ಸ್ಕಾಟ್ ಲ್ಯಾಂಡಿನಿಂದ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳೀಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸಿದಳು. ’‘ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳು, ಮನೆಯ ಮೇಲಿನ ಸಾಲ ಕಟ್ಟಬೇಕು, ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಅವನ ಕಂಪನಿ ಪೂರ್ತಿ ಸಂಬಳ ಕೂಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಭವಿಷ್ಯದ ಭಯ, ಅವ ಮುಂದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾಗದಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ, ಮತ್ತಿತರ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮನ ಮರುಗಿದರೂ, ‘’ಸಧ್ಯ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮೆಡಿಕಲ್ ಬಿಲ್ ಕೊಡುವ ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಾಗಿದ್ದರೆ ಅದೇ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು’’ಎ೦ದುಕೂ೦ಡೆ. ”ಇಲ್ಲಿ ೨೦ ವರ್ಷ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಈ ಯೋಚನೆಗಳು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲವಲ್ಲ…” ನಿಟ್ಟುಸಿರನ್ನು ನಿಶ್ಯಬ್ಧವಾಗಿ ಹೊರಬಿಟ್ಟೆ. ಆಕೆಗೆ ವೈದ್ಯಳಾಗಿ ನನ್ನ ಕೈಲಾಗಬಹುದಾದ ಸಹಾಯವನ್ನು ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಭರವಸೆಯಿತ್ತೆ.

ಆಕೆ ತಾನು ಕೂತ ಕುರ್ಚಿಯಿ೦ದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎದ್ದು, ತೇವದ ಕಣ್ಣನ್ನು, ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ಮೇಕಪ್ ಅನ್ನು ನವಿರಾಗಿ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು, ರೂಮಿನಲ್ಲಿರುವ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ, ಕೂದಲು ಮುಖ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊ೦ಡು, ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಹೊರಟವಳು ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ನಿಂತು ” ಡಾಕ್ಟ್ರೆ ನನ್ನ ಗ೦ಡನಿಗೆ ಪೆಟ್ಟಾಗಿರುವುದೆಲ್ಲ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ, ತೋಳು ಮತ್ತು ಕೈ ಹೆಚ್ಚುಕಮ್ಮಿ ಜಜ್ಜಿಯೆ ಹೋಗಿದೆ. ಆ ಚ೦ಡಾಲನಿಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಕೈಯೆತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದೆ? ಆ ದೇವರ ಪರಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸೋಜಿಗವಲ್ಲವೆ?” ಎಂದಳು.

ನನ್ನ ಹೃದಯ ಕ್ಷಣ ನಿಂತು, ಜೋರಾಗಿ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು. ಆಕೆ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊ೦ಡ ಶಭ್ದ ಕಿವಿಗೆ ಬಿತ್ತು, ಭರದಿ೦ದ ಟ್ಯೆಪ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಬೆರಳುಗಳು ತಟಸ್ಥಗೊ೦ಡವು. ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಆಕೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಕರೆಯಲು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಚಲಿಸಿದವು. ನನ್ನ ಕತೆಯ ಮೊದಲ ಹಾಳೆಯಲ್ಲಿ ಪದಗಳ ಚಿತ್ರ ಮೂಡತೊಡಗಿತು.

ಡಾ. ದಾಕ್ಷಾಯಿಣಿ ಗೌಡ

ಬಸಾಕಲ್ಲು ಗುಡ್ಡ

Man On Hill Pictures | Download Free Images on Unsplash
Courtesy: Unsplash Images

ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಬಸಾಕಲ್ಲು ಗುಡ್ಡದ ತುದಿಯ ಬಂಡೆ ಹತ್ತಿ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ವೀಕ್ಷಿಸದಿದ್ದರೆ; ಗುಡ್ಡದ ಪಾದ ತೊಳೆವ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳ ತಾಳಕ್ಕೆ ಬಂಡೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕಾಲು ತೂಗಿಸುತ್ತ ಮೈಮರೆಯದಿದ್ದರೆ, ಉಮೇಶನಿಗೆ ಊರಿನ ಭೇಟಿ ಅಪೂರ್ಣ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನಿಗೂ ಗುಡ್ಡಕ್ಕೂ ಅಂಥ ನಂಟು! ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಶೆಟ್ಟಿ ಮಾಸ್ತರರ ಮಗ ರೋಹಿದಾಸ. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಬಸಾಕಲ್ಲು ಗುಡ್ಡ ಎಂದರೆ ವಿಚಿತ್ರ ಆಕರ್ಷಣೆ. ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಜೀವದ ಗೆಳೆಯನ ಮನೆ ಎಂಬಂತೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದರು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮರದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಬೋರೆ ಹಣ್ಣನ್ನೋ, ಪೊದೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಮುಳ್ಹಣ್ಣನ್ನೋ ಆರಿಸಿ, ಗುಡ್ಡದ ಬುಡದ ತೊರೆಯಲ್ಲಿ ನೀರಾಡಿ ಬಂಡೆ ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಂಡೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನಂತೆ ಚಾಚಿದ ಭಾಗ, ಕಣ್ಣು ಹಾಸುವರೆಗೂ ಹದಾರನೆ ಬಿದ್ದ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಆರಾಮವಾಗಿ ಒರಗಿ ಕೂತು ನೋಡಲು ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದಂತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಎಂದೂ ಮರೆಯಲಾರದ ಮಧುರ ಕ್ಷಣಗಳೇ ಅಲ್ಲವೇ ಅವನ-ರೋಹಿದಾಸನ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಮಜಬೂತಾಗಿಸಿದ್ದು? ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಬುತ್ತಿಯಂತೆ ಅವನ ಸಹಾಯಕ್ಕೊದಗಿದ್ದು? ಇದೇ ಗುಡ್ಡವಲ್ಲವೇ ಅವನ ಏಳು-ಬಿಳುಗಳಿಗೆ, ಸುಖ-ದುಃಖಗಳಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದು?

ಪಿಯುಸಿ ಮುಗಿಸಿ ಊರು ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ ರೋಹಿದಾಸನ ಸಂಪರ್ಕ ತಪ್ಪಿತ್ತು. ಅವನ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಅವರೆಲ್ಲ ಊರು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ರೋಹಿದಾಸ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ, ಅಟ್ಟದ ಮೇಲಿಟ್ಟ ಹಳೇ ಆಟಿಕೆಯಂತೆ ಅಡಗಿದ್ದ, ಧೂಳು-ಬಲೆಗಳ ಪರದೆಯ ಹಿಂದೆ. ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ಬೋರೆ ಮರ ಯಾರದೋ ಮನೆಯ ಒಲೆಯ ಪಾಲಾಗಿತ್ತು; ಮುಳ್ಹಣ್ಣಿನ ಪೊದೆಗಳ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಬಡಾವಣೆಯೊಂದು ಬಂದಿತ್ತು; ತೊರೆಗೆ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಜೀವ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

ಉಮೇಶನಿಗೆ ಈಗ ಹಿಂದೆ-ಮುಂದೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಸಮಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದ; ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ವಾಪಸು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಇನ್ನೂ ಬದುಕಬೇಕು, ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಾಧಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಹಂಬಲ ಅವನಿಗಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಜೀವ ಪರಭಾರೆಯಾಗುವ ಮೊದಲು ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನ ಧೋರಣೆ. ತನ್ನ ಕೊನೆಯನ್ನು ತಾನೇ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದವರೆಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನ ಇಚ್ಛೆ. ಅದನ್ನೇ ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರಲು ಅವನು ಊರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಹಾಗೆಂದು ಆತ ಪಲಾಯನವಾದಿಯೇನಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದ್ದನಷ್ಟೆ.

ಎಂದೂ ಕಾಡದ ರೋಹಿದಾಸನ ನೆನಪು ಇಂದು ಉಮೇಶನನ್ನು ಯಾಕೋ ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಹು ದಿನದಿಂದ ಕಾಣದ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ಕಂಡ ನಾಯಿಯಂತೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಾರುತ್ತ, ಮೈ ನೆಕ್ಕುತ್ತ; ಜೊತೆಬಿಡಲಾರೆ, ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆ ನೀ ಸಿಕ್ಕಲಾರೆ ಎಂಬಂತೆ. ಬೇರೆ ದಾರಿ ಕಾಣದೆ ’ಬಾ ಜೊತೆಯಲ್ಲ” ಎಂದು ಉಮೇಶ ಹಳೆ ಗೆಳೆಯನ ನೆನಪನ್ನು ಮೆಲಕು ಹಾಕುತ್ತ ಸಾಗಿದ. ‘ತನಗಿಂತ ಎರಡು ವರ್ಷ ದೊಡ್ಡವನಲ್ಲವೇ ದೋಸ್ತ; ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ದೋಸ್ತ ಎಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲವೇ? ಎಲ್ಲಿದ್ದನೋ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ? ಆ ಹುಡುಗಾಟಿಕೆಯ ಬುದ್ಧಿ ಇನ್ನೂ ಇದ್ದೀತೇ? ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಸಂಸಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಗಾಂಭೀರ್ಯದ ಕವಚಹೊಡೆಸಿರಬಹುದು.. ಹಾಣೆ-ಗಿಂಡಿಯ (ಗಿಲ್ಲಿದಾಂಡು) ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ದಾಟಿಸಿರಬಹುದೇ? ಛೇ, ಈಗೆಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಾರೆ ಹಾಣೆ-ಗಿಂಡಿ? ಎಲ್ಲೇ ಇರು ಸುಖವಾಗಿರು,’ ಎಂದು ಹರಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಂಡೆಯ ಬುಡ ಸೇರಿದ್ದ. ಬಂಡೆ ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದಂತೇ ಸೂರ್ಯ ಕೆಳಗಿಳಿಯತೊಡಗಿದ್ದ. ತಾನು ಮೆಟ್ಟಿಲು ತಲುಪಿದಾಗ, ಸೂರ್ಯಾಸ್ತವಾಗುವುದು ಖಚಿತ. ಮೆಟ್ಟಿಲ ಮೇಲೆ ಕ್ಷಣ ನಿಂತು, ಅಲೆಗಳ ಗಾನಕ್ಕೆ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಮೆತ್ತನೆ ಜಾರಿದರೆ, ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ತೇಲಿ ಕಾಣದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಲು ತಕ್ಕ ಮುಹೂರ್ತ ಎಂದು ಕನಸಿದ.

ಬಂಡೆಯ ತುದಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಅರಿವಾಯಿತು ಇಂದು ತನಗೊಂದು ಜೊತೆಯಿದೆಯೆಂದು. ಮೆಟ್ಟಿಲ ಮೇಲೆ ಯಾವನೋ ಆಗಂತುಕ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ‘ಛೇ, ನನ್ನ ಯೋಜನೆಗೆ ಎಡವಟ್ಟಾಯಿತಲ್ಲ,’ ಎಂದು ಕಸಿವಿಸಿ ಆಯಿತು. ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ಆಸ್ವಾದಿಸಲು ಬಂದವನಿರಬೇಕು. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾದರೆ ಆತ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಾನೆ. ಹೇಗೂ ಸಾಯಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಕ್ಷಣವೆರಡು ಕ್ಷಣ ತಡವಾದರೆ ಬಿದ್ದು ಹೋಗುವುದೇನು ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ಸಮಾಧಿನಿಸಿಕೊಂಡ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಆಗಂತುಕ ಕೈಗಳರೆಡನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತುವುದು ಕಂಡಿತು. ‘ಅರೇ, ಇದೇನು? ಈತನೂ ಹಾರಲು ಬಂದಿದ್ದಾನೆಯೇ?’ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಆತನೆಡೆ ಧಾವಿಸಿದ. ಬಾಹುಗಳನ್ನು ಆಗಂತುಕನ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತಿ, ಹಿಂದಕ್ಕೆಳೆದು ಬಂಡೆಯೆಡೆ ಕುಸಿದ. ಆಗಂತುಕ ಕೊಸರಿಕೊಳ್ಳದಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡ. ಇಬ್ಬರೂ ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಉಮೇಶನಿಗೆ ಅಪ್ಪುಗೆ ಯಾಕೋ ಅಪರಿಚಿತ ಅನುಭವದಂತೆನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೇನೋ ಮಾರ್ದವತೆ, ಅಪ್ಯಾಯತೆ, ನೆಮ್ಮದಿ ತುಂಬಿದಂತಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೂ ಅಪ್ಪುಗೆ ಸಡಲಿಸಿಕೊಂಡು ಇಬ್ಬರೂ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದಾಗ ಹೊರಡಿತ್ತು ಜೊತೆಗೇ ಉದ್ಗಾರ, “ದೋಸ್ತ!” ಒಂದೆಡೆ ಸೂರ್ಯ ಕಂತಿದ್ದ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಮೇಲೇರುತ್ತಿದ್ದ ಚಂದ್ರ. ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು ಕಣ್ಣೀರು ಗೆಳೆಯರ ಕಂಗಳಿಂದ.

ಡಾ. ರಾಮಶರಣ್

ಮ್ಯಾಗ್ ಪೈಗಳು ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರೇಖೆ…

ಓದುಗರೆ, ಈ ವಾರದ ಅನಿವಾಸಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಭಿನ್ನವಾದ, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಣ್ಣಕತೆಗಳನ್ನು ಓದುವ ಅವಕಾಶ ನಿಮ್ಮದು.
ಈ ಕಥೆಗಳೆರಡೂ ತರುವ ಸಾಹಸದ, ಹೋರಾಟದ ಭಾವಸಂದೇಶ ನಿಜಕ್ಕೂ ಶಕ್ತಿಯುತವಾದದ್ದು. ಈ ವಾರದ ಲೇಖಕರು ಡಾ. ಶ್ರೀವತ್ಸ ದೇಸಾಯಿ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮತಿ ಗೌರಿಪ್ರಸನ್ನ.
ಮ್ಯಾಗ್ ಪೈಗಳು’ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸ ದೇಸಾಯಿಯವರು, ವಿಧಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತ೦ದೊಡ್ಡುವ ಕ್ರೂರ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು, ಅವನ್ನು ಎದುರಿಸಿ, ಗೆಲ್ಲುವ/ಸೋಲುವ ಮನುಜನ ಅನಿರತ ಹೋರಾಟ, ಈ ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ, ಭರಿಸುವ, ಸಂಗಾತಿಯ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು, ಈ ಹೋರಾಟ ಮನದಲ್ಲಿ ತುಂಬುವ ಶೂನ್ಯತೆಯನ್ನು, ಮನಮಿಡಿಯುವಂತೆ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.
ಶ್ರೀಮತಿ ಗೌರಿಪ್ರಸನ್ನ ತಮ್ಮ ಲಕ್ಷ್ಮಣರೇಖೆ’ ಯಲ್ಲಿ ಸೀತೆಯ ಸ್ವಗತದ ಮೂಲಕ ಅಂದಿನ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಪುರುಷಪ್ರಧಾನ ಸಮಾಜ ಹೆಣ್ಣಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ, ಪುರುಷ ತನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಎಳೆದ ಬಹುಬಗೆಯ ರೇಖೆಗಳ ಉಲ್ಲೇಖನದ ಜೊತೆಗೆ, ಈ ರೇಖೆಗಳು ರಚಿಸಿದ ನಿರ್ಭಂಧನಗಳು, ಮಿತಿಗಳು, ಆಕೆಯ ಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳ ಮೇಲೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಓದಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ – ಸಂ

ಮ್ಯಾಗ್ ಪೈಗಳು

ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಪುಸ್ತಕವಿದ್ದರೂ ರಶ್ಮಿ ನೆಟ್ಟ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಕಿಡಕಿಯ ಹೊರಗಿನ ಪ್ರೂನಸ್ ಮರದ ಮೇಲಿನ ಮ್ಯಾಗ್ ಪೈಗಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ, ಸುಧೀರ ಅವಳಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಲೋಟದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ಹಾಲು ಮತ್ತು ಆಪ್ಪಲ್ ಹೋಳುಗಳನ್ನು ತಂದು ಬೆಡ್ಡಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಟ್ಟದ್ದು ಆಕೆಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಆದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. “ಬೇಗ ಇದನ್ನು ತಿಂದು ಹಾಲು ಕುಡಿದು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮಾಡು, ಆ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗುವದಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಆಕೆಯ ಗುಳಿಬಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಹಣೆಯಮೇಲೆ ತನ್ನ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಒತ್ತಿ ಹೇಳಿದ. ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಮರುಕಳಿಸಿದಾಗಿನಿಂದ ಅವಳು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ದಿಂಬಿಗೆ ಒರಗಿ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದಲೇ ಕಿಡಕಿಯಿಂದ ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ತೋಟದ ಬೇಲಿಯ ಪಕ್ಕದ ಮರದ ಮೇಲೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಜೋಡಿ, ಅವುಗಳ ಲಲ್ಲೆ, ಅವುಗಳ ಮೇಟಿಂಗ್ ಕಾಲ್, ಅದನ್ನೆ ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಮಗುಚಿಟ್ಟು ಸುಧೀರನತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ಹೊರಳಿಸಿ, ’ಥಾಂಕ್ಸ್’ ಅಂದು ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತ, ’ಆ ಜೋಡಿ ಈ ಸಲ ಬಡತಿಯಾದಂತೆ ಮೇಲಿನ ಟೊಂಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿದೆ, ನೋಡಿದೆಯಾ?’ ಎಂದು ನಕ್ಕಳು.

Three for Joy

ಕoಬಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಹೊಂಚು ಹಾಕಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕರಿಯ ಬೆಕ್ಕನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಸುಧೀರ ಅಂದ: ‘ಬಡತಿಯಲ್ಲ, ಸೇಫ್ಟಿ; ಸ್ವರಕ್ಷಣೆಗೆ! ಸರಿ ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದೆ, ನಿನ್ನ ಓದು ಮುಗಿಸಿ ಮಲಗು ಇನ್ನು.’ ಎಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತಿರುವಿ ನೋಡಿದ. ತೆರೆದ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಓ ಹೆನ್ರಿಯ ’ಕೊನೆಯ ಎಲೆ ‘ ಕಥೆ. ಹೊರಗೆ ಚಳಿಗಾಲ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ಅಕ್ಟೋಬರಿನ ಗಾಳಿ ಜೋರಾದಂತೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಎಲೆಗಳು ಆ ಮರದಿಂದ ಉದುರಿದವು. ಸುಧೀರ ಆ ಪುಸ್ತಕದ ಒಂದು ಸಾಲನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಓದಿದ: ’’ಹನ್ನೆರಡು, ಹನ್ನೊಂದು, ಹತ್ತು, ಒಂಬತ್ತು …ಜೋನ್ಸಿ ಮರದ ಮೇಲಿಂದ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಉದುರಿ ಮರದ ಮೇಲೆ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು..,” ಇದು ಬರೀ ಕಥೆ, ಚಿನ್ನಾ.ಇದನ್ನು ತೊಗೊಂಡು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿ? ನೀನು ಆಶಾವಾದಿ. ಇದು ಸರಿಯಲ್ಲ’ ಎನ್ನುತ್ತ ಸುಧೀರ ಅವಳ ಕೈಯನ್ನು ಅದುಮಿ, ಕಿಡಕಿಯ ಪರದೆಯೆನ್ನೆಳೆದು ದೀಪವನ್ನಾರಿಸಿ ತನ್ನ ಕೋಣೆಗೆ ವಿಶ್ರಮಿಸಲು ಹೋದ.

ಹೊರಗಡೆ ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನೆನಪಿನ ಪರದೆ ತೆರೆಯಿತು. ಯೋಚಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದ. ತಾವಿಬ್ಬರೂ ಮೆಡಿಕಲ್ ಪಾಸಾದ ಕೂಡಲೇ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿಗೆ ಬರಬೇಕೆನ್ನುವ ಕನಸನ್ನು ಸಾಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದರು, ಕರಿಯರ್ ನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ, ಮುದ್ದಾದ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಸಾರ. ಆಮೇಲೆ ಈ ’ಡ್ರೀಮ್ ಹೌಸ” ಕಟ್ಟಿದ್ದು, ಈಗ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರೂ ಗೂಡಿನಿಂದ ಹಾರಿಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮದೇ ಸುಖ ಸಂಸಾರಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ರಿಟೈರ್ಮೆಂಟಿನ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಆಘಾತ. ಆಕೆಗೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್. ಒಂದು ಪುಪ್ಫುಸದ ಆಪರೇಷನ್ ಆಗಿ ಆರು ವರ್ಷಗಳಾಗಿ, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗೆದ್ದಳು ಅಂತ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿರುವಾಗಲೆ ಅದು ಮರುಕಳಿಸಿ ಈಗ ಮೂರು ತಿಂಗಳಿಂದ ಕೀಮೋಥೆರಪಿ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಈಗದು ಸಫಲವಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳ ಮನೋಸ್ಥೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಆಶಾವಾದವೇ ಕಾರಣ. ಹೊರಗಡೆ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಬೆಕ್ಕು ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಮಾಡುವ ’ಮಿಯಾಂ” ಸದ್ದು ಅವನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿತು, ಜೊತೆಗೆ ಚಿಂವ್ ಗುಟ್ಟುತ್ತ ’ಪಢ ಪಢ’ವೆಂದು ಹಾರಿ ಪಾರಾದ ಹಕ್ಕಿಗಳ ರೆಕ್ಕೆಯ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಈ ಹಿಂದೆ ಅದೇ ಮರದಲ್ಲಿ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಬೇಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕಾಯ್ದು ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಯಮದೂತ ಬೆಕ್ಕಿನ ಬಾಯಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದುದು ನೆನಪಾಗಿ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಕಸಿವಿಸಿಯಾಯಿತು. ಆದರೆ ಈಗಿನವು ಈ ಮ್ಯಾಗ್ ಪೈಗಳು , ಮಡಿವಾಳ ಹಕ್ಕಿ ಎಂತಲೂ ಹೆಸರು. ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡ ಹಕ್ಕಿಗಳು; ಬುದ್ಧಿವಂತ ಹಕ್ಕಿಗಳೆಂದೂ ಪ್ರತೀತಿ. ಅವುಗಳು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಸಂಘ ಜೀವಿಗಳು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ತೋಟದ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಈ ಜೋಡಿ ಹಕ್ಕಿಗಳಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಮ್ಯಾಗ್ ಪೈಗಳೂ ಬಂದು ಜೊತೆಗೂಡುತ್ತಿದ್ದವು.  ಸುಧೀರ ಎಣಿಸಿದ್ದ: ’ಒಂದು, ಎರಡು, ಮೂರು..’ ಈ ಚಳಿಗಾಲ ದಾಟಿ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷದ ಜೂನ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಭಾರತ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೋಗುವ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತ, ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದು ಕಂಡ ಹೊಳಪನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತ ಅವಳು ಗುಣಮುಖವಾಗುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಎಂದು ತನ್ನ ಬೆಡ್ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಿದ್ದೆ ಹೋದ.

 * *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *

ಒಂದು ತಿಂಗಳ ನಂತರ —

ಕ್ರೆಮಟೋರಿಯಮ್ ದಿಂದ ವಾಪಸ್ಸಾದ ಆ ಕರಿಯ ಹರ್ಸ್ (hearse) ಕೊನೆಯದು. ಶೋಕಗ್ರಸ್ತ ಮಿತ್ರರನ್ನಿಳಿಸಿ ಆ ಮನೆಯ ಡ್ರೈವ್ ದಿಂದ ಫ್ಯೂನೆರಲ್ ಹೋಮಿಗೆ ಹೊರಟಿತು. ಅದರ ಹಿಂದೆಯೇ ಸುಳಿದ ಗಾಳಿಯ ರಭಸ ಮ್ಯಾಗ್ ಪೈ ಪುಚ್ಚಗಳನ್ನು ಬೀದಿಯತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿತು. ಸುಧೀರ ’ಓ ಹೆನ್ರಿಯ ಕಥೆಗಳ” ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕಸದ ಬಿನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಒಗೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹಿಂದಿನ ತೋಟದ ಆ ಪ್ರೂನಸ್ ಮರದಿಂದ ಒಮೇ ಸವನೆ ಒಂಟಿ ಮ್ಯಾಗ್ ಪೈ ಹಕ್ಕಿಯ ಆರ್ತನಾದ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಕರಿ ಬೆಕ್ಕಿನ ಸಂತೃಪ್ತ ’ಮಿಯಾಂವ’ ಕೂಗು. ಸುಧೀರ ಗಕ್ಕನೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತ. ಶಾಲೆ ಮುಗಿಸಿ ತನ್ನ ಮನೆಯ  ಡ್ರೈವ್ ದಾಟಿ ತಮ್ಮಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಶಾಲಾ ಬಾಲಕರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ತಾವು ಕಲಿತಿದ್ದ ‘Magpie Nursery Rhyme’ ದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತ ನಡೆದಿದ್ದರು: ”One for sorrow, two for mirth, three for funeral…”

ಶ್ರೀವತ್ಸ ದೇಸಾಯಿ

ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರೇಖೆ……    

‘ಭವತಿ ಭಿಕ್ಷಾಂ ದೇಹಿ’..ಹಸಿವಿನ ದೈನ್ಯತೆಯಿರದ ಗಂಭೀರ ದನಿ. ಭಿಕ್ಷಾಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದ ಕಾಷಾಯಧಾರಿಯೊಬ್ಬ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ.. ಲಕ್ಷ್ಮಣರೇಖೆಯ ಆಚೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ.ತಳಮಳಗೊಂಡಿದ್ದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಶಾಂತಿ. ಈ ಕಾಷಾಯಕ್ಕೂ ,ನನಗೂ ಎಂಥದೋ ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಈ ದೀಘ೯ಕಠಿಣ ವನವಾಸ ಸಹ್ಯವಾದದ್ದೇ ಈ ಕಾಷಾಯಧಾರಿಗಳಿಂದ. ಅತ್ರಿ-ಅನಸೂಯೆ, ಗೌತಮ-ಅಹಲ್ಯೆ…ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಅಂತಃಕರಣದ ಜೀವಗಳು!! ರಾಜಷಿ೯ಯಾದ ಅಪ್ಪ ಜನಕಮಹಾರಾಜನ ರಾಜಸಭೆಯಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇ …ರಾಜಕೀಯಕ್ಕಿಂತ ವೇದಾಂತವೇ ಹೆಚ್ಚು ಚಚೆ೯ಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯ ,ಅಷ್ಟಾವಕ್ರ, ಶತಾನಂದ…ನನ್ನ ರಾಮಭದ್ರನನ್ನು ನನ್ನೆಡೆ ಕರೆತಂದ ದೈವರೂಪಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನೂ ಕಾಷಾಯಧಾರಿಯೇ. ಕಾವಿ ಎಂದರೆ ನಂಬುಗೆ ,ಪ್ರೀತಿ, ಧೈರ್ಯ, ಭರವಸೆ… “ಮಗೂ, ಅನ್ನಪೂಣೆ೯ಯ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿರಬೇಕು ಗೃಹಿಣಿ. ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆ ತಣಿಸುವುದು ಯಾವ ರಾಜಸೂಯ ,ಅಶ್ವಮೇಧಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆಯದಲ್ಲ ಮಗಳೇ”.. ಅಮ್ಮ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಿತನುಡಿ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಸನ್ಯಾಸಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ಭಿಕ್ಷೆ ನೀಡಲು ನನಗೆ ಲಕ್ಷ್ಮಣರೇಖೆ ಅಡ್ಡಬರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೇ ನಾನಿಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ಅನ್ನಭಿಕ್ಷೆ ತೊಂದರೆಯಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನ ನಲ್ಲನಿಗೆ ಪ್ರಾಣಭಿಕ್ಷೆಯ ಅಭಯಪ್ರದಾನ ಮಾಡೀತೇನೋ ಎಂಬ ಒಳಮನದ ಆಶಯ. ಅಪ್ಪನ ಮೌಲ್ಯಗಳ, ಅಮ್ಮನ ಆದಶ೯ಗಳ, ನನ್ನ ನಂಬುಗೆಗಳ ಅಲಿಖಿತ ರೇಖೆಗಳೆದಿರು ಆ ಲಿಖಿತ ಲಕ್ಷ್ಮಣರೇಖೆ ನನಗೆ ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ; ದಾಟಿದೆ.. ಘಟಿಸಬಾರದ್ದು ಘಟಿಸಿಯೇ ಹೋಯ್ತು.

Lakshmana Rekha – Alchetron, The Free Social Encyclopedia

ರಾವಣ ಕೇವಲ ಸೀತೆಯನ್ನಲ್ಲ ಹೊತ್ತೊಯ್ದದ್ದು…ಕಾಷಾಯದ ಘನತೆಯನ್ನು, ಒಳ್ಳೆಯದರ ಬಗೆಗಿನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು, ಶಿವದ ಭರವಸೆಯನ್ನುಹೊತ್ತೊಯ್ದ. ಹೆದರಿಕೆ ದಶಶಿರಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಅಟ್ಟಹಾಸಮಾಡುತ್ತ ಬರುವ ಲಂಕಾಧಿಪತಿ ರಾವಣನಿಂದಲ್ಲ; ನಿಸ್ಸಂಗತೆಯ, ಧೀರತೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾದ ಕಾವಿವೇಷ ಧರಿಸಿ ಬಂದು ‘ದೇಹಿ’ ಎಂದು ಅನ್ನ ಕೇಳಿ ಎಳೆದೊಯ್ಯುವ ದುರುಳರಿಂದ.

‘ಸೀತೆಯಾದರೇನು? ಲೋಕಮಾತೆಯಾದರೇನು? ಲಕ್ಷ್ಮಣರೇಖೆ ದಾಟಿದರೆ ಹೆಣ್ಣು -ತಿನ್ನಲೇಬೇಕು ಮಣ್ಣು’ ಎಂದಾಡಿಕೊಂಡು ಮಣ್ಣಿನ ಮಗಳಿಗೇ ಮಣ್ಣು ತಿನ್ನಿಸಿತೀ ಲೋಕ. ಹುಟ್ಟಿದಂದಿನಿಂದ ರೇಖೆಗಳು… ನೇಗಿಲೆಳೆದ ರೇಖೆಯಿಂದ ಸೀಳಿದ ನೆಲದಿಂದಲೇ ಹೊರಬಂದ ಅವನಿಜೆ ನಾನು.. ಮುಂದೆ ತಾಯ್ತಂದೆಯರ ಅಂತಃಕರಣದ ಬೆಳ್ಳಿರೇಖೆ, ವಧುವಾಗ ಹೊರಟಾಗ ಶಿವಧನಸ್ಸಿನ ಪರಾಕ್ರಮದ ರೇಖೆ, ಯುವರಾಣಿಯಾಗಲಿರುವಾಗ ಮಂಥರೆ-ಕೈಕೇಯಿಯರ ವಕ್ರ ರೇಖೆ, ಪಂಚವಟಿಯಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮಣರೇಖೆ, ಅಶೋಕವನದಲ್ಲಿ ಪಾತಿವೃತ್ಯದ ರೇಖೆ, ಅಗ್ನಿಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಪಾವಿತ್ರ್ಯದ ರೇಖೆ, ಸ್ತ್ರೀತ್ವದ, ಸತೀತ್ವದ, ಮಾತೃತ್ವದ, ಕುಲಧಮ೯ಗಳ, ವಂಶಮಯಾ೯ದೆಗಳ, ಸಂಸ್ಕ್ರತಿ -ಸಂಸ್ಕಾರಗಳ, ನೀತಿನಿಯಮಗಳ, ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳ….ಬರಿಗಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸದ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ರೇಖೆಗಳು….ಅಂದಿಗೂ -ಇಂದಿಗೂ ಎಲ್ಲ ಸೀತೆಯರ ಭವಿಷ್ಯ ರೂಪಿಸುತ್ತಿರುವ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರೇಖೆಗಳು….

ಗೌರಿ ಪ್ರಸನ್ನ‌

 

  

.