ನಾವು ಭಾರತೀಯರು

ನಲ್ಮೆಯ ಓದುಗರಿಗೆ ವಂದನೆಗಳು. 
ಆಕಾಶಕ್ಕೆದ್ದು ನಿಂತ ಹಿಮಪರ್ವತ ಮೌನದಲ್ಲಿ
ಕರಾವಳಿಗೆ ಮುತ್ತನಿಡುವ ಬೆಳ್ದೆರೆಗಳ ಗಾನದಲ್ಲಿ
ಬಯಲ ತುಂಬ ಹಸಿರದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಹರಿವ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ
ಒಂದೇ ನೆಲದ ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ನಮ್ಮ ಕೊರಳಿನಲ್ಲಿ
ಎಲ್ಲೇ ಇರಲಿ ನಾವು ಒಂದು ನಾವು ಭಾರತೀಯರು

ಕಣ್ಣು ಬೇರೆ ನೋಟ ಒಂದು ನಾವು ಭಾರತೀಯರು
ನಮ್ಮ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಕವಿಗಳ ಚಂದದ ಸಾಲುಗಳ ಮೂಲಕ ತಮಗೆಲ್ಲ 73 ನೆಯ ಗಣರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಶುಭಾಶಯಗಳನ್ನು ಕೋರುತ್ತಿರುವೆ. ಜನೆವರಿ 26 ಕೆ.ಎಸ್. ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿಗಳ ಜನುಮದಿನ. ತಮ್ಮ ಗೀತೆಗಳ ಮೂಲಕ ‘ನಮ್ಮಕಷ್ಟದಲ್ಲೂ ನೆರೆಗೆ ನೆರವನೀವ ಕರುಣೆಯನ್ನೂ, ಒಲವ ಜೀವ ಜಲವನ್ನೂ ನೀಡಿದ, ನಾಳೆಯ ಬದುಕಿನ ಇರುಳಿನ ತಿರುವಿಗೆ ದೀಪವನ್ನಿಟ್ಟ ಕವಿಗೆ ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ನಮನಗಳು.
ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕವನದ ಮೂಲಕ ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಶೇಡಬಾಳ ಅವರು ‘ಭಾರತಾಂಬೆಗೆ ನಮನ’ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಕಳೆದ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಕುತೂಹಲ ಕೆರಳಿಸಿದ್ದ ..ಮಿಂಚಿನ ಬಳ್ಳಿಯಂತೆ ಅಚಾನಕ್ ಆಗಿ ಮಿಂಚಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ ಶಿವ ಮೇಟಿಯವರ ಯಾರಿವಳು?? ನೀಳ್ಗತೆಯ ಮುಂದುವರೆದ ಭಾಗದಲ್ಲಿ. ಆ ಅವಳು ನಿಮ್ಮ ಕುತೂಹಲ ತಣಿಸುತ್ತಾಳೋ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೆರಳಿಸುತ್ತಾಳೋ ನೀವೇ ಓದಿ ತಿಳಿಯಿರಿ.
ನುಡಿದು ಬೇಸತ್ತಾಗ ದುಡಿದುಡಿದು ಸತ್ತಾಗ 
ಜನಕ ಹಿಗ್ಗಿನ ಹಾಡು ನೀಡಾಂವ
ನಿನ್ಹಾಂಗ ಆಡಾಕ..ನಿನ್ಹಂಗ ಹಾಡಾಕ
ಪಡೆದು ಬಂದವ ಬೇಕ ಗುರುದೇವ
ಜನೆವರಿ 31.ಕವಿದಿನ;ಬೇಂದ್ರೆ ಜನುಮದಿನ. ತನ್ನಿಮಿತ್ತವಾಗಿ ಅವರ ಗಾಯತ್ರಿ ಸೂಕ್ತ ಅನುಭಾವ ಗೀತೆಯೊಂದನ್ನು ಸುಶ್ರಾವ್ಯವಾಗಿ ಹಾಡಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ ಅಮಿತಾ ರವಿಕಿರಣ್ ಅವರು.
ಓದಿ..ಕೇಳಿ..ಅನಿಸಿಕೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ

~ ಸಂಪಾದಕಿ

ಭಾರತಾಂಬೆಗೆ ನಮನ

ಭಾರತಾಂಬೆಯ ಮುದ್ದಿನ ಮಗಳು ನಾನು।
ಭಾರತಾಂಬೆಯ ಪ್ರೀತಿ ವಾತ್ಯಲ್ಯದಲ್ಲಿ  ಬೆಳೆದವಳು ಹಾಗೂ ಮೆರೆದವಳು ನಾನು।।
 
ಭಾರತಾಂಬೆಯ ಇತಿಹಾಸ  ತಿಳಿದವಳು ನಾನು।
ಭಾರತಾಂಬೆಯ ಪುರಾಣ, ಪುಣ್ಯ ಶ್ಲೋಕ ತಿಳಿದು ನಮಿಸುವೆನು ನಾನು।।

ಮರ, ಗಿಡಗಳು ಹಸಿರು ಸೀರೆ ಉಟ್ಟುಕೊಂಡ ಸಂಪದ್ಭರಿತ ಹಸಿರು ದೇಶ ನನ್ನದು।
ಗುಡಿ ಗೋಪುರ, ನದಿಗಳನ್ನು ಆಭರಣಗಳಂತೆ ಧರಿಸಿರುವ ಈ ನನ್ನ ಭಾರತ।।

ಭಾರತಾಂಬೆಯ ಒಂದು ಅಂಗ( ಭಾಗ) ನನ್ನ ‘ಕರುನಾಡು।
ಅಕ್ಕ ಮಹಾದೇವಿ, ರಾಣಿ ಚೆನ್ನಮ್ಮ, ಒನಕೆ ಓಬವ್ವ ಹೋರಾಡಿದ ಪವಿತ್ರನಾಡು ನನ್ನ ಕರುನಾಡು।।

ಭಾರತಾಂಬೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರಿಗೆ ಗೌರವಿಸುವೆನು ನಾನು।
ಭಾರತಾಂಬೆಯನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವವರಿಗೆ ‘ಕಾಳ   ಭೈರವಿ’ ಯಾಗುವೆನು ನಾನು।।

ಅರಿತುಕೋ ಭಾರತಾಂಬೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ  ಜನಿಸಿದ ಬೆಲೆಯನ್ನು,
ಆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಲದು ಈ ‘ಜನುಮ’।।

ಎಲ್ಲೇ ಇರಲಿ, ಹೇಗೆ ಇರಲಿ ನನ್ನ ಭಾರತಾಂಬೆಯ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಮಗಳಾಗಿ ನಾನು ಮೆರೆಯುವೆನು।।

ಜೈ ಭಾರತಾಂಬೆ । ಜೈ ಕರ್ನಾಟಕ।। 

~ ವಿಜಯ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಶೇಡ್ಬಾಳ್

ಯಾರಿವಳು??(ವೊ ಕೌನ್ ಥಿ?)..2

ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಅಲ್ಮೇರಾದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಭಾವಚಿತ್ರಗಳ ಆಲ್ಬಮ್ ತೆಗೆದು ಅವಳ ಫೋಟೋ ಹುಡುಕಾಡಿದೆ . ಸುಮಾರು ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಚಿತ್ರ,  ಅವಳು ಮಂಜುನೇ ಎಂದು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿತು . ಅವಳ ಪೂರ್ತಿ ಹೆಸರು ಮಂಜುಶ್ರೀ ಆದರೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ' ಮಂಜು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಮ್ಮ  ಚಿಕ್ಕ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಮೊದಲು ಕಾಲೇಜು ಕಟ್ಟೆ ಏರಿದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗು . ರೂಪದ ಜೊತೆಗೆ ದೇವರು ಒಳ್ಳೆಯ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಪದವಿ   ಪೂರ್ವ  ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯ ಬಿವಿಬಿ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಪದವಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದಳು. ಅವರ ತಂದೆ - ವಾಸುದೇವ್ ಕುಲಕರ್ಣಿಯವರು, ನನ್ನ ಪ್ರಾಥಮಿಕ  ಶಾಲೆಯ ಗುರುಗಳು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ  ಆಪ್ತಮಿತ್ರರು . ಅವರನ್ನು ಊರ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಆಚಾರ್ಯರೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾನು  ಮಾತ್ರ ಗುರ್ಜಿ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆ.  ( ಬೆಳಗಾವಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುಗಳಿಗೆ ಕರೆಯುವ ರೀತಿ). ಅವಳ  ಅಣ್ಣ ' ರಘು 'ಅಷ್ಟೇನು ಓದದಿಲ್ಲವಾದರೂ ಬೆಳಗಾವಿಯ ಕಚೇರಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಗುಮಾಸ್ತನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ವಾಸು ಗುರ್ಜಿ ತುಂಬಾ ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥರು. ಬೈಲಹೊಂಗಲದ ಪದವೀಧರನಿಗೆ ಮಂಜುಳನ್ನು  ಕೊಟ್ಟು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಕವಾಗಿ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಲಕ್ಷಣವಾಗಿದ್ದ ವಧು ವರರನ್ನು ಕಂಡು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ' ಜನುಮದ ಜೋಡಿ ' ಎಂದು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದೆ.
ಆದರೆ;
ಮಂಜುನ ಮದುವೆಯ ಸಂಭ್ರಮ ಬಹಳ ದಿನ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ . ಅತ್ತೆಯ ಮನೆಯವರು ಅನುಕೂಲವಂತರಿದ್ದರೂ , ಧನದ ದಾಹ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು . ಮನೆಯಲ್ಲಿಯ ಕಿರುಕುಳ ದಿನ ದಿನಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗಿತ್ತು. ಗಂಡನೂ ಸಹ  ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅತ್ತೆಯ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿದ್ದನು . ಸಿಹಿ ದಿನಗಳಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಹಿ ಅನುಭವಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದವು . ತವರಿನವರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡಬಾರದೆಂದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು  ನಡೆದಿದ್ದಳು. ಸಮಯ ಕಳೆದಂತೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನೂ ಹದಗೆಟ್ಟಿತು, ಕೌಟುಂಬಿಕ  ಹಿಂಸೆ (domestic violence) ನುಂಗಲಾರದ ತುತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಆ  ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಮರಳಿ ಬಂದಿದ್ದಳು . ಗಂಡನು ಬಂದು ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಬಹುದೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಸಮಯ ಕಳೆದಂತೆ ಸುಳ್ಳಾಯಿತು. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಜನ ' ಗಂಡ ಬಿಟ್ಟವಳು' ಎಂದರೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು  ಮೊಸಳೆಯ ಮರುಕವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೋಯಿಸತೊಡಗಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು  ಸಹಿಸಲಾಗದೆ ಅವಳು ಮನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗೆ  ಹೋಗುವದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು . ಗುರ್ಜಿಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು  ತೋರದೆ ನಿಸ್ಸಾಯಕರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು . ಬೀಗರ ಜೊತೆಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದು ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲಾ .
ಕಳೆದ ಸಲ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ ವಿಷಯವೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಗುರ್ಜಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ 
ಅವರೇ  ಮಾತು ಸುರು ಮಾಡಿದ್ದರು . " ಯಾವಾಗ್ ಬಂದೆ ಶಂಕ್ರಪ್ಪಾ ! ಆರಾಮ್ ಅದಿಯಲ್ಲ ? ನೋಡಪ್ಪಾ, ಮಂಜುಗ ಆಕಿ ಗಂಡಾ ಭಾಳ ಮೋಸಾ ಮಾಡಿದ . ಅವಳನ್ನ ಸಾಲಿ  ಓದಿಸಿ , ಅದ್ದೂರಿ ಆಗಿ ಮದುವಿ  ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟೆ. ಅದು ಸಾಲದಂತ ವರದಕ್ಷಿಣಿ ತಗೊಂಡು ಬಾ ಅಂತಾ ಒಂದ ಸವನ ಪೀಡಿಸಿ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗ ಹಾಕಿದಾರ್. ಅವಳ ಅತ್ತೆ ಮಾವಂದಿರು  ಧನಪಿಶಾಚಿಗಳು. ಈಗ ಅವನು ಯಾರೋ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳ ಜೊತೆಗಿ ಓಡಾಡಾಕತ್ತಾನಾಂತ್ , ಇವರಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಮನುಷತ್ವಾ ಐತಿ ಏನ ?" ಎಂದು ದುಃಖ ತೋಡಿಕೊಂಡರು. ನನಗೆ ಏನು ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂದು ತೋಚಲಿಲ್ಲ . ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ ರಘುನೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡ,ಆದರೆ ಮಂಜು ಮಾತ್ರ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ . "ಸರಿ , ಕೇಳಿದ ವರದಕ್ಷಿಣೆ ಕೊಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟು ಮಂಜುನ  ವಾಪಸ್ ಕಳಿಸಿ ಬಿಡ್ರಿ" ಎಂದೆ . ಗುರ್ಜಿ ಅಂದರು  -“ ಏನಪ್ಪಾ ಅಷ್ಟೊಂದು ರೊಕ್ಕಾ ಎಲ್ಲಿಂದ ತರಲಿ , ಈಗ ಕೊಟ್ಟರೂ ಮತ್ತ ಇನ್ನಷ್ಟು ತಗೊಂಡು  ಬಾ ಅನ್ನು ಮುಂಡೇಮಕ್ಕಳವರು ". ಅಪ್ಪನ ಮಾತಿಗೆ ರಘುನೂ ಕೂಡಾ ದನಿಗೂಡಿಸಿದ. 
"ಹಾಗಾದರೆ ಕೋರ್ಟಿಗೆ ಹೋಗೋನು , ನ್ಯಾಯಾ ಕೇಳೋನು ಇಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರ ಕೌಟುಂಬಿಕ  ಹಿಂಸೆ , ವರದಕ್ಷಿಣೆಯ ಕಿರುಕುಳ ಎಂದು ಹೇಳಿ 
ವಿವಾಹ ವಿಚ್ಛೇದನಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕೋನು " ಎಂದೆ .
ಗುರ್ಜಿ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದರು  - "ಶಂಕ್ರಪ್ಪ ! 'ಕೋರ್ಟಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಾವಾ ಸೋತ , ಸೋತಾವ ಸತ್ತಾ 'ಅಂತ ಗಾದಿ ಮಾತ ಐತಿ  ಕೇಳಿದಿಲ್ಲೊ. ಕೋರ್ಟಿನ ತೀರ್ಪು ಬರೂದರೊಳಗ  ನಾವೆಲ್ಲಾ ಮ್ಯಾಲ ಹೋಗಿರ್ತಿವಿ" ಎಂದರು. ಅವರ್ಯಾಕೆ ಆ  ಮಾತು ಹೇಳಿದರು ಎಂಬುದರ ಅರಿವು ನನಗಿತ್ತು . 'ಊಳುವವನೇ ಹೊಲದ ಮಾಲಕ 'ಎಂಬ ಕಾಯಿದೆ ಬಂದಾಗ , ಕೋರ್ಟಿನ ಕಟ್ಟೆ ಏರಿ ೨೦ ಎಕರೆ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ೧೫ ಎಕರೆ ಜಮೀನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕೈ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ವಕೀಲರ  ವಾದಕ್ಕೆ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಓಡಾಡಿ ಸುಮಾರು ಹಣವನ್ನು ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದರೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. 
" ಸರಿ! ಹಾಗಾದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಏನು ಮಾಡುವದು " ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ . 
"ಅವಳ ಹಣೆಬರದಾಗ  ಇದ್ದಂಗ ಆಗತೈತಿ ಬಿಡು, ದೇವರು  ಏನೋ ದಾರಿ  ತೋರಸ್ತಾನ್ "ಎಂದರು.
"ಬರೀ ದೇವರ ಮೇಲೆ ಭಾರ ಹಾಕಿದರೆ ಹೇಗೆ? , ನಾವೂ  ಸಹ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕು ತಾನೆ ? ಆ ನರಕದಲ್ಲಿ ಒದ್ದಾಡೋಕ್ಕಿಂತ ವಿವಾಹ  ವಿಚ್ಛೇದನೆ ಪಡೆದು ಅವಳಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಗಂಡು  ನೋಡಿ ಮದುವೆ ಮಾಡಿದರ ಹೇಗೆ” ಅಂತ ಕೇಳಿದಕ್ಕೆ , “ನಮ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ ಅದು ಹ್ಯಾಂಗ್ ಸಾಧ್ಯಪ್ಪ “ಎಂದರು.
ಇವರಿಗೆ ಮಗಳ  ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಸಂಪ್ರದಾಯವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿ ಬೇಸರವಾಯಿತು 
ಅಪ್ಪ ಹಚ್ಚಿದ  ಆಲದ ಮರ ಅಂತಾ ನೇಣು ಹಾಕೊಳಲಿಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತೇನು ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ 
"ನೀನು ಪರದೇಶಕ್ಕ ಹೋಗಿದಿಯಲ್ಲ ಅದಕ್ಕ ಹಿಂಗ ಮಾತಾಡಕತಿ "
ಅಂತ ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.
 ಇನ್ನು ಇವರ  ಜೊತೆಗೆ ಮಾತನಾಡಿ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲವೆಂದು ಅಂದುಕೊಂಡೆ . ರಘುನನ್ನು  ಹೊರಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಮಾತನಾಡಿದೆ " ನೋಡು ರಘು ಇರುವವಳು ಒಬ್ಬಳೇ ತಂಗಿ , ಹೇಗೋ ಒಂದಿಷ್ಟು ಜಮೀನು ಇದೆ ಅವಳಿಗೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಪಾಲನ್ನು ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟು ಅವರತ್ತೆಯ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಬಿಸಾಕಿ ಅವಳನ್ನು ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಕಳಿಸಿಬಿಡು " ಎಂದೆ . ನನ್ನ ಮಾತಿನಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು . " ಏನು ಶಂಕ್ರಣ್ಣ ಹಿಂಗ ಅಂತೀಯಾ ನಮ್ಮದೇನು ದೊಡ್ಡ ಜಾಮೀನು ? ನನಗ ಇರೋದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನೌಕರಿ , ಆಸ್ತಿ ಸೇರಬೇಕಾಗಿರೋದು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಾನೆ ? ಕೊಟ್ಟ ಹೆಣ್ಣು ಕುಲಕ್ಕೆ ಹೊರಗೆ " ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮಾತು ಮುಗಿಸಿದ . ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೂ  ಸಮನಾದ ಪಾಲು ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡೆ ಆದರೆ ಮನಸು ಬರಲಿಲ್ಲ . ಮಂಜುಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಬೇಜಾರೆನಿಸಿತು . ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಜುಟ್ಟು ಹಿಡಿದಿರುವ  ತಂದೆ ಮತ್ತು ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ನುಂಗಲು ನಿಂತಿರುವ ಅಣ್ಣನಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಏನೂ ಸಹಾಯ ಸಿಗುವದಿಲ್ಲವೆಂಬುವದು ಖಚಿತವಾಯಿತು . ಸರಿ ಅವಳ ಜೊತೆಗೊಮ್ಮೆ ಮಾತನಾಡಿಬಿಡೋಣವೆಂದು ಅವಳಿದ್ದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದೆ. 
ತುಂಬಾ ಸೊರಗಿ  ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿರಾಸೆಯ ಛಾಯೆ ಇತ್ತು . ' ಮುಂದೇನೆಂಬ ' ಚಿಂತೆಯ ಗೆರೆಗಳು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು . ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಯೂ  ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೇವಗೊಂಡಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.  
ನಾನೇ  ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಿದೆ 
" ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಅಯ್ಯೋ ಅನ್ನಲು ಬಂದಿಲ್ಲ ಬದಲು   ಒಂದೆರಡು  ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಬಂದಿರುವೆ " ಎಂದೆ .
"ಶಂಕ್ರಣ್ಣ ! ಒಳ್ಳೆಯದೇನು ಉಳಿದಿದೆ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ " ಎಂದಳು . 
"ಜೀವನ ನಾವು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಂತೆ ಇರುತ್ತೆ. ಹೊರಗೆ ಬಂದು ದಾರಿ  ಹುಡುಕಿದರೆ ಸಾವಿರ ಬಯಲು ದಾರಿಗಳು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ , ಹೀಗೆ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯ ಕುಳಿತರೆ ಕತ್ತಲೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತೆ. ನೀನು ವಿದ್ಯಾವಂತಳು ಬುದ್ಧಿವಂತಳು ಮನಸು ಮಾಡಿದರೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ನಿನ್ನಲ್ಲಿದೆ. ಈಗ ತಾನೆ ಅರಳಿರುವ ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನ ಹೂವನ್ನು ಕಮರಲು ಬಿಡಬೇಡಾ " ಎಂದೆ .
" ಈ ಸಮಾಜ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ತಾನೆ ?"
ಅವಳ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ರೋಷವಿತ್ತು, ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಅಳುವಿತ್ತು.
" ನಿನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು  ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ನಿನಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ . ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿರುವ ಕಂದಾಚಾರಣೆ , ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹಿಂಸೆ, ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಉರುಳಿಗೆ ನೀನು ಬಲಿಯಾಗಬಾರದು . ಆ ಕಟ್ಟಳೆಗಳಿಂದ ನೀನು ಹೊರಗೆ ಬರಬೇಕು . ನಿನ್ನಂತೆಯೇ ಈ ಸಮಾಜದ ಕಪಿಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ಅಸಹಾಯಕ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ  ನೀನು ಮಾದರಿಯಾಗಬೇಕು " ಎಂದೆ .
"ಹಾಗಾದರೆ ನನಗೇನು ಮಾಡು ಅಂತೀಯಾ ?" ಎಂದಳು .
" ನೀನು ಈ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ದೂರ ಹೋಗಬೇಕು , ದೇಶ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಂತ ವಿದ್ಯಾವಂತರಿಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ . ಬಹುತೇಕ ಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾಜ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ . ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಐಟಿ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ   ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಇದ್ದಾನೆ ಬೇಕಾದರೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ" ಎಂದೆ . ಏನನ್ನು ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲವಾದರೂ 
ಅವಳ ಕಣ್ಣಂಚಿನ ಮೂಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಆಶಾ ಕಿರಣ ಮೂಡಿದಂತೆ ಇತ್ತು. " ನಿಮಗೆ  ಏನು ಮಾಡಲು ಆಗದಿದ್ದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಿ " ಎಂದು ಗುರ್ಜಿಗೆ ಹೇಳಿ ಬಂದಿದ್ದೆ. ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳು ಉರುಳಿ ಹೋಗಿದ್ದವು.ಅವಳ ಸಂಪರ್ಕವೂ ಕಳೆದು ಹೋಗಿತ್ತು.
ಅಪ್ಪ ಅವ್ವ ಇದ್ದಾಗ ಆಗಾಗ್ಯೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ,  ಅವರು  ಹೋದ ಮೇಲೆ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವದು ನಿಂತೇ ಹೋಗಿದೆ 
ಸರಿ! ಮಂಜು ಇಷ್ಟು ದಿನವಾದ ಮೇಲೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಸಂತೋಷವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಈ  ದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಯೇ ಎನಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ  ಅರೆಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳು ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಹತ್ತಿರ  ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಇಸಿದುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಬೇಜಾರು ಎನಿಸಿತು . ಅಡ್ರೆಸ್ಸಂತೂ  ಇದೆಯಲ್ಲ ಭೇಟಿಯಾಗೋಣವೆಂದು ಒಂದು ದಿನ ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ.೨೪೮ , ಮೆರ್ನ್ಸ್  ರೋಡ್ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ೧೦ ನಿಮಿಷಗಳ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ . ಆ ಮನೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ , ಭಾನುವಾರದ ಸಂಜೆ ನಾಲ್ಕು ಘಂಟೆ ಆಗಿತ್ತು. ಹೊರಗಿನ ಬೆಲ್ ಒತ್ತಿದೆ , ಯಾರೋ  ಇಳಿ ವಯಸ್ಸಿನ ಬಿಳಿಯ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು  ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಳು . ನನಗೆ ಒಂದು ಸಲ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲವಾಯಿತು . ಸರಿಯಾದ ವಿಳಾಸಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವೆನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು  ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ  ಮನೆಯ  ನಂಬರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದೆ . ವಿಳಾಸ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ನಾನು  ಹಾಗೆಯೇ ನಿಂತುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳೇ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ   ಮಾತನಾಡಿಸದಳು 
" ಯಾರು ನೀವು ? ಯಾರು ಬೇಕಾಗಿತ್ತು?"
" ನಾನು  ಡಾಕ್ಟರ್ ಮೇಟಿಯಂತ , ಮಂಜುನ ಊರಿನವನು ಅವಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು  ಬಂದಿದ್ದೆ , ಇಲ್ಲಿಯೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀನಿ" ಅಂತ  ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದೆ.
ಒಳಗೆ ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಸೋಫಾದಲ್ಲಿ ಕೂರಲು ಹೇಳಿದಳು .
ಲಿವಿಂಗ್ ರೂಮಲ್ಲಿ ಬಿಳಿಯ ಹುಡುಗನ ಜೊತೆಗೆ  ಮಂಜುನ ಭಾವಚಿತ್ರವಿತ್ತು . ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ವಿಳಾಸ ಸರಿಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಖಚಿತವಾಯಿತು. ಒಳಗೆ  ಹೋದ ಅವಳು ಇನ್ನಾರನ್ನೋ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು 
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನ ಬಿಳಿ ಗಂಡಸರೊಬ್ಬರು ಮಹಡಿಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಂದರು . 
"ಹಲೋ" ಎಂದೆ 
ಅವರೂ ತಿರುಗಿ "ಹಲೋ"ಎಂದರು.
ನಾನು ಮಂಜುನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಿರುವೆ ಅವಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕರೆಯುತ್ತೀರಾ ಎಂದು ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದೆ 
" ಅವಳು ಇಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ " ಎಂದರು.
ನಾನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ‘ಅವಳ್ಯಾರು ಎಂಬುವಂತೆ’ 
ಅವಳ ಭಾವಚಿತ್ರದತ್ತ ನೋಡಿದೆ 
"ಅವನು ನನ್ನ ಮಗ ಮತ್ತು ಅವಳು ನನ್ನ ಸೊಸೆ , ಇಬ್ಬರೂ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ . ಬೋಥ್ ಆರ್ ಡೆಡ್ "ಎಂದರು .
ನನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಆಗಾಧವಾಯಿತು . ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ನಂಬಲು  ನನ್ನ ಕಿವಿಗಳು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಅವರನ್ನು ಇನ್ನೇನೋ ಕೇಳಬೇಕೆನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅವರ ಭಾವದಿಂದ ಗೊತ್ತಾಯಿತು , ಅವರಿಗೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲವೆಂದು . ಮಾತನಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಭಾರವಾದ ಹೃದಯದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದೆ .
ಮನಸು ಕೇಳತೊಡಗಿತು - ' ಮಂಜು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ನನಗೆ ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದವಳು ಯಾರು ?  ಅವಳ ತದ್ರೂಪದಂತೆ ಇದ್ದಿದ್ದವಳು ಯಾರು ? ಈ ಮನೆಯ ವಿಳಾಸ ಕೊಟ್ಟವರು ಯಾರು ?  ಇವಳು ಯಾರು? ವೊ ಕೌನ್ ಥಿ ?’

(ಮುಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ )


~ ಶಿವ ಮೇಟಿ

ಗಾಯತ್ರಿ ಸೂಕ್ತ

ಗಾಯತ್ರಿ ಸೂಕ್ತ – ದ ರಾ ಬೇಂದ್ರೆ
ಸಂಯೋಜನೆ, ಗಾಯನ : ಅಮಿತಾ ರವಿಕಿರಣ್

ಅಡುಗೆ – ಅಡುಗೆಮನೆ ಸರಣಿ: ವತ್ಸಲಾ ರಾಮಮೂರ್ತಿ ಮತ್ತು ಶ್ರೀವತ್ಸ ದೇಸಾಯಿಯವರ ಬರಹಗಳು

“Cooking is like snow skiing: If you don’t fall at least 10 times, then you’re not skiing hard enough. ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವುದೆಂದರೆ ಸ್ಕೀಯಿಂಗ್ ಮಾಡಿದಂತೆ; ಒಂದು ೧೦ ಬಾರಿಯಾದರೂ ಬಿದ್ದಿಲ್ಲವೆಂದಾದರೆ, ನೀವು ಸ್ಕೀಯಿಂಗ್ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದೇ!”

ನಮಸ್ಕಾರ. ಅಡುಗೆ ಅನ್ನೋ ಕೆಲಸ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ equalizer ಅನ್ನಬಹುದು, ನೋಡಿ. ಪೂರ್ವ-ಪಶ್ಚಿಮಗಳ, ಬಡವ-ಬಲ್ಲಿದರ ಜಾತಿ-ಪಾತಿಗಳ ಭೇದವಿಲ್ಲದೇ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒದ್ದಾಡಿಸುವುದು ಅಡುಗೆ! ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಮಾಡುವುದಾದರೆ ಸರಿ … ಆದರೆ ಬಾಯಿರುಚಿಯ ಚಪಲಕ್ಕೋ, ನಿರ್ವಾಹವಿಲ್ಲದೆಯೋ ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಹೋದಿರೋ, ಕಾದಿದೆ ನೂರಾರು ತೊಂದರೆಗಳ ಹರ್ಡಲ್ಸ್ ಓಟ. ನಮ್ಮ ಅಡುಗೆ – ಅಡುಗೆಮನೆ ಸರಣಿಯ ಮುಂದಿನ ಲೇಖಕರು, ಅನಿವಾಸಿಯ ಹಿರಿಯ ಸದಸ್ಯರಾದ ವತ್ಸಲಾ ರಾಮಮೂರ್ತಿ ಮತ್ತು ಶ್ರೀವತ್ಸ ದೇಸಾಯಿ ತಮ್ಮ ಅಡುಗೆಯ ಅವಾಂತರಗಳನ್ನು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ನೀವೂ ಬರೆದು ಕಳಿಸಿ, ಎಲ್ಲರನ್ನು ನಗಿಸಿ! – ಎಲ್ಲೆನ್ ಗುಡೂರ್ (ಸಂ.)

ಒಂದು ಲಾಸಾನ್ಯದ (Lasagne) ಕಥೆ! – ವತ್ಸಲಾ ರಾಮಮೂರ್ತಿ

ನನಗೂ ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನಿಗೂ ತುಂಬ ಸಲಿಗೆ.  ಅವಳೇ ನಮ್ಮನೆಲ್ಲ ಚಿಕ್ಕರವರಾಗಿದ್ದಾಗ ಜಡೆ ಹಾಕಿ ಹೂವು ಮುಡಿಸಿ, ಸಮವಸ್ತ್ರ ಹಾಕಿ ಸ್ಕೂಲ್ಗೆ ಕಳಿಸುತಿದ್ದಳು.  ಪಾಪ! ಅವಳು ಬಾಲವಿಧವೆ.  ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ.  ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಕನ್ನಡ ಓದಲು ಬರೆಯಲು ಕಲಿತಿದ್ದಳು. ಆಂಗ್ಲಭಾಷೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.  ನಾನು ಯುಕೆಗೆ ಬಂದಮೇಲೆ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ. 

ಒಂದು ದಿನ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ “ಇವತ್ತು ಏನು ಅಡುಗೆ?” ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು.  ನಾನು “ಲಾಸಾನ್ಯ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ” ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ .

“ಹಾಗೆ ಅಂದರೆ ‘ಅಪಹಾಸ್ಯ’ನಾ?” ಅಂದಳು.  

“ಅಲ್ಲ ಕಣೆ ಅದು ಒಂದು ತರಹದ ತಿಂಡಿ” ಅಂದೆ.  

“ಹಾಗಾದರೆ ನನಗೂ ತೋರಿಸು” ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು.

ನಾನು, “ಹೋಗೇ, ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಜಂಬ ಹೊಡೆದೆ.

“ಇಲ್ಲ ಕಣೆ, ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೂಳ್ಳುತ್ತೇನೆ” ಅಂತ ಗೋಗರೆದಳು.

ಸರಿ ಅಂದು ನನ್ನ ತಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿ ಲೈವ್ ವಿಡಿಯೋ setup ಮಾಡಿಸಿದೆ.

ಮುಂದಿನದೇ ನಾಟಕ.

ನಾನು: “ನೋಡೇ ಲಾಸ್ಯಾನ್ಯ ಹಾಳೆಗಳನ್ನು ಕುದಿಸಬೇಕು”

ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ: “ಯಾಕೆ ರಟ್ಟಿನ ತರ ಇದೆ? ಹಲಸಿನ ಹಪ್ಪಳನಾ?” 

ನಾನು: “ಇಲ್ಲ ಕಣೆ ಇದನ್ನ ಲಸಾನ್ಯಾ ಹಾಳೆ ಅಂತಾರೆ.  ಇದನ್ನ ಕುದಿಸಿ ಮೆತ್ತಗೆ ಮಾಡಬೇಕು.”

ಹಾಳೆಗಳು ಬೆಂದ ಮೇಲೆ ತೆಗೆಯಲು ನೋಡಿದೆ.  ಎಲ್ಲ ಅಂಟಿಗೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿವೆ.

ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ: “ಮಹಾತಾಯಿ ಎಲ್ಲ ಮುದುಡಿದೆ, ಏನು ಮಾಡುವೆ ಈಗ?” ನನಗೆ ಕೋಪ ಬಂತು.

ನಾನು: “ಹೋಗೆ, ಅದನ್ನ ಬಿಡಿಸಬೇಕು” ಅಂತ ಹೇಳಿ ಕಿತ್ತಿದೆ.  ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಬಂತು.

ನನ್ನ ತಮ್ಮ ತಲೆ ಹಾಕಿ, “ಅಕ್ಕ, ಲಾಸ್ಯಾನ್ಯನ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಹರಿಯಬಾರದು ಕಣೆ.  ಒಂದೊಂದೇ ಹಾಳೆ ಸಮವಾಗಿ ಬಿಡಿಸಬೇಕು.” ಇನ್ನೂ ರೇಗಿಸಿದ.

ಅದು ಗೋಂದಿನಂತೆ ಅಂಟಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು . ನನಗೆ ಬಿಡಿಸಲು ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ.  ಏನೋ ಮಾಡಿ ೪ ಚೂರು ಮಾಡಿದೆ.

ನಾನು: “ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ನೋಡು, ಈಗ ತಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಹರಡಬೇಕು ಗೊತ್ತಾ? ಆಮೇಲೆ ಪಲ್ಯನ್ನ ಅದರ ಮೇಲೆ ಹರಡಬೇಕು.  ಹೀಗೆ ಒಂದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಜೋಡಿಸಬೇಕು.  ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಚೀಸ್, ಮೈದಾ ಹಿಟ್ಟಿನ ಗಂಜಿ ಸುರಿಬೇಕು.”

ಅವಳು, “ಅಯ್ಯೋ ಭಗವಂತ! ಈ ಪಾಟಿ ಯಾಕೆ ಕಷ್ಟಪಡಬೇಕಾ? ನಂತರ ಹಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಸುಡಬೇಕಾ?” ಅಂದಳು.

“ದಡ್ಡಿ, ಓವೆನ್ನಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು” ಎಂದೆ.

ಅವಳು “ಹೋಗೆ, ನಾನಾಗಿದ್ದರೆ ನಾಲಕ್ಕು ದೋಸೆ, ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಆಲೂಗಡ್ಡೆ-ಈರುಳ್ಳಿ ಪಲ್ಯ ಹಾಕಿ, ಒಂದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಹೇರಿಸಿ, ಮೇಲೆ ಬೆಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿ ಮಜವಾಗಿ ತಿಂತ ಇದ್ದೆ. ಹೋಗೆ, ನಿನ್ನ ಅಪಹಾಸ್ಯ ನೀನೇ ತಿನ್ನು” ಅನ್ನ ಬೇಕೇ?

ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಮುಸಿಮುಸಿ ನಗುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಹೊರಟುಹೋದಳು!

  • ವತ್ಸಲಾ ರಾಮಮೂರ್ತಿ.

******************************************************************************************

ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವಾಂತರಗಳು – ಶ್ರೀವತ್ಸ ದೇಸಾಯಿ

‘ಅನಿವಾಸಿ‘ ವಾಟ್ಸಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಕಂಪ್ಲೇಂಟು: ‘ನಳ ಮಹಾಶಯರಿಂದ ಲೇಖನ ಬಂದಿಲ್ಲ’ ಅಂದರೆ ಗಂಡಸರಿಂದ ಅಂತ. ಅಡುಗೆಯಲ್ಲಿ ನಾನೇನೂ ನಳನಲ್ಲ, ಬರೀ ‘ಕಾಮಾ ಪೂರ್ತೇ’, ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟೇ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವ. ‘ರಸೋಯಿಘರ್ ಕಾ ರಾಜ’ ಅಲ್ಲ. ಈ ರಾಜ್ಯದ ಮಾತು ಬಂದದ್ದೇಕೆಂದರೆ ಈ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯೆಂಬ ರಾಜ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದೆರಡು ಮಾತು ಹೇಳೋಣ ಅಂತ.

’ಪ್ರಾದೇಶಕೀಕರಣ”

ಅಡುಗೆ ಮನೆ ನನ್ನಾಕೆಯ ’ಡೊಮೇನ್’ ಆಗಿತ್ತು! ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಹಣಿಕಿ ಹಾಕಿದರೆ ’ಇಲ್ಲಿ ಒಳಗs ಬಂದು ಅಡ್ಡಗೈ ಹಾಕಬೇಡ’ ಅಂತಿದ್ದಳು. ವರ್ತನ ಸಿದ್ಧಾಂತಿಗಳು (Behaviourists) ಹೇಳುವ ಮಾತೆಂದರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅಂದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಸಹಿತ, ತಮ್ಮ ’ಪ್ರದೇಶವನ್ನು’ ಕಾಯುತ್ತವೆ, ಕಾಯಲು ಹೊಡೆದಾಡುತ್ತವೆ ಅಂತ. ಪ್ರಶ್ನೆ: ’Does man (or woman), like animal, also territorialize?’ ಆ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ’ಅಲಲಾ’ದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಝಿಬ್ರಾದವರೆಗೆ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಮಾನವನಲ್ಲಿಯೂ ಆ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಇರಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅನುಭವವನ್ನೇ ಲಘುವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ವೈದ್ಯರು, ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತ ಮಕ್ಕಳ ಪಾಲನೆಯನ್ನೂ ಮಾಡುವಾಗ ಗಂಡನಿಗೆ ಪಾಕ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞಾನವಿರದಿದ್ದರೂ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಅನ್ನ-ಸಾರು-ಪಲ್ಯ ಮಾಡಲು ಕಲಿತರೆ ಸಹಾಯವಾಗದಿರದೇ?  ಅದೂ ಭಾರತದಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳ ಸೌಲಭ್ಯ ಅನಿವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಈ ಪರಿಣತಿ ಆವಶ್ಯಕವೇ (ಟಿಪ್ಪಣಿ: ಈಗ ಅಲ್ಲೂ ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳು ಕಡಿಮೆಯೇ, ಅದರಲ್ಲೂ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ – ಸಂ.). ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮವರೇ ಪ್ರೇಮಾ ಸಾಗರ್ ಹೇಳಿದಂತೆ ಪತಿ ಕಾಫಿ ಮಾಡಲು ಕಲಿತರೂ ಸಾಕು. ಡಾಕ್ಟರಾಗಿದ್ದ ನನ್ನವಳು ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಆಕೆಯೂ ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಿ ತೊಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ, ನಾನು ಸಹ. ಅದಾದಮೇಲೆ ಕಿಚನ್ ಅಪ್ರೆಂಟಿಸ್ ಆಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ’ಕಲಿನರಿ ಸ್ಕಿಲ್ಸ್’ ಕಲಿತೆ. ನಮ್ಮ ಸಂಸಾರ ನೌಕೆ ಸಾಗಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಾಯವಾಯಿತು ಅನ್ನಿ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ದೋಸೆ ಹೆಂಚುಗಳ, ಅಥವಾ ದೋಸೆ ಹಿಟ್ಟಿನ ’ಬಿಹೇವಿಯರ್’ ಮಾತ್ರ ನಮಗೆ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಬಿಡಿಸಲಾಗದ ಗಂಟಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು.

ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯ ದೋಸೆಗೂ …

ದೋಸೆಯೆಂದರೆ ಯಾವ ಭಾರತೀಯ, ಅದರಲ್ಲೂ ದಕ್ಷಿಣದವ ಬಾಯಿಬಿಡೊಲ್ಲ? ಊರಿಂದ ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ದೋಸೆ ತಿನ್ನುವ ಬಯಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಎಂದೂ ದೋಸೆ ಏಳಲಿಲ್ಲ. ಬರೀ ಮುದ್ದೆ, ಮುದ್ದೆ! ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಎದ್ದರೆ, ಮಗುಚುವ ಕೈಯಲ್ಲೆತ್ತಿದ ಅರೆಬೆಂದ ದೋಸೆ ಒಂದೊಂದು ಸಲ ಒಂದೊಂದು ದೇಶದ ನಕಾಶೆಯಂತೆ ತೋರುವುದು! ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿರದ ರೋಗಕ್ಕೆ ಎಡತಾಕುವ ರೋಗಿಯಂತೆ ಮನೆ ಮನೆ ಅಲೆದಾಡಿ ದೋಸೆ ಹುಯ್ಯುವ ಪಟುಗಳ ಅಡ್ವೈಸ್ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಲೆಕ್ಕ ಇಲ್ಲ. ಆಕೆಯ ಹೆತ್ತ ತಾಯಿಯಿಂದ ಶುರುವಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಹಿರಿಯರು, ಸಂಬಂಧಿಕರು, (ಕೆಲಸದಾಕೆ ಸಹ!) ಮಿತ್ರರು, ಯಾರ್ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾಚಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಒಂದರಮೇಲೊಂದು ದೋಸೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ತಿಂದ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮ ರೆಸಿಪಿಯ ಗುಟ್ಟೇನು, ಯಾವ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಿ- ಉದ್ದು ಹಾಕುತ್ತೀರಿ, ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಿ ಫರ್ಮೆಂಟಾಗಲು ಇಡುತ್ತೀರಿ, ಏರಿಂಗ್ ಕಬ್ಬರ್ಡ್ ನಲ್ಲಿಟ್ಟು ಮನೆಯವರಿಂದ ಬಟ್ಟೆಯೆಲ್ಲಾ ಏಕೆ ಗಬ್ಬು ವಾಸನೆ ಅಂತ ಅನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲವಾ? ಎಂಥ ಹೆಂಚು, ಊರಿಂದ ಯಾವ  ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ತಂದದ್ದು, ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆ, ವಿಚಾರಣೆ, ಅನ್ವೇಷಣೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ. ಇನ್ನು ದೋಸೆ ಹೆಂಚಿನ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಟೆಫ್ಲಾನ್, ಆಂಟಿ-ಸ್ಟಿಕ್ ಕೋಟಿಂಗ್ ಒಂದೇ ಎರಡೇ? ನಮ್ಮ ಪ್ಯಾಂಟ್ರಿ ತುಂಬ ಹೆಂಚುಗಳು, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮಿಕ್ಸಿಗಳು, ರುಬ್ಬುವ ಕಲ್ಲಿನ ಮೆಶಿನ್, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿಯಾಯಿತು.  “ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಗ್ಯಾಸಿಲ್ಲ, ಇಲೆಕ್ಟ್ರಿಕ್ ಕುಕರ್ ಅದಕ್ಕ” ಅಂತ ಯಾರೋ ಡಯಗ್ನೋಸಿಸ್ ಕೊಟ್ಟರು ಒಬ್ಬರು. ಅಮೇರಿಕೆಯಿಂದ ಹೊತ್ತು ಕೊಂಡು ಬಂದ ಗ್ರಿಡಲ್ ಸಹ ಸೋತು ವಿಫಲವಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಧೂಳು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಪಾಂಟ್ರಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಸುದೀರ್ಘ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದೆ. ನಮಗೇಕೆ ಈ ಶಾಪ ಎಂದು ನಾವು ಅಳುವುದೊಂದೇ ಉಳಿದಿತ್ತು.  ಎಲ್ಲ ತರದ ದೋಸೆಗಳ ಟ್ರಾಯಲ್ ಆಯಿತು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ರವೆ ದೋಸೆ ಮಾತ್ರ ಏಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಷ್ಟೇ ನನಗೆ ಕಿಚನ್ ಪ್ರವೇಶ ಸಿಕ್ಕು ಆಕೆಯನ್ನು ಕೂಡ್ರಿಸಿ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಎರಡು ಸಲ ಒಂದೋ ಅಥವಾ ಎರಡೂವರೆ ರವೆ ದೋಸೆ ಮಾಡಿ ಹಾಕಿದಾಗ ತಿಂದು ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗ ರೆಡಿಮೇಡ್ ಹಿಟ್ಟು (batter) ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲಗಳಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.  ಆಕೆಗೆ ಕೊನೆಯ ವರೆಗೆ ಶಾಪ ವಿಮೋಚನೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ದೋಸೆಗೆ ತೂತು ಇದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಅಭ್ಯಂತರವಿರಲಿಲ್ಲ, ಎಷ್ಟು ಬೇಕಾದರೂ ಇರಲಿ, ದೋಸೆ ಎದ್ದರೆ ಸಾಕು ಅಂತ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು! ಈಗ ರೆಡಿಮೇಡ್ ಹಿಟ್ಟು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಹೊಸ ಜಗತ್ತಿಗೇ ಬಂದಂತೆ ಆಗಿದೆ! ಎಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ದೋಸೆ ಏಳುತ್ತದೆ, ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲೂ!

ಅರ್ಕಿಮಿಡಿಸ್ ತತ್ತ್ವಕ್ಕೂ ಒಗ್ಗರಣೆಗೂ ಏನು ಸಂಬಂಧ?

 ಈ ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಬರೆದಂತೆ ಒಗ್ಗರಣೆ ಮಾಡೋದು ಅದೆಂಥ ಕಷ್ಟ? ಇಂಗು ಸಾಸಿವೆ, ಬೇಳೆ, ಕರಿಬೇವು ಜೀರಿಗೆ, ಎಲ್ಲ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಹಾಕಿದರೆ ಆಯಿತು ಅನ್ನುವವರು ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಎಣ್ಣೆ ಹೊತ್ತಿಸಿದ್ದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದಾರೆ ಅಥವಾ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಅರ್ಥ. ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ನಾನು ಅದನ್ನು ಕಲಿತೆ. ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಲ ಎಣ್ಣೆ ಕಾದಿದ್ದೂ ಗೊತ್ತಾಗದೆ, ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲ ಹೊತ್ತಿ ಹೋಗಿ ’ಬಿನ್ನಿಗೆ’ ಒಗ್ಗರಣೆ ಸಂತರ್ಪಣೆ ಮಾಡುತ್ತ ಕಲಿತೆ.  ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಬಳಗದ ಪದಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಸುಧಾ ಅವರ ಪರಿಚಯ. ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಮೀಟಿಂಗ್, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಫೋನು ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಹೇಗೋ ನಾನು ಸಾಯಂಕಾಲದ ಅಡುಗೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಗ್ಗರಣೆ ಮಾಡುವ ಹಂತದಲ್ಲಿರುವುದು ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಂತೆ ಅದೇ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅವರ ಫೋನು ಬರುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬೇಗನೆಯೇ ಅಡುಗೆ ಶುರು ಮಾಡಿರಲಿ, ಅಥವಾ ತಡವಾಗಿಯೇ ಅಡುಗೆ ಪ್ರಾಂಭ ಮಾಡಿರಲಿ, ಸರಿಯಾಗಿ ಒಗ್ಗರಣೆ ಹಾಕುವಾಗಲೇ ಅವರ ಫೋನು. ಎಲ್ಲ ಸಮಾಚಾರ ಮಾತಾಡುತ್ತ ಮತ್ತೆ ಒಗ್ಗರಣೆ ಹೊತ್ತಿಸುವದು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದೆ.  ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ನನ್ನ ಮಗ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ  ಆರ್ಕಿಮಿಡಿಸ್ ತತ್ತ್ವ ಕಲಿತ ದಿನ ಫಿಸಿಕ್ಸ್ ಕ್ಲಾಸಿನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಹೇಳಿದ ಜೋಕು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ: What happens when a body is immersed in water? ಉತ್ತರ? The phone rings! ಅದೇ ತರಹ ಸಧ್ಯದಲ್ಲಿ “ಸುಧಾ ತತ್ತ್ವ” ನನ್ನ ಒಗ್ಗರಣೆಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಸಲ ಅಡ್ಡ ಬಂದಿದೆ! ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಅವರಿಗೆ ಫೋನು ಮಾಡಿಯೇ ಒಗ್ಗರಣೆ ಹಾಕುವ ಶಪಥ ಕಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ!

ಮೊನ್ನೆ ಯಾರ್ಕ್ ಶೈರ್ ಕನ್ನಡ ಬಳಗದ ಹರಟೆ ಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಇತ್ತಿತ್ತಲಾಗಿ ಕೊರೋನಾ ಮಾರಿಯಿಂದ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಬಂದಿಯಾಗಿ ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಕಳೆದ ಎಷ್ಟೋ ಗಂಡಸರು ’ನಳಪಾಕ’ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಕೇಳಿರುವೆ. ಇದನ್ನು ಮನೆ ಹೆಂಗಸರೂ ಸ್ವಾಗತಿಸುವದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ!

– ಶ್ರೀವತ್ಸ ದೇಸಾಯಿ

*********************************************************************

ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರ: ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ ಗುಡೂರ್