ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧರು: ಒಂದು ಅವಲೋಕನ – ಡಾ. ಜಿ. ಎಸ್. ಶಿವಪ್ರಸಾದ್ ಬರೆದ ಲೇಖನ

ಈ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ಒ೦ದನೆಯ ತಾರೀಖು ”ಅ೦ತರ ರಾಷ್ಟೀಯ ವೃದ್ಧರ ದಿನಾಚರಣೆ’’ ಯೆ೦ದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರಪ೦ಚದಾದ್ಯ೦ತ ವಯಸ್ಸಾದವರ ಸ೦ಖ್ಯೆ ಅತಿ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಯಾರಿಗೂ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ. ಜೀವನದ ಈ ಹ೦ತವನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ರೀತಿ ಒ೦ದೇ ರೀತಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಇದು ವಯಸ್ಸಾದವರ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗಿರುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯ, ಸಮಾಜ, ಮತ್ತು ಸ೦ಸ್ಖೃತಿಯನ್ನು ಅವಲ೦ಬಿಸಿದೆ. ಹಿರಿಯರನ್ನು ದೇಶದ ಹಿರಿಮೆಯೆ೦ದು ಗುರುತಿಸಿ,ಗೌರವಿಸುವ ಮನೋಭಾವ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮೂಡಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಈ ದಿಸೆಯಲ್ಲಿ ದೇಶ, ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರೂ ಸಹ ವೈಯುಕ್ತಿಕ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಬಹುದೆ೦ದು ಡಾ// ಶಿವಪ್ರಸಾದ್ ರವರು ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮೊ೦ದಿಗೆ ಹ೦ಚಿಕೊ೦ಡಿದ್ದಾರೆ – ಸ೦

ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧರು:  ಒಂದು ಅವಲೋಕನ

ನಮಗೆ ಕಂಡಂತೆ ಹಲವು ದಶಕಗಳಿಂದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಇಂದು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಹಿಂದಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಆರೋಗ್ಯವಂತರಾಗಿ ಧೀರ್ಘ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೌಲಭ್ಯ ಉತ್ತಮವಾದ ಆಹಾರ, ವ್ಯಾಯಾಮದ ಕಡೆ ಗಮನ ಇವುಗಳಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಹಾಗೆ ಜಾಗತೀಕರಣ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಗಳ ಬಳಕೆ, ಅಂತರ್ಜಾಲ ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಸರಳಗೊಳಿಸಿವೆ. ಈ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಹಾಗೂ ಕ್ಷಿಪ್ರ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಹೊಸ ತಂತ್ರ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತ ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗುವುದು ಇವತ್ತಿನ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಒಂದು ಕಷ್ಟವಾದ ಕೆಲಸ. ಈ ತಾಂತ್ರಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಹಿರಿಯರ ಪಾಲಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು.

ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧರು ಎಂಬ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಾವು ಎರಡು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು

  1. ವೃದ್ಧರು ಎಂದರೆ ಯಾರು?
  2. ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಮಾಜ ಎಂದರೇನು?

ವೃದ್ಧರು ಎಂದರೆ ಯಾರು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸಮಂಜಸವಾದ ಉತ್ತರ ನೀಡಲು ಕಷ್ಟ. ವೃದ್ಧರು ಎಂಬ ಅರ್ಥ ಹಿರಿಯರು, ಮುದುಕರು, ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನವರು ಹೀಗೆ ಹಲಾವರು ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಅದರೊಡನೆ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ Images ಅಥವಾ  ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬಹುದು. ವೃದ್ಧರು ಎಂದರೆ ಯಾರು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಬಹಳ ಸರಳವಾದ ಒಂದು ಅರ್ಥವನ್ನು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಕಾಣಬಹುದು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ 60 ವರ್ಷ ಮೀರಿದವರನ್ನು ಈ ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಹಿಂದೆ ಒಂದು ದೇಶದಲ್ಲಿನ ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣುಗಳ ಜೀವಮಾನ (life Expectancy) ಆಧಾರಧ ಮೇಲೆ 60 ಮೀರಿದವರನ್ನು ಹಿರಿಯರು ಎಂದು ಕರೆದು ಸರ್ಕಾರ ಒಂದು ನಿವೃತ್ತಿಯ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಹಾಕಿರುವುದುಂಟು. ಆದರೆ ಈಗ ಅದೇ ಜೀವಮಾನ ಮೇಲೆ ತಿಳಿಸಿದ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಹಿಗ್ಗಿದೆ. ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ  ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ  ಇಂದು ನಿವೃತ್ತಿಯ ಗಾಡಿಯನ್ನು 65-70 ಕ್ಕೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ  65-70 ವರ್ಷದಾಟುವ ವರೆಗೆ ಅವರನ್ನು ವೃದ್ಧರು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಕಡಿಮೆ.

ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ವೆಂಬುದು ಒಂದು ಮನಸ್ಥಿತಿಯೇ ಅಥವಾ ದೈಹಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಲವರಿಗೆ ಮೂಡಬಹುದು. ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ದೇಶದಲ್ಲಿ 60-70 ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಮೀರಿದವರು ದೇಹವನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ದಂಡಿಸಿ ಹತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತು ಮೈಲಿಗಳ ಮ್ಯಾರಥಾನ್ ರೇಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು, ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಪೂರ್ಣಿಮಾ ಹಾಗೂ ಹಲವು ಗೆಳೆಯರು ಕೆನಡಾ ದೇಶದ ರಾಕಿ ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ಕಡಿದಾದ ಹಿರಿದಾದ ಹಿಮ ಪರ್ವತವನ್ನು ನಡುಗೆಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಹಿರಿಯ ದಂಪತಿಗಳ ಭೇಟಿಯಾಯಿತು. ಕುಶಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಮಾತಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರ ಅವರು 80 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನವರು ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗ ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು!

ಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ಅದೂ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧರು ಎಂದ ಕೂಡಲೇ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಚಿತ್ರ ವೆಂದರೆ ನೆರತು ಉದುರುವ ಕೂದಲು, ನಡುಗುವ ಕೈಗಳು, ಮಬ್ಬಾದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಅಸಹಾಯಕತೆ ಮತ್ತು ಇತರರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬನೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆ! ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದು Negative Image ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮೂಡಿ ಬರುತ್ತದ್ದೆ. ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬರುವ ಅಥವಾ ಬಹಿರಂಗ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ವೃದ್ಧರು ಒಳ್ಳೆ ಸೂಟು, ಬೂಟು ಟೈ ಗಳನ್ನು  ಧರಿಸಿ, ಬಹಳ ಸ್ವತಂತ್ರರಾಗಿ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಒಂದು ಘನತೆಯ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೆನಪಿಗೆ ತರುತ್ತಾರೆ.  ಮುಂದುವರಿದ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರು ಒಂದು ದೇಶದ Intellectual ಸಂಪತ್ತು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧರು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹೊರೆ ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ಇರಬಹುದು. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ: ‘ಕಾಡು ಬಾ ಅನ್ನುತ್ತೆ, ನಾಡು ಹೋಗು ಅನ್ನುತ್ತೆ.’ ಬಹುಶಃ ಇದು ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಾದವರು ನಾಡನ್ನು ತೊರೆದು ವನಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲಸುತ್ತಿದ್ದ  ಒಂದು ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ ಬಂದಿರಬಹುದು. ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿದೆ ಆದರೆ ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಯಾವ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಿತಿ ಇಲ್ಲ!

ಯುನೈಟೆಡ್ ನೇಷನ್ಸ್ ಹಿರಿಯ ವಯಸ್ಕರ ಗಣತಿಯ ಪ್ರಕಾರ 2015 ರಿಂದ ಹಿಡಿದು 2030 ವರೆಗೆ 60 ಮೀರಿದವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಶೇಕಡಾ 56% ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಸಂಭವವಿದೆ. 2050 ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸಂಖ್ಯೆ 2.1 ಬಿಲಿಯನ್ ಆಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಈ ಹಿಂದೆ ಹೆಂಗಸರ ಜೀವಮಾನ ಗಂಡಸಿಗಿಂತ 4.5 ವರ್ಷ ಹೆಚ್ಚಿನದಾಗಿದ್ದು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಗಂಡಸರೂ ಕೂಡ ಧೀರ್ಘ ವಾದ ಜೀವಮಾನವನ್ನು ಪಡೆದು ಈಗಿರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಸಮನಾಗುವು ಸಂಭವವಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ 80 ಮೀರಿದವರ ಸಂಖ್ಯೆ 2015 ನಿಂದ 2030 ಹೊತ್ತಿಗೆ 20% ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಹಿರಿಯರ ಈ ಜೀವಮಾನ ಹೆಚ್ಚಳ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗಿಂತ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ 80 ಮೀರಿ ದಾಟಿರುವ ಹಿರಿಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಈಗ 125 ಮಿಲಿಯನ್ ಇದ್ದರೆ 2050 ನಲ್ಲಿ  ಇನ್ನು ಮೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ 434 ಮಿಲಿಯನ್ ಗೆ ಏರುವ ಸಂಭವಿದೆ.  ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಈ ಶತಮಾನದ ಅರ್ಧದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ, ಐದು ಜನರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ 60 ವರ್ಷ ಮೀರಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ವೃದ್ಧರ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಸಮಾಜದ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ವಸತಿ, ಸಾರಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಒತ್ತಡಗಳನ್ನು ತರಬಹುದು. Birth rate ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಹಾಗೂ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಗೊಳ್ಳು ತ್ತಿರುವ ಭಾರತ, ಬ್ರೆಜಿಲ್ ಆಫ್ರಿಕಾ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರಸಂಖ್ಯೆ ಮಹತ್ತರವಾಗಿ ಹಿಗ್ಗ ಬಹುದೆಂದು ಅಂದಾಜು ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.

ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಮಾಜ ಎಂದರೇನು? ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರ ಮಾಡೋಣ. ಹಲವು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ಜಾಯಿಂಟ್ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಯಿಂದಾಗಿ ವೃದ್ಧರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಅವರ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಬದುಕಬಹುದಿತ್ತು. ಹಲವಾರು ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮ, ಅಕ್ಕ ತೆಂಗಿಯರು ತಂದೆತಾಯಿಗಳನ್ನು ಸರದಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ವ್ಯವ್ಯಸ್ಥೆ ಇದ್ದು ಎಲ್ಲ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇತ್ತು. ಈಗ ಸಣ್ಣ ಕುಟುಂಬ ಅಥವಾ Nuclear Family ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬಹಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಮೇಲಾಗಿ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಯರು ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ  ವೃದ್ಧರಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಕುಗ್ಗಿದೆ. ಅದಲ್ಲದೆ ವೃದ್ಧ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳಿಗೆ ಮೂಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊರಲಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಒತ್ತಡ ಹಾಗೂ ಹಲವಾರು ತೊಂದರೆಗಳಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧ ತಂದೆ ತಾಯಿಯಾರು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡು ಹೊರಬರುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ವೃತ್ತಿಯ ಬದ್ದತೆ ಗಳಿಂದಾಗಿ ಹೊರನಾಡಿಗೆ ಅಥವಾ ಹೊರದೇಶಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಹೋಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಾಗ ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಒಡ್ಡುತ್ತದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಹಿರಿಯ ದಂಪತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಅಥವಾ ಅಕಾಲ ಮರಣ ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ತೆರದಿಡುತ್ತದೆ. ಇದರ ಒಟ್ಟಾರೆ ಪರಿಣಾಮ ಒಂಟಿತನ ಹಾಗೂ ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕನ್ನು ಒಬ್ಬರೇ ಎದುರಿಸುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

ಮೇಲೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿರುವ ವಿಷಯಗಳಾದ ಜಗಾತಿಕರಣ  ಹಾಗೂ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಶಿಕ್ಷಣ (Computer Literacy) ಇತ್ತಿಚಿನದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಚಾರ. ಮನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಹಾಗೂ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಗಳಲ್ಲಿನ ವ್ಯವಹಾರ, ಸಂಪರ್ಕ ಇವುಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಲು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಶಿಕ್ಷಣ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ವಾಣಿಜ್ಯ ಹಾಗು ಸರ್ಕಾರದ ಪೇಪರ್ ರಹಿತ ವಹಿವಾಟುಗಳು ಅಡಚಣೆ ತರಬಹುದು. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರದೇಶದಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿರುವ ಮಕ್ಕಳು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಇವರೊಡನೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾಗಳ ಬಳಕೆಯನ್ನು ವೃದ್ಧರು ರೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

60 ವರ್ಷಗಳು ಮೀರಿದಂತೆ ದೇಹಶಕ್ತಿ ಕುಗ್ಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಹಲವಾರು ಆರೋಗ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಕ್ಯಾನ್ಸರ್, ಸ್ಟ್ರೋಕ್, ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಪೊರೆ , ಗಂಡಸರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಸ್ಟೇಟ್ ತೊಂದರೆ, ಮೂಳೆಗಳು ಸವಿದು ಮಂಡಿ ಮತ್ತು ಸೊಂಟಗಳಲ್ಲಿ ನೋವು, ಸಕ್ಕರೆ ಖಾಯಿಲೆ, ರಕ್ತ ಒತ್ತಡ ಹಾಗು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಮಾನಸಿಕ ತೊಂದರೆಗಳು ಹಿರಿಯರನ್ನು ಬಾಧಿಸುತ್ತವೆ. ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಆಲ್ಜಿಮೆರ್ಸ ಖಾಯಿಲೆ (Alzheimer’s Disease) ಒಂದು ಭಯಂಕರ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದೆ. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಅರವತ್ತರ ಅರುಳು ಮರುಳು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ಖಾಯಿಲೆ ಅಷ್ಟು ಸರಳವಲ್ಲ.

ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಭಾದಿಸುವ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದರೆ ಒಂಟಿತನ ಮತ್ತು ಬೇಸರ. ಹಲವು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ  ಬಿ ಬಿ ಸಿ ವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಹಿರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಸುಮಾರು 89 ವರ್ಷದ ಜೋ ಬಾರ್ಟ್ಲಿ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಂಟಿಗನಾಗಿ ಕುಳಿತು ಬೇಸರವಾಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿದ್ದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಸಾರಗೊಂಡಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಆತನಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ದೊರಕಿತು. ಜೋ ಈಗ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ್ದಾನೆ!  ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಹುರುಪು ಉತ್ಸಾಹ !  ಆದರೆ ನಾನು ಆಲೋಚಿಸುವುದು ಜೋ ತರಹದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹವ್ಯಾಸ ಇರಲಿಲ್ಲವೇ?

ನಾವು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಕಲೆ, ವ್ಯಾಯಾಮ ಮುಂತಾದ ಹವ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಬೆಳಸಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತ ಬದುಕುವುದನ್ನು ಕಲಿತರೆ ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂಟಿತನ ಮತ್ತು ಬೇಸರಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳ ಬಹುದು. ಸೋಶಿಯಲ್ ಕ್ಲಬ್ ಗಳ ಸದಸ್ಯರಾಗಿ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಗಳಿಸಿದವರಿಗೆ ಹೃದ್ರೋಗ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಹಿತಿಗಳಿವೆ. ನನಗೆ ತಿಳಿದ ಕೆಲವು ಸಾಹಿತ್ಯ ಹಾಗೂ ಕವಿ ಮಿತ್ರರು ನಿವೃತಿಯ ಬಳಿಕ ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ಸಮಯ ಅಭಾವದ ಬಗ್ಗೆ ಗೊಣಗಿರುವುದು ಉಂಟು! ಹವ್ಯಾಸಗಳಿಂದ ಬುದ್ಧಿ  ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತೀಕ್ಷ್ಣ ವಾಗಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಡಿಮೆನ್ ಶಿಯ (Dementia) ರೀತಿಯ ಮಾನಸಿಕ ತೊಂದರೆಗಳು ಕಡಿಮೆ

ಇನ್ನು ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆರ್ಥಿಕ ಸುಭದ್ರತೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಾಣ್ನುಡಿ ಇದೆ; ‘Save for a rainy day’ ದುಡಿಯುವ ಶಕ್ತಿ ಇರುವಾಗ ಮುಂಬರುವ ಕಷ್ಟಗಳ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ಕೂಡಿಡುವ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಕಿರಿಯರು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು. ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಹಿರಿಯರು ನರ್ಸಿಂಗ್ ಹೋಂಗಳಲ್ಲಿ  ಸೇರಬೇಕಾದರೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಹಣ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಪೆಂಶನ್ (Pension)  ಹಣ ಸಾಕಾಗದೆ ಹಲವಾರು ಹಿರಿಯರು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳನ್ನು ಅಡವಿಟ್ಟು ಅಥವಾ ಮಾರಿ ನರ್ಸಿಂಗ್ ಹೋಂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳುತ್ತೇವೆ.

ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಕರು ಅದರಲ್ಲೂ ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಗೂ ರಕ್ತ ಒತ್ತಡ ಖಾಯಿಲೆ ಇರುವವರು ಆಹಾರ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಯಾಮಗಳ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಡದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ  ಈ ಖಾಯಿಲೆಗಳ ತೀವ್ರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.  ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ 50 ರ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಅರವತ್ತರಲ್ಲಿ  ಇರುವಾಗ  ಗಂಡ ಅಥವಾ ಹೆಂಡತಿಯ ಅಕಾಲ ಮರಣದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಒಂಟಿತನವನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ. ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಈ ಅಘಾತದಿಂದ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಠಿಣ. ಹಿರಿಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಮಾದಿ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಸಾಂಗತ್ಯಕ್ಕೆಂದು ಮರು ಮದುವೆಯಾಗುವುದು ಅಥವಾ ಮದುವೆಯಾಗದೆ ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣುಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇರುವುದು ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಈ ವಿಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಭಾರತದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ  ಒಂದು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಕ ನಿಲುವು ಹಾಗೂ ಮಡಿವಂತಿಕೆ ಇರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು. ಈ ವಿಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆ ಹಿರಿಯರು ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಬಹುದು

ವೃದ್ಧರ ಏಳಿಗೆ, ಅನುಕೂಲ, ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಕಲ್ಯಾಣ ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಮಾಜ, ಸರ್ಕಾರ ಹಾಗೂ ಚಾರಿಟಿ ಸಂಘಗಳು ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕು. ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ವೃದ್ಧರು ಸಮಾಜದ ಆಸ್ತಿ , ಅವರು  ಸಮಾಜಕ್ಕೆ  ಹೊರೆ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾದ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು  ಕಿರಿಯರು ಬೆಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ವೃದ್ಧರಿಗೆ ಹಲವು ರೀತಿ ಆರ್ಥಿಕ ರಿಯಾಯಿತಿ ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯ ವಿಮೆ ದೊರಕುವಂತಾಗಬೇಕು. ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಾಗೂ ವಿವಿಧ ಹಂತಗಳ ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮ ಹಾಗೂ ಸಾಮೂಹಿಕ ವಸತಿಗಳ ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನೂ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ನಾವು ಎದುರಿಸಬೇಕಾದ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು. ಇದು ಗಡಿ, ದೇಶ ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ್ದು ಮಾನವ ಕುಲದ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ. ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಎಲ್ಲರು ಎದುರಿಸಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಈ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ಹಾಗೂ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸಗಳೊಂದಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಬದುಕಿನ ಸಂಜೆಯನ್ನು ಕಡಲಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ಪ್ರಶಾಂತತೆಯಷ್ಟೇ ಹಿತಕರವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ.

ಜಿ.ಎಸ್. ಶಿವಪ್ರಸಾದ್                                                                                                                                                          

ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ ಬದಲಾವಣೆಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸ್ವಯಂಸೇವೆ – “ಕೊಡುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ, ಗಳಿಸುವುದು ಬಹಳ”.-ವಿನತೆ ಶರ್ಮ ಅವರ ವೈಚಾರಿಕ ಲೇಖನ

ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ ಬದಲಾವಣೆಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸ್ವಯಂಸೇವೆ – ಕೊಡುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ, ಗಳಿಸುವುದು ಬಹಳ.

_LJF3524

‘‘ಕೊಟ್ಟದ್ದು ತನಗೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟದ್ದು ಪರರಿಗೆ’ ಎಂಬುದೊಂದು ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ನಾಣ್ನುಡಿ. ಇದು ಹಲವಾರು ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳಿಂದ ನಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ನಮ್ಮದೇ ಜಾಲಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ, ಈ ಕುರಿತ “ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಮರ” ಎಂಬ ಕವಿತೆಯು ಇದೆ.

ಉಪಕಾರಃ ಪರಮೋಧರ್ಮಃ ಪರಾರ್ಥಂ ಕರ್ಮ ನೈಪುಣ್ಯಂ

ಪಾತ್ರೇ  ದಾನಂ ಪರಃ ಕಾಮಃ ಪರೋ ಮೋಕ್ಷೋ ವಿತೃಷ್ಣತಾ

ಪರೋಪಕಾರವೇ ದೊಡ್ಡ ಧರ್ಮ;ಇತರರಿಗಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದೇ ಕಾರ್ಯ ನೈಪುಣ್ಯತೆ; ಸತ್ಪಾತ್ರರಲ್ಲಿ ದಾನ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುವುದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಅಸೆ;ಆಶೆಯಿಲ್ಲದಿರುವಿಕೆಯೇ ನಿಜವಾದ ಮೋಕ್ಷ . ಎನ್ನುವುದು ಇದರ ಅರ್ಥ.

ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಕುರಿತ ಲೇಖನ, ಶ್ರೀಮತಿ ವಿನತೆ ಶರ್ಮ ಅವರ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಈ ವಾರ ನಮ್ಮ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ.

ವಿನತೆಯವರದ್ದು ಒಂದು ಅನೂಹ್ಯ ಚೇತೋಹಾರೀ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ. ಬಹುಮುಖ ಪ್ರತಿಭೆ, ಚಿಂತನಾಶೀಲತೆ, ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಇಳಿಸುವ ತತ್ಪರತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮೇಳೈಸಿದ ಚೈತನ್ಯದ ಚಿಲುಮೆಯಂತೆ ಎಂದರೆ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯಲ್ಲ. ಅವರದ್ದೇ ಆದ  ಜಾಲ ಜಗುಲಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಲೇಖನ, ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಕುಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. Our World is Our Actionable space ಎನ್ನುವುದು ಇವರ ಜಾಲ ಜಗುಲಿಯ  ( ಹಾಗೂ ಬದುಕಿನ ) ಧ್ಯೇಯವಾಕ್ಯ!! ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಶಿಕ್ಷಣ ತಜ್ಞರಾದ ಇವರು ಹಲವಾರು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಪೋಷಿಸಿಕೊಂಡು, ಅದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಮುಡಿಗೇರಿಸಿಕೊಂಡು  ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.

ಇಂದಿನ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದಿ, ನೀವೂ ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವ-ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ

ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ ಬದಲಾವಣೆಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸ್ವಯಂಸೇವೆ – ಕೊಡುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ, ಗಳಿಸುವುದು ಬಹಳ.

ಸ್ವಯಂಸೇವೆ ಎನ್ನುವ ಪದ ಮತ್ತು ಆಚರಣೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಪ್ರಚಲಿತವಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಸಮುದಾಯದ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಕೂಡಿ ಹಬ್ಬವೊಂದನ್ನು ನಡೆಸಿದರು ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲಮಂದಿ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡು ಯಾವುದೇ ಮರುಪಾವತಿ, ಸ್ವಾರ್ಥ, ಲಾಭಸಾಧನೆ ಅಥವಾ ಹಣ ಸಂಪಾದನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಸ್ವಯಂ ಇಚ್ಚೆಯಿಂದ ಅವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ಸ್ವಯಂಸೇವಕರು. ಅಂದರೆ ತಾವೇ ಸ್ವತಃ ಇಚ್ಛಾ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಈಡೇರಿಸುವ ದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯೋನ್ಮುಖರಾಗುವುದು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಸಮಯವನ್ನು ಕೊಡಬಹುದು, ತಮ್ಮ ಜಾಣ್ಮೆ, ವಿದ್ಯೆ, ಅರಿವು, ಕೈಕೆಲಸ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಕೊಡಬಹುದು. ಈ ರೀತಿ ಕೊಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸಿಗುವುದು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾದ ಹೆಮ್ಮೆ, ತೃಪ್ತಿ, ಸಂತೋಷ. ಒಂದು ಉದ್ದೇಶದ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗೂಡಿದ ಸಂಭ್ರಮ. ಅದಲ್ಲದೆ ಸ್ವಯಂಸೇವೆ ಹಲವಾರು ತರಹದ ಸಂಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುತ್ತದೆ ಕೂಡ. ಭಾರತದ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕರು, ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ಪರಿಸರ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಕೆಲಸಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ  ಸ್ವಯಂಸೇವಕರು ತಮ್ಮನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಇದು ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಇದ್ದದ್ದೇ ಹೌದು ಮತ್ತು ಇರುವುದೂ ಕೂಡ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳುವಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರು ಒಟ್ಟಾರೆ ಸೇರಿ ಬೃಹತ್ ಬದಲಾವಣೆಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸಿದರು. ರಾಜಾರಾಮ್ ಮೋಹನ್ ರಾಯ್ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಕೆಲ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗಾಗಿ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರು ಬದ್ಧರಾದರು. ಇಪ್ಪತ್ತನೆ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಿಕೋ ಮತ್ತು ಚಿಪ್ಕೋ ಚಳುವಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರು ಪರಿಸರ ಸಂಘಟನಾಕಾರರಾದರು. ಇವು ಕೆಲವು ಉದಾಹರಣೆಗಳು.

social_networkಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಇಪ್ಪತ್ತು ಮತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೆ ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃಧ್ಧಿ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದಲಾವಣೆ ಮತ್ತು ಪರಿಸರ ಬದಲಾವಣೆ ಪೂರ್ವಕವಾದ ಸ್ವಯಂಸೇವೆ ಹೊಸ ರೂಪ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಪರಿ ಪಡೆದಿದೆ. ಈ ಶತಮಾನಗಳು ಮುಂಚೆ ಇದ್ದ ಹಲವಾರು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಮತ್ತು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಚೌಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ದಾಟಿ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ವಯಂಸೇವಕರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿವೆ. ಹಲವಾರು ಉದ್ದೇಶಗಳ ಬದಲು ಈಗ ಸಾವಿರಾರು ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ಸ್ವಯಂಸೇವೆ ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಈಗ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದೆ.

ಈ ರೀತಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಸ್ವಯಂಸೇವೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವಂತೆ ಮತ್ತು ದೇಶಗಳ ಗಡಿಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಜನಸಮುದಾಯಗಳನ್ನು ತಲುಪುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಕೆಲ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ದೇಶಗಳು ಮತ್ತು ಎರಡನೇ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಮಹಾಯುದ್ಧದ ನಂತರ ಮರುಹುಟ್ಟು ತಳೆದ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಘಟಕಗಳು. ಆ ಮೂಲಕ ಪಾಳೆಗಾರಿಕೆ ದೇಶಗಳಾಗಿದ್ದ ಗ್ರೇಟ್ ಬ್ರಿಟನ್, ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಮುಂತಾದವು, ನಂತರದ, ಹೊಸ ನೀರು ಹರಿಸಿದ ಅಮೇರಿಕಾ, ನಾರ್ವೆ, ಫಿನ್ಲ್ಯಾಂಡ್, ಸ್ವೀಡನ್ ಇತ್ಯಾದ ದೇಶಗಳು ಸ್ವಯಂಸೇವಾ ಸಂಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಬೀಸಿದವು. ಇವರುಗಳ ಸ್ವಯಂಸೇವಾ ಹಸ್ತ ತಮ್ಮ ದೇಶದೊಳಗೆ, ತಮ್ಮ ಜನರಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಹೊರದೇಶಗಳ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದ ಜನರನ್ನೂ ತಲುಪಿತು.

ಇದರ ಹಿಂದೆ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ರಾಜಕೀಯವಿದೆ, ಕೆಲ ಪಾಳೆಗಾರಿಕೆ ದೇಶಗಳು ಭಾರತ, ಆಫ್ರಿಕ ಖಂಡದಂತಹ ದೇಶಗಳನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡು ಅವುಗಳ ಸಮಾಜಗಳಲ್ಲಿ ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಅಪಸ್ವರಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಒಟ್ಟಾರೆ ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಸಹಾಯಹಸ್ತವನ್ನು ಚಾಚಿ ಮತ್ತೆ ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಕೂಗು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಇತ್ತು, ಈಗಲೂ ಇದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ವಾದದ ಪ್ರಕಾರ ವಿಶ್ವ ಹಣಕಾಸು ಸಂಸ್ಥೆಯ ಹುನ್ನಾರದ ಪ್ರಕಾರ ಭಾರತದಂತಹ “ಮೂರನೇ ಪ್ರಪಂಚ” ದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಬೇಕಿರಲಿ, ಬೇಡದಿರಲಿ ಹಣ ಸಹಾಯವನ್ನು ಪಡೆದೇ ತೀರಬೇಕು, ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಕೃತಕವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಬಡತನ ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಸಂಬಂಧಿತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಅದರ ಮೂಲಕ ಆ ದೇಶಗಳು ಖಾಯಂ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕೈ ಒಡ್ಡುವ ಸನ್ನಿವೇಶದ, ಮತ್ತು ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಯ ಕನಸನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿದ ಸನ್ನಿವೇಶ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಕೆಲವರ ವಾದ.

vol workhender300x225colourboxವಾದವೇನೆ ಇರಲಿ. ಎರಡನೇ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಮಹಾಯುದ್ಧದ ನಂತರ ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್ ದೇಶದ ಸ್ವಯಂಸೇವಾ ಕ್ಷೇತ್ರ ಬಹಳ ವೇಗವಾಗಿ, ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕನ್ನು ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸಲು ಬೆಳೆದು ಪ್ರಪಂಚದ ಇತರ ದೇಶಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರಿದೆ. ಇಂತಹ ಪ್ರಭಾವೀಕರಣಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರಣ ಗ್ರೇಟ್ ಬ್ರಿಟನ್ ಬಹಳ ಹೆಸರುವಾಸಿ ಪಾಳೆಗಾರಿಕೆ ದೇಶವೂ ಹೌದು. ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದ ದೇಶಗಳ ಪರಿಚಯ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಆಕ್ರಮಣದಿಂದ ಉಂಟಾದ ವ್ಯಪರೀತ್ಯಗಳ ಪರಿಚಯ ಚೆನ್ನಾಗೆ ಇದ್ದ ಬ್ರಿಟನ್ ಗೆ ಸಹಾಯ ಹಸ್ತ ಚಾಚಲು ಅನೇಕ ಕಾರಣಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಬ್ರಿಟನ್ ನಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತನೆ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಬದಲಾವಣೆಗಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಸ್ವಯಂ ಸೇವೆ ಬಹಳ ಆಳವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದಾದ್ಯಂತ ಹರಡಿದ ಬೃಹತ್ ಕ್ಷೇತ್ರ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ 1939 ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದ ಪ್ರಜಾ ಸಲಹೆ ಸಂಸ್ಥೆ (Citizens Advice Bureau) ಈಗ ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್ ದೇಶದ ಉದ್ದ ಅಗಲಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಸುಮಾರು 2000 ಸಲಹಾ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು 5.5 ಮಿಲಿಯನ್ ಜನರ ಸಲಹಾ-ಸಂಬಂಧ ಕರೆಗೆ ಓಗೊಡುತ್ತದೆ. ಈ ಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸಾಧನೆಗೆ ಕಾರಣ ಅದು ಹೊಂದಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕರು (ನಾನೂ ಕೂಡ ಒಬ್ಬಳು). ಅವರು ಕೊಡುವ ಸಮಯ ಆ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ನಿಧಿ.

ಮತ್ತೊಂದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆ ಎಂದರೆ ತೇನ್ ಸಿಂಗ್ ಜೊತೆಗೆ ನ್ಯೂ ಸ್ಹಿ ಲ್ಯಾಂಡ್ ನ ಎಡ್ಮಂಡ್ ಹಿಲರಿ 1953 ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಎವರೆಸ್ಟ್ ಪರ್ವತವನ್ನು ಹತ್ತಿ ದಾಖಲೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಹಿಲರಿಗೆ ನೇಪಾಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು ಬಹಳ ಪ್ರಿಯವಾದ ಹವ್ಯಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಭೇಟಿಗಳಲ್ಲಿ ತಾನು ನೋಡಿದ ಬಡತನ, ಹಿಮಾಲಯದ ಜನರಿಗೆ ಲಭ್ಯವಾಗದ ಶಿಕ್ಷಣ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಲ್ಲವಾದ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಅರಿತ ಹಿಲರಿ ಹಿಮಾಲಯನ್ ಟ್ರಸ್ಟ್ ಎಂಬ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿ, ಅಂತಹ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಮುಡಿಪಾಗಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಜೊತೆಗೂಡಿ ತಮ್ಮ ಸ್ವಯಂಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ತನು, ಮನ, ಧನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ನೇಪಾಳದ/ಭಾರತದ ಶೆರ್ಪ ಜನಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಬೇಕಿದ್ದ ಅನೇಕ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳ ಕನಸನ್ನು ನನಸು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರುವುದೂ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರಿಂದ.

ಇತ್ತೀಚಿನ ಕಳೆದ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಯುರೋಪ್ನ ನಾರ್ವೆ, ಸ್ವೀಡನ್, ಫಿನ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ನಂತಹ ದೇಶಗಳು ಯಾವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ಕಾರಣಗಳಿಲ್ಲದೆ ಭಾರತದಂತಹ ದೇಶಗಳ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಧನ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ತನ್ನ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರನ್ನೂ ಕಳಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿವೆ. ಅದರ ಮೂಲಕ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಅವಕಾಶ ವಂಚಿತರಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಕೋಟ್ಯಾನುಕೋಟಿ ಜನರಿಗೆ ಸೇವಾ ಹಸ್ತ ಚಾಚುತ್ತಿವೆ (ಜಾತಿ, ಮತ, ಲಿಂಗ, ಭಾಷೆ, ನಿರ್ಲಭ್ಯವಾದ ಅವಕಾಶಗಳು, ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನರ ಬದಲಾದ ಪರಿಸರ, ಸಮಾಜದ ಅಂಚಿಗೆ ದೂಡಲ್ಪಟ್ಟ … ಈ ರೀತಿ ಅನೇಕ ಕಾರಣಗಳಿವೆ). ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ರಾಜಕೀಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದ ಆಂತರಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು, ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ತೊಳಲಾಡುತ್ತಿರುವ ಆಫ್ರಿಕಾ ಖಂಡದ ಬಹುದೇಶಗಳು ಈ ರೀತಿ ಸ್ವಯಂಸೇವಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಬಹಳಷ್ಟು ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಅತ್ತ ಕಡೆ ಸಿರಿಯಾದಂತಹ ದೇಶಗಳ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರೂ ಕೂಡ ಸ್ವಯಂಸೇವಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಮರು ಉಸಿರು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕರು ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಅಮೂಲ್ಯ ಸೇವೆ ಲಕ್ಷಲಕ್ಷ ಜನರ ಜೀವನಾಧಾರವಾಗಿದೆ.

ಖುಷಿ ಕೊಡುವ ವಿಚಾರವೆಂದರೆ ಈ ಸ್ವಯಂಸೇವಾ ಕ್ಷೇತ್ರ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮಗದಷ್ಟು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ, ಬಲಿಷ್ಠವಾಗುತ್ತಿದೆ. ದಿನ ದಿನವೂ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕರು ಸ್ವಯಂಸೇವಕರಾಗಲು ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ತೋರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವುದೋ ದನಿ ಅವರನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಯಾವುದೀ ದನಿ? ಏನೀ ಸ್ವಯಂಸೇವಾ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಮೋಡಿ? ಯಾರು ಇದರ ಸೆಳೆತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದು? ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ? ಬನ್ನಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆದಕೋಣ.

ಈಗಿನ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೆ ಶತಮಾನದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಅಭಿವೃಧ್ಧಿ ಹೊಂದಿರುವ ದೇಶಗಳ ಜನರು ತಾವು ಹೊಂದಿರುವ ಅನುಕೂಲ-ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳು ಇತರರಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದರೆ ಅಂತಹ ಅಗತ್ಯಿಗಳಿಗೆ ತಮಗಾಗುವುದನ್ನು ನೀಡಲು ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಬ್ರಿಟನ್ ನಂತಹ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೌಂಡ್ ನೀಡುವುದೇ ಆಗಬಹುದು, ಇಲ್ಲಾ ಸೇವಾಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ವಿನಿಯೋಗಿಸುವ ಒಂದು ತಾಸಾಗಬಹುದು. ಇಲ್ಲವೋ, ಅವರಿಗೆ ಬೇಡವಾದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಬೇಕಿರುವ ಬಟ್ಟೆಬರೆ ಆಗಬಹುದು, ಆಹಾರ ಸಾಮಗ್ರಿ, ಔಷಧ, ಯಾವುದೇ ಆಗಬಹುದು. ಇಲ್ಲವೋ, ತಮಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯವಿದೆ ಆದ್ದರಿಂದ ತಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಸೇವಾನಿರತ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ನೀಡುತ್ತೀವಿ, ಆ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಸೇವೆ ಅಗತ್ಯ ಜನರನ್ನು ತಲುಪುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮನೋಭಾವನೆ ಆಗಬಹುದು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಹೋದ ವರ್ಷ (2014) ನಾನು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಭಾರತೀಯ ಆಹಾರವನ್ನು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಶಾಲೆಯ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಮಾರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣವನ್ನು ಶಾಲೆಗೇ ಕೊಟ್ಟು, ಮತ್ತಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸೇವಾನಿರತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಹಂಚಿ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟೆ. ನಂತರ ಶಾಲೆಯ ಸಮುದಾಯದ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಆ ಹಣವನ್ನು ಹಂಚಿದ್ದೀನಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ – ಹಲವಾರು ಮಂದಿ ಅವರನ್ನೂ ಈ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿ ಕೊಂಡದ್ದಕ್ಕೆ ಖುಷಿಪಟ್ಟರು.

ವಿವಿಧ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ಅನುಕೂಲವಂತರು, ಓದಿದ ಯುವಜನತೆಯನ್ನು ಸ್ವಯಂಸೇವಾ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಈ ಸೇವಾನಿರತ, ಲಾಭರಹಿತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಅಂತಹ ಓದಿದ, ಯಾವುದಾದರು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕೌಶಲ್ಯವಿರುವ ಯುವಕ ಯುವತಿಯರನ್ನು ಸ್ವಯಂಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಅಂತಹ ಉತ್ಸಾಹಿ ಯುವಜನರನ್ನು ಕೆಲ ತಿಂಗಳ ಕಾಲ, ಅಥವಾ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಕಾಲ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯದ, ಪ್ರಾಂತ್ಯದ, ದೇಶದ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಜನಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿ ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಕಳಿಸುವ ವೆಚ್ಚ ಆ ಸಂಸ್ಥೆಯದ್ದು, ಅಥವಾ ಹಲವೊಮ್ಮೆ ಆಯ್ಕೆಗೊಂಡ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕರೇ ಆ ಖರ್ಚನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕರ ನಿತ್ಯದ ಊಟ ತಿಂಡಿ, ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಖರ್ಚುಗಳ ಉಸ್ತುವಾರಿ ಆ ಜನಸಮುದಾಯದ ಜೊತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳೀಯಸ್ವಯಂ ಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆಯದ್ದು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ ಸ್ವಯಂಸೇವಕಿ/ಕ ಆ ಜನಸಮುದಾಯದ ಜೊತೆ ಬೆರೆತು, ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಿರುವ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕೌಶಲ್ಯ-ಪೂರಕ ಸೇವೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದು. ಸ್ಥಳೀಯ ಸ್ವಯಂಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರ ಕುಶಲೋಪರಿಯನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರೊಬ್ಬರು ಶಾಲಾಶಿಕ್ಷಕಿ ಅಥವಾ ನರ್ಸ್ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಇವರು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಟೀಚರ್ ಆಗಿ ಪಾಠ (ಹೆಚ್ಚು ಅಗತ್ಯವಿರುವುದು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕಿರುವುದು ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಭಾಷಾ ಜ್ಞಾನ, ಗಣಿತದ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನದ ಪಾಠ) ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಸಮುದಾಯದ ನರ್ಸ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ಜನರಿಗೆ ಇವರಿಂದ ಕೌಶಲ್ಯ ಕಲಿಕೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಸ್ವಯಂಸೇವಕರು ಶಾಲಾಕಟ್ಟಡ ಕಟ್ಟಲು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಹಳ್ಳಿಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ, ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆ, ಗಣಿತದ ಕಲಿಕೆ, ಗಣಕ ಯಂತ್ರದ ಉಪಯೋಗ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಜ್ಞಾನದ ಹಂಚಿಕೆ … ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳ ಹಂಚಿಕೆ ಮಾಡಲು ನಮ್ಮ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕರು ತಯಾರು.

ಇದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಏನು ಸಿಗುವುದು? ಉತ್ತರ ಅಡಗಿರುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿನ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ.

ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಗ್ಯಾಪ್ ಇಯರ್ ಅನ್ನುವ ಒಂದು ವಿಚಾರವಿತ್ತು (ಈಗಲೂ ಇದು ಬಹಳ ಯುವ-ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದು). ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿ ಅಥವಾ ಹದಿನೆಂಟು/ಹತ್ತೊಂಭತ್ತು ವರ್ಷದ ತನಕ ಓದಿ ಓದಿ ಕೂಚಂಬಟ್ಟರಾದ ಹುಡುಗಹುಡುಗಿಯರು ನಮಗಿದು ಸಾಕಾಯ್ತು ಎಂದು ಅಪ್ಪಅಮ್ಮಂದಿರಿಗೆ ಬಾಯ್ ಹೇಳಿ ಬ್ಯಾಕ್ ಪ್ಯಾಕ್ ಬೆನ್ನಿಗೆರಿಸಿಕೊಂಡು ದೇಶ ಸುತ್ತಲು ಹೊರಡುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ವರ್ಷ ಪರದೇಶ ಸುತ್ತಿ, ಒಂದಷ್ಟು ಅನುಭವವನ್ನು ಬಗಲಿಗೇರಿಸಿಕೊಂಡು ವಾಪಸ್ ಬರುವ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರು ಮುಂದಿನ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ತಾವೇ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡುವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಾವಲಂಬಿತನ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.  ಈಗಲೂ ಇದು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲೂ  ದೇಶ ಸುತ್ತಿ ಜಾಣರಾಗುವ ಬಗ್ಗೆ ಗಾದೆಗಳಿವೆ. ನಾನು ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಗರ್ಲ್ಸ್ ಗೈಡ್, ರೆಡ್ ಕ್ರಾಸ್, ಏನ್. ಸಿ. ಸಿ., ಏನ್. ಎಸ್. ಎಸ್. ನಂತಹ ಸಾಂಘಿಕ ತಂಡಗಳಿಗೆ ಸೇರಿ ಸ್ಥಳೀಯ ವಿವಿಧ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಸೇವಾನಿರತ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.  ಇವುಗಳಿಂದ ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿದೆಸೆಯ ಅನುಭವ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವಯಂಸೇವಕರು ವಯಸ್ಕರಾಗೆ ತೀರಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವೇನೂ ಇಲ್ಲ, ಶಾಲಾಮಕ್ಕಳೂ ಕೂಡ ಪರಿಸರ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಅನೇಕ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರಾಗಿ ಅನುಭವ ಗಳಿಸಬಹುದು. ಇದಕ್ಕೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವನ್ನೂ  ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳು ಬಹಳಷ್ಟು ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುವುದಲ್ಲದೆ ತಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ ಎಂದು ಕೂಡ ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ.

ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೆ ಶತಮಾನದ ಮಂದಿ ಏನೇ ಮಾಡಲು ಸೈ. ಅನುಭವಗಳಿಕೆ ಅವರಿಗೆ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ಜೊತೆಗೆ ಈಗ ಹೇಗೆಂದರೆ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನದ ಶಾಲೆ, ಕಾಲೇಜು, ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿ, ಬೆಳಗಿಂದ ಸಂಜೆವರಗಿನ ಕೆಲಸ, ಇದರಿಂದ ಈಗಿನ ಯುವಜನತೆಗೆ ಬೇಸರವಾಗಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಸುಮಾರುಮಂದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಷ್ಟದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅನುಭವ, ಕೊರತೆಯಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಲೇಜು, ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿ ತನಕ ಓದಿ ಡಿಗ್ರಿ ಸಂಪಾದಿಸಿ, ಒಂದಷ್ಟು ಹಣಗಳಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಅರ್ಥ ಇಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಕೊರಗು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ, ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿರುವ ಹುಡುಗಹುಡುಗಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ಏನನ್ನೋ ಮಾಡುವ ಉತ್ಸಾಹ, ಶಕ್ತಿಯ ಚಿಲುಮೆ, ಆಸಕ್ತಿ, ಸಂತೋಷ ಇರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಹೊಸ ಅನುಭವಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ತುಡಿಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿ ಎಂದರೆ ಸ್ವಯಂಸೇವಾ ಕ್ಷೇತ್ರ. ಇದು ನಾಣ್ಯದ ಒಂದು ಮುಖ.

ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖವೆಂದರೆ 1980ರ ನಂತರ ಭಾರತದ ಸ್ವಯಂಸೇವಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಕಂಪನಿಗಳ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ನೌಕರರ ತೊಡಗುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸ್ವಯಂಸೇವಕರನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿತು. ಈ ಹೊಸ ಅಲೆಯ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಐ.ಟಿ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಬಂದವರು. ಅದು ವಿಪ್ರೊ, ಇನ್ಫೋಸಿಸ್, ಎಚ್.ಪಿ ಅಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಜೊತೆಗೆ ತಮ್ಮ ನೌಕರವರ್ಗವನ್ನು ಕೂಡ  ಸ್ವಯಂಸೇವಾ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದರು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವಂತೆ ಇನ್ಫೋಸಿಸ್ ಬಳಗದ ಸುಧಾ ಮೂರ್ತಿ ತಮ್ಮ ಸೇವಾಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ ಬಹಳಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಹೆಚ್ಚು ಓದಿದ ಐ. ಟಿ ಪರಿಣಿತರ ಸ್ವಯಂಸೇವೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಕೊಟ್ಟು ಹೊಸ ಹೊಸ ರೀತಿಯ ತೊಡಗುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದರು. ಸ್ಲಂಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಹೇಳಿಕೊಡುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಕ್ವಿಜ್ ಮಾಡಿ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಕೊಟ್ಟರು ಕೂಡ.

ಸ್ವಯಂಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಈಗ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಇವೆ. ಇಪ್ಪತೈದು-ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದಂತೆ ಹಲವು ಹತ್ತು ಅನ್ನುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ ಈಗ; ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಏನ್ ಜಿ ಓ ಗಳ ವಹಿವಾಟು, ಪೈಪೋಟಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುತ್ತವೆ. ಕಳೆದ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೂ ಸಹ ಬಹಳಷ್ಟು ಸ್ವಯಂಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಡ್ಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಜೊತೆಗೆ “ವಾಲೆನ್ ಟೀರಿಂಗ್” ಎನ್ನುವುದು ಕೂಡ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವಾಗಿ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡ, ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಯುವ ಜನತೆಯಲ್ಲಿ ಏನ್ ಜಿ ಓ ವಾಲೆನ್ಟೀರಿಂಗ್ ಮಾಡುವುದು ಈಗ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ. ಎಷ್ಟೂ ಜನ ತಾವೇ ಅಂತಹ ಲಾಭರಹಿತ (non-profit organisation), ಸೇವಾನಿರತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಕೂಡ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟದ್ದಾಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗಾಗಿ ಇರಬಹುದು.

ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಅಮೆರಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದು, ಬ್ರಿಟನ್ ನಲ್ಲಿದ್ದು ಅಥವಾ ಅಂತಹ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತೀಯರು ಆರಂಭಿಸಿದ ಬೆಂಬಲಯತ್ನ  – ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದ್ದು ಶಿಕ್ಷಣ. ಭಾರತದ ಜನರ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಸಾಕ್ಷರತೆ ಉತ್ತಮಗೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಅನೇಕರು ಆ ಆ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಲಾಭರಹಿತ ಸೇವಾಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಹಣ ಮತ್ತು ಇತರೆ ರೀತಿಯ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಭಾರತದ ಸೇವಾಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಹಂಚುವ ಮೂಲಕ ಸಾಕ್ಷರತೆ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ, ಸಮುದಾಯ ಸಂಘಟನೆ, ಪರಿಸರ ಇಂತಹ ಕಾರಣಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಇರುವ ಇಂಡಿಯಾ ಲಿಟರೆಸಿ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್, ಆಶ ಫಾರ್ ಎಜುಕೇಶನ್, ರಿಜುವನೆಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಮೂವ್ಮೆಂಟ್, ದೇಶಪಾಂಡೆ ಫೌಂಡೇಶನ್ ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಅನಿವಾಸಿ ಭಾರತೀಯರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಇವುಗಳ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕರು ಭಾರತದ ಸ್ಥಳೀಯ ಸೇವಾಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಹಲವಾರು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

other-volunt-work-age-sexಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾ, ಬ್ರಿಟನ್ ನಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆ ಭಾರತದಲ್ಲೂ ಕೂಡ “ಐ ವಾಲನ್ಟೀರ್” ತರಹದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಸ್ಥಳೀಯ ಕೊಂಡಿಗಳು ಹರಡಿ, ಉತ್ಸಾಹದ ತರುಣತರುಣಿಯರನ್ನು ಅವು ಬೇರೆಬೇರೆ ಕಾರಣಗಳ ಉದ್ದೇಶ ಸಫಲತೆಗಾಗಿ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರಾಗಿ ಕಳಿಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಹಾಗೆ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುವರಲ್ಲಿ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಮತ್ತು ಕಾಲೇಜ್ನಲ್ಲಿ ಓದುವ ಯುವಜನರಿದ್ದರೆ ಅವರಿಗೆ ಅಂತಹ ಸೇವೆಯಿಂದ ಬಹಳಷ್ಟು ಲಾಭವಿದೆ – ಮುಂದೆ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಾಗ ಅಂತಹ ಸೇವಾ ಅನುಭವವಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿಕೊಂಡರೆ ಕಂಪನಿಗಳು ಅದನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತವೆ ಕೂಡ.

ಹಾಗೆ ತಮ್ಮ ಸ್ವಯಂಸೇವೆಯ ಅವಧಿಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವ ಯುವಜನತೆ ಹೇಳುವಂತೆ ಅವರ ಅನುಭವ ಚಿರಸ್ಮರಣೀಯವಾದದ್ದು. ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ, ಪರಿಸರದ, ಆಹಾರ, ಅಚಾರ, ವಿಚಾರ, ಉಡುಗೆ ತೊಡುಗೆ ಗಳ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಬಹಳ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಅಂತಹ ಸಾಹಸವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರಿಗೆ ಬೇರೆ ಒಂದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ, ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯ, ಆಚಾರ ವಿಚಾರಗಳ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಬ್ರಿಟನ್ ನಲ್ಲಿ ಇರುವಷ್ಟು ಸೇವಾನಿರತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಬೇರೆ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡರಿಯೆ. ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸಾವಿರಾರು ಚಾರಿಟಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆ ನೀಡುವ ಔದಾರ್ಯದ, ಅನುಕಂಪದ, ಪ್ರೀತಿಯ, ವಿಶ್ವಾಸದ, ನಂಬಿಕೆಯ ದಾನದಿಂದ. ಅದು ಹಣವೇ ಆಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಸಮಯದ ದಾನ, ವಸ್ತುಗಳ ದಾನ ಇತ್ಯಾದಿ ಆಗಿರಬಹುದು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಡವಾದ ಒಂದು ವಸ್ತು ಇದ್ದು ಅದು ಚೆನ್ನಾಗಿರುವುದಾದರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮನೆಯನ್ನು ಸೇರಿ ಅಲ್ಲಿನವರಿಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗಲಿ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇದೆ. ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ನೋಡಿದಂತೆ ನನಗೆ ತಿಳಿದ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದಾನ ಮಾಡುವ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ, ನನಗೆ ತಿಳಿದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಚಾರಿಟಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ತಮಗೆ ಕೈಲಾದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ಏಜ್ ಯು ಕೆ (Age UK) ಆಗಿರಬಹುದು, CAB, Red Cross, ಯಾವುದಾದರೂ  Wildlife Conservation ಸಂಸ್ಥೆ ಆಗಿರಬಹುದು, ಅಥವಾ ಸ್ಥಳೀಯ ಶಾಲೆಯಾಗಬಹುದು; ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ವಯಂಸೇವಾ ಮನೋಭಾವ ಜಾಗೃತವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಬೇಕು. ಅಂತಹ ಸೇವೆಗೆ ಮೀರಿದಷ್ಟು ಅಷ್ಟೇ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೂ ಇವೆ ಎನ್ನುವುದೂ ನಿಜ.

ಅಂತೂ ನಾನಾ ಕಾರಣಗಳಿಗೆ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ತರಹದ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಜನರಿಗೂ ಯಾವುದೇ ಖರ್ಚಿಲ್ಲದೆ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ಸಹಾಯದ ಬೆಂಬಲ, ಸೌಲಭ್ಯ ಇದೆ ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮೀ ಕಾಲದ ಸಂತೋಷದ ವಿಷಯ. ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರುವುದು ಸ್ವಯಂ ಸೇವಾ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಿಂದ, ಸ್ವಯಂಸೇವಕರು ತೆರೆದಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಪ್ರಗತಿಗಾಗಿ ಅವರು ತೋರುತ್ತಿರುವ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ. ಅವರು ಕೊಡುವುದು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಅವರು ಮತ್ತು ಮತ್ತಿತರು ಗಳಿಸುವುದು ಬಹಳ. ನಮ್ಮ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರಿಂದ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ, ದೇಶ, ಪ್ರಪಂಚ, ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ ಎನ್ನುವುದು ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯ ಮಾತಲ್ಲ.

ವಿನತೆ ಶರ್ಮ