ಅಡುಗೆ – ಅಡುಗೆಮನೆ ಸರಣಿ: ದಾಕ್ಷಾಯಿಣಿ ಗೌಡ ಮತ್ತು ರಾಧಿಕಾ ಜೋಶಿ

ನಮಸ್ಕಾರ! ಬರ್ರಿ.. ಬರ್ರಿ… ಇಲ್ಲೆ ಒಳಗ ಬರ್ರಿ, ಅಡಿಗಿಮನ್ಯಾಗೇ ಬಂದ್ ಬಿಡ್ರಿ! ಇವತ್ತ ನಮ್ ಹೊಸ ಸಿರೀಸು, ‘ಅಡುಗೆ - ಅಡುಗೆಮನೆ' ಅನ್ನೋ ಹೆಸರಿಂದು, ಶುರು ಮಾಡೋಣ ಅಂತ …. ಏನಂತೀರಿ? ಅಡಿಗ್ಯಾಗ ಎಷ್ಟು ಥರ, ಎಷ್ಟು ರುಚಿ ಇರತಾವೋ ಅಷ್ಟೇ ವೆರೈಟೀವು ಅದಕ್ಕ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಂಥ ಇನ್ಸಿಡೆಂಟ್ಸೂ ಇರತಾವ ಜೀವನದಾಗ, ಅಲ್ಲಾ? ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಬರದು ಕಳಸ್ರೀ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕ ಬಂದಿರೋ ಮೊದಲಿನ ಎರಡು ಲೇಖನಗಳು ಕೆಳಗವ. ದಾಕ್ಷಾಯಣಿ ಗೌಡ ಅವರು ತಮ್ಮ ಒಬ್ಬಟ್ಟಿನ ಒದ್ದಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ಬರದರ, ರಾಧಿಕಾ ಜೋಶಿಯವರು ಒಂದ್ ಅವಾಂತರಗಳ ಲಿಸ್ಟೇ ಮಾಡ್ಯಾರ. ಓದಿ, ನಕ್ಕು ಮಜಾ ತೊಗೊಂಡು (ಅವರ ಖರ್ಚಿನಾಗ, ಐ ಮೀನ್ ಅಟ್ ದೇರ್ ಎಕ್ಸ್ಪೆನ್ಸ್) ನಿಮಗ ಏನನ್ನಿಸಿತು ಅದನ್ನ ಈ ಬ್ಲಾಗಿನ ಕೆಳಗ ಬರೀರಿ; ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳ ಕೆಳಗ ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರ ಹಾಕೋದು ಮಾತ್ರ ಮರೀಬ್ಯಾಡ್ರಿ ಮತ್ತ.. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲೂ ಅಂಥ ಘಟನೆಗಳಿದ್ರ – ಹಾಸ್ಯನೇ ಇರ್ಲಿ, ಸೀರಿಯಸ್ಸೇ ಇರ್ಲಿ – ಬರದು ಸಂಪಾದಕರಿಗೆ ಕಳಸ್ರಿ. ಹಾಸ್ಯದ್ದೇ ಇದ್ರ, ನೀವೊಬ್ರೇ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ನಗೋದಕ್ಕಿಂತ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನಗಸ್ರಿ; ವಿಚಾರಮಂಥನಕ್ಕ ತಳ್ಳೋ ಅಂಥ ವಿಷಯ ಇದ್ದರ ಅದೂ ಒಳ್ಳೇದೇ. ಮತ್ತ್ಯಾಕ ಕಾಯೋದು, ಪೆನ್ನಿನ ಸೌಟೆತ್ತಿ ಶಬ್ದಗಳನ್ನ ಹದಕ್ಕ ಕಲಿಸಿ, ಕಾಗದದ ತವಾಕ್ಕ ಹುಯ್ದು, ಕಾಯ್ಕೊಂಡು ಕೂತಿರವ್ರಿಗೆ ಬಿಸಿ-ಬಿಸಿ ಲೇಖನ ಹಂಚರಿ! – ಎಲ್ಲೆನ್ ಗುಡೂರ್ (ಸಂ.)

ಒಬ್ಬಟ್ಟು- ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಮತ್ತು ನಂಟುದಾಕ್ಷಾಯಣಿ ಗೌಡ

ಒಬ್ಬಟ್ಟು, ಹೋಳಿಗೆ ಇಂದಿಗೂ ಕರ್ನಾಟಕ, ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ, ತಮಿಳುನಾಡು ಮತ್ತಿತರ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬಹು ಜನಪ್ರಿಯ ಸಿಹಿ ಅಡಿಗೆ.  “ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ” ಕ್ಕೆ ಇಂದಿಗೂ  ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಗಳ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಕೆಲ ಧಾರ್ಮಿಕ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ (ಯುಗಾದಿ ಮತ್ತು ಗೌರಿಹಬ್ಬ)  ಈ ಸಿಹಿಯ ನೈವೇದ್ಯ ದೇವರಿಗೆ ಆಗಲೇಬೇಕು. ಸಿಹಿಗಳಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ರಾಜಯೋಗ್ಯವಾದ ಸ್ಥಾನವಿದೆಯೆನ್ನಬಹುದು. ಪೂರಣ ಪೋಳಿ ಯೆಂದು ಸಹ ಇದನ್ನು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈಗಿನ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ಹೋಳಿಗೆಗಳು ಬಂದಿದ್ದರೂ, ಬೇಳೆ-ಬೆಲ್ಲದ ಹೋಳಿಗೆಯ ತಯಾರಿ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮತ್ತು ಜನಪ್ರಿಯ ಸಹ. ತುಪ್ಪ, ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣಿನ ಸೀಕರಣೆ, ಹಸಿ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಯ ಹಾಲು, ಬಾಳೆಹಣ್ಣಿನ ಜೊತೆಗೆ ಈ ಸಿಹಿಯನ್ನು ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.  ಈ ಒಬ್ಬಟ್ಟು ಎನ್ನುವ ಸಿಹಿಅಡಿಗೆ ನನ್ನ ಜೀವನದ ವಿವಿಧ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ.

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಿಹಿ ಅಡಿಗೆ ಎಂದರೆ ಸಾಕು, ನನ್ನ ಮುಖ ಕಹಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು, ನನ್ನ ಅಕ್ಕ ಇಬ್ಬರೂ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಿಹಿಯನ್ನು ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿಡಲು ಸಹ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ನನ್ನ ತಾಯಿ ನಮಗಿಷ್ಟವಾದ  ಖಾರದ ತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ಏನೇ ಸಿಹಿ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಲಿ, ತಪ್ಪದೇ ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಅಸಹಜ ವಿಷಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ನನ್ನ ಕಹಿಸಿಹಿಯ ಪ್ರೇಮದ ಬಗ್ಗೆ ಮದುವೆಗೆ ಮುಂಚೆಯ ನನ್ನ ಪತಿಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದು, ಸಿಹಿ ಎಂದರೆ ಬಾಯಿಬಿಡುವ ಆತನಿಗೆ ಇದೊಂದು ರೀತಿಯ ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿ ಗುಣವಾಗಿತ್ತು. ಮದುವೆಯ ನಂತರ ಮೊದಲ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಅತ್ತೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಹೊಸ ಸೊಸೆ ಬಂದಳೆಂದು “ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ” ತಯಾರಾಗಿತ್ತು. ಮೇಜಿನ ಸುತ್ತ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಗ ಎರಡು ಬಿಸಿ ಒಬ್ಬಟ್ಟು, ತುಪ್ಪ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಅತ್ತೆ ನನ್ನ ಮುಂದಿಟ್ಟಾಗ ನಾನು ಹೌಹಾರಿಬಿಟ್ಟೆ. ನನ್ನ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದುದನ್ನು ತೆಗೆದು ಪತಿಯ ತಟ್ಟೆಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸೋಣವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣೂ ನನ್ನ ಮೇಲೆಯೆ ಮತ್ತು ಆತ ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಬೇರೆ ಕೂತಿಲ್ಲ. ಬರೀ ಪಲ್ಯ, ಕೋಸಂಬರಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನೋಣವೆಂದರೆ ಅವು ಬೇರೆ, ಸಿಹಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಷಿಸಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಮೆಲ್ಲಗೆ “ಅತ್ತೆ ಈ ತಟ್ಟೆ ಬೇರೆಯರಿಗೆ ಕೊಡಿ, ಊಟದ ನಂತರ ಅರ್ಧ ಒಬ್ಬಟ್ಟು ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ” ಎಂದೆ.  ಮೇಜಿನ ಸುತ್ತ ಸಿಹಿಯೆಂದರೆ ಬಾಯಿಬಿಡುವ, ಅತ್ತೆಯ ಸಂಬಂಧಿಕರೆಲ್ಲ ನನ್ನನ್ನು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರಾಣಿಯ ತರಹ ನೋಡತೊಡಗಿದರು. ವ್ಯಂಗ್ಯದ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ನನ್ನ ಪತಿಯ ಅಜ್ಜಿ “ಹೋಳಿಗೆ ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲವೆ? ಇಂಥಾ ವಿಚಿತ್ರ ಯಾವತ್ತೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ ಬಿಡವ್ವಾ” ಎನ್ನುವುದೆ?

“ನನ್ನ ಸೊಸೆಯನ್ನು ನೀನು ಏನೂ ಅನ್ನಕೊಡದು” ಎಂದು ನನ್ನ ಅತ್ತೆ ಅವರ ತಾಯಿಯನ್ನು ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು.  ಒಂದು ರೀತಿಯ ಜಗಳದ ವಾತಾವರಣ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಎಲ್ಲಾ ಈ ಒಬ್ಬಟ್ಟಿನ ತಪ್ಪು ತಾನೆ?

ನಾನು “ಹೋಳಿಗೆಯ ಸಾರು ಸಹ ನನಗೆ ಸೇರುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಹೇಗೆ ಎನ್ನುವ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಕಗ್ಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಬೇರೆ ತಟ್ಟೆ ಬಂತು. ಸಿಹಿ ತಿನ್ನುವ ಶಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ನಾನು ಅಂದು ಪಾರಾದರೂ, ತಪ್ಪಿತಸ್ಥ ಮನೋಭಾವನೆ ಇಡೀ ದಿನ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿತು.

ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ನನ್ನ ಪತಿಯ ಕುಟುಂಬದವರಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಸಹ ನನಗೆ ಸಿಹಿ ತಿನ್ನಲು ಬಲವಂತ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಡಯಾಬಿಟೀಸ್ ನ ಭಯದಿಂದ ನನ್ನ ತಟ್ಟೆಯಿಂದ ಸಿಹಿತಿಂಡಿಯನ್ನು ವರ್ಗಾಯಿಸುವುದನ್ನು ನನ್ನ ಪತಿಯೂ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಈಗೆಲ್ಲ ಅಂದರೆ ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ “ಸಿಹಿ ಬೇಡ” ಎಂದರೆ  “ಸಕ್ಕರೆ ಕಾಯಿಲೆಯೆ?” ಎನ್ನುವ ಸಂತಾಪ ತುಂಬಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ ತಕ್ಷಣ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ.  ಉತ್ತರವಾಗಿ ಇಲ್ಲವೆಂದು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದರೂ ಬಾಯಲ್ಲಿ “ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ” ಅನ್ನುವ ತುಂಟ ಉತ್ತರ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಬಾಯಿಂದ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದಾದ ಒಂದು ಅನುಕೂಲತೆ ಅಥವಾ ಅನಾನುಕೂಲತೆ ಅಂದರೆ, ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಕರಿದ ಖಾರದ ತಿಂಡಿಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಹೆಚ್ಚುಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

ಒಬ್ಬಟ್ಟಿನ ಜೊತೆ ನಂಟು ಬಲಿತಿದ್ದು ನಾನು ತಾಯಿಯಾದ ಮೇಲೆ. ಚಾಕೋಲೇಟ್ ಸೇರಿದ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸಿಹಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಆನಂದದಿಂದ ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ನನ್ನ ಮಗಳು ತಿನ್ನುವ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಒಂದೇ ಸಿಹಿಯೆಂದರೆ ಒಬ್ಬಟ್ಟು. ಎರಡು ವರ್ಷದ ನನ್ನ ಮಗಳು, ಒಂದೇ ಬಾರಿಗೆ ಎರಡು ಒಬ್ಬಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಕಬಳಿಸಿದಾಗ `ಇವಳು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನನ್ನ ಮಗಳೇ` ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನ ನನಗೆ ಬಾರದಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಿಂದ ನನ್ನ ಮಗಳ ಜೊತೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ, ಮೊಮ್ಮಗಳು ತಿನ್ನುತ್ತಾಳೆಂದು  ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಒಬ್ಬಟ್ಟು ಮಾಡಿ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ  ತಂದದ್ದು ಸಿಹಿ, ಸಿಹಿ, ಸವಿನೆನಪು.

ನಂತರದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರಿಗೆ ಅತಿಪ್ರಿಯವೆಂದು ಒಬ್ಬಟ್ಟು ಮಾಡುವುದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ, ಇದು ನನ್ನ ಸ್ಪೆಷಾಲಿಟಿ  ಸಿಹಿ ಅಡಿಗೆ ಎಂದರೆ ನಿಮಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ನನಗೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಅರ್ಧ ಹೋಳಿಗೆ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ಸಹ ಕಲಿತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಸಮಯಕ್ಕೆ, ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತಕ್ಕದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಅಡಿಗೆಯೂ, ರುಚಿಯೂ ಬದಲಾಗುವುದು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸೋಜಿಗವೆ ತಾನೆ? ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರೆ, ಸಿಹಿಯನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವುದು ಪ್ರಪಂಚದ ಸಹಜ ನಡವಳಿಕೆ, ನನ್ನ ಅಸಹಜ ನಡೆಯಿಂದ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಮಧಾನ ಮೂಡದಿರಲಿ, ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ನಾನು ಈ ಅಂಗ್ಲರು ಹೇಳುವಂತೆ sweet enough.

(ಹಾಸ್ಯವೆಂದು ಮನ್ನಣೆಯಿರಲಿ)

– ದಾಕ್ಷಾಯಿಣಿ

****************************************************************************

ಅನನುಭವಿಯ ಅಡಿಗೆ ಪ್ರಯೋಗಗಳು – ರಾಧಿಕಾ ಜೋಶಿ

ಅಡಿಗಿ, ಅಡಿಗಿಮನ್ಯಾಗ ಏನಾದರೂ ಪ್ರಯೋಗ, ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಸದಾ ನಡೀತಾನೇ ಇರ್ತಾವ. ಅಮ್ಮನ ಅಪ್ಪನ ನೋಡಿ ಕಲಿತು ಅಡಿಗೆ ಮಾಡೋದು ಶುರು ಮಾಡ್ತೀವಿ.  ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಮ್ಮ್ಯಾಲ್ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಬಿದ್ದಾಗ ನಾವು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ overconfidence ನಿಂದ ಅಡಿಗಿ ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಮುಖಭಂಗ ಆಗಿದ್ದಿದೆ.  ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಆದ ನನ್ನ ಒಂದೆರಡು ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಛಾ!
ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದ್ರೂ ಪ್ರಥಮ ನಮಗ ಛಾ ಬೇಕ್ ನೋಡ್ರಿ.  ಏರ್ಪೋರ್ಟಿಂದ ಮನಿಗೆ ಬಂದು ಛಾ ಮಾಡೋಣ ಅಂತ ಹೋದ್ರ… electric hot plate ವಲಿ.  ಎಲ್ಲೋ ನೋಡಿದ್ದೆ, ಆದ್ರ ಎಂದೂ ಅಡಿಗಿ ಮಾಡಿದ್ದಿಲ್ಲ.  ಆತ್… ಇನ್ ಅದ ಪಜೀತಿ ಅಂತ ಒಂದರ ಮ್ಯಾಲೆ ನೀರಿಟ್ಟೆ ಮತ್ತೊಂದರ ಮ್ಯಾಲೆ ಹಾಲು.  ಈಗ ಮರಳ್ತದ … ಆಗ್ ಮರಳ್ತದ … ಸಕ್ಕರಿ ಛಾಪುಡಿ ಹಾಕೋಣಂತ ನಾನು ಕಾದೆ.  ನೀರು ಕಾದು ಕಡೀಕೂ ಛಾ ಆತ!  ಈಕಡೆ ಹಾಲು ಇನ್ನೂ ಕುದಿಬೇಕಿತ್ತು.  ನನಗೇನ್ ಗೊತ್ತ, ಉಕ್ಕಿ ಬಂದ್ಕೂಡ್ಲೇ ವಲಿ ಆರ್ಸಿದೆ (ಗ್ಯಾಸ್ ವಲಿಗೆ ಮಾಡೊಹಂಗ). ಆದರೂ ಏನದು ಪ್ರವಾಹಧಾಂಗ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿದು ಪೂರ್ತಿ ವಲಿಯೆಲ್ಲ ಕ್ಷೀರ ಸಾಗರ.  ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆ ಶಾಖಕ್ಕ ಪಟ್ಟನೆ ಹಾಲೆಲ್ಲ ಹೊತ್ತ್ಹೋತು.   ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ‘ಅಯ್ಯೋ ಇದರ ಮ್ಯಾಲೆ ಅಡಗಿ ಸ್ವಲ್ಪು ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಮಾಡ್ಬೇಕs’ ಅಂತ ಆಕಾಶವಾಣಿ ಬಂತು. ಕಡಿಕೆ ಡಿಕಾಕ್ಷನ್ಗೆ ಹಸಿ ಹಾಲ್ ಹಾಕಿ ಛಾ ಕತಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದಾಯ್ತು.  ನಮಗ ಕುದ್ದಿದ್ ಹಾಲಿನ ಛಾನೇ  ರುಚಿ.  ಇಲ್ಲೇ  ಮಂದಿ ಹಾಲು ಕಾಯಿಸುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಆಮ್ಯಾಲೆ ತಿಳೀತು! ಮನಿಗೆ ಬಂದೋರೆಲ್ಲಾರ ಮುಂದ ಇಂತ ಪ್ರಸಂಗ ಸದಾ ಆಗ್ತಿತ್ತು, ಅದಕ್ಕ ಅವರೆಲ್ಲ ನೀವ್ ಹಾಲ್ ಯಾಕ್ ಕಾಯ್ಸ್ತೀರಿ ಹಸಿದೇ ಹಾಕ್ರಿ ಅನ್ನೋರು, ಆದ್ರ ನಂಗ್ಯಾಕೋ ಛೊಲೊ ಅನ್ಸೋದಿಲ್ಲ.  ೨ ವರ್ಷ ಹಾಟ್ ಪ್ಲೇಟ್ ವಲಿ ಮ್ಯಾಲೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಿದ್ರೂ, ಹಾಲ್ ಇಟ್ಟಾಗ ಮೈಯಲ್ಲ ಕಣ್ಣಾಗಿ ಇಕ್ಕಳ ಕೈಯಾಗ ಹಿಡಿದು ಉಕ್ಕಿ ಬಂದ್ ಕೂಡ್ಲೇ ಪಟ್ಟ್ನ ಭಾಂಡಿ ಬಾಜೂಕ ಇಡೋದು ರೂಡಿ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ.


ಒಗ್ಗರಣೆ
ಮ್ಯಾಲೆ ಹಾಲಿನ ಕಥಿ ಕೇಳಿದ್ಮ್ಯಾಲೆ ಒಗ್ಗರಣಿ ಕಥಿಯು ನೀವೆಲ್ಲ ಊಹಿಸಿರಬಹುದು!!  ಒಗ್ಗರಣಿ?!!  ಅದರಾಗೇನದ? ಒನ್ ಚಮಚ ಎಣ್ಣಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾಸಿವಿ, ಜೀರಗಿ, ಕರಿಬೇವು, ಚೂರ್ ಇಂಗ್ … ಮುಗಿತು, ಅಷ್ಟೇ!?
ನಾನು ಹಂಗ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ, ಲಂಡನ್ನನಿಗೆ ಬರೋ ತನಕ.  ಇಲ್ಲೂ ನಮ್ಮೂರ್ನಂಗ ಗ್ಯಾಸ್ ಮ್ಯಾಲೆ ಅಡಗಿ ಮಾಡಿಧಾಂಗ ಸಸಾರ ಅಂದುಕೊಂಡು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಸಾರಿಗೆ, ಪಲ್ಯಾಕ್ಕ ಒಂಚೂರು ಒಗ್ಗರಣಿ ಹೊತ್ತಿದ್ರ ನಡೀತದ ನೋಡ್ರಿ ಹೆಂಗೋ adjust ಮಾಡ್ಕೋಬಹುದು; ಆದ್ರ ಈ ಹಚ್ಚಿದ ಅವಲಕ್ಕಿಗೇನರ ಒಗ್ಗರಣಿ ಹೊತ್ತೋ ಮುಗಿತು.  ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆ ಅವಲಕ್ಕಿಯೊಳಗಿನ ಶೇಂಗಾ ನೋಡ್ರಿ ಬಂಗಾರ ಇದ್ಧಾಂಗ, ಹೊಳಿತಿರಬೇಕು ಆದ್ರ ಹೊತ್ತಬಾರ್ದು.  ಈ ಒಗ್ಗರಣಿ ಕಾಲಾಗ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ವಲಿ ಲಗೂ ಆರಿಸಿದ್ರ ಕಾಳು ಇನ್ನೂ ಹಸೀನೇ ಉಳಿತಾವ; ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಟ್ಟನೋ ಹೊತ್ತ್, ಖರ್ರಗಾಗಿ ಕಡೀಕೆ ಪೂರ್ತಿ ಅವಲಕ್ಕಿ ಮಜಾನೇ ಹೋಗಿಬಿಡ್ತದ.  ಪ್ರತಿ ಮುಕ್ಕಿಗೂ ‘ಹೊತ್ಸಿದಿ… ಹೊತ್ಸಿದಿ…’ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ಕೊಬೇಕು ಮತ್ತ.  ಪೂರ್ತಿ ಅವಲಕ್ಕಿ ಕೆಡಸೋದ್ಕಿಂತ ಶೇಂಗಾನೇ ತಿಪ್ಪಿಗೆ ಚೆಲ್ಲಿದ್ರಾತು ಅಂತ ಎಷ್ಟ್ ಸಲೆ ದಂಡ ಮಾಡೀನಿ!  ಒಗ್ಗರಣಿ ಮಾಡೋದು ಒಂದ್ ಕಲಾ ಅಂತ ತಿಳ್ಕೊಂಡೆ ನೋಡ್ರಿ.

ಅಕ್ಕಿಯ ವಿವಿಧತೆ
ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಅಕ್ಕಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಕ್ಕಿ ತಂದದ್ದು ಸುಮಾರು ಬಾರಿ, ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಅವುಗಳ ಜಾತಿ, ಆಕಾರ, ಬಣ್ಣ ನೋಡಿ ಗುರುತಿಸಿಲ್ಲ.  ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದುದ್ದು ಸೋನಾ ಮಸೂರಿ ಮತ್ತು ಬಾಸ್ಮತಿ ಅಷ್ಟೇ.  ರೇಷನ್ ಅಕ್ಕಿ ಅಂತ ಬರ್ತಿತ್ತು, ಅದನ್ನು ದೋಸೆ ಇಡ್ಲಿಗೆ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.  ಈಗ ಲಂಡನ್ನಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಇಂಡಿಯನ್ ಗ್ರೋಸರಿ ಸ್ಟೋರ್ಸ್ ಇರಲಿಲ್ಲ.  ಹಾಗಾಗಿ Asdaದಲ್ಲಿ ಯಾವ್ ಅಕ್ಕಿ ಸಿಕ್ತೋ ಅದನ್ನೇ ತಂದು ದೋಸೆಗೆ ನೆನೆ ಹಾಕಿದೆ. ನನ್ನ ಪರಮಾಶ್ಚರ್ಯಕ್ಕೆ ಡಿಸೆಂಬರ್ ಚಳಿಯೊಳಗೂ ಹಿಟ್ಟು ಉಕ್ಕಿ ಉಕ್ಕಿ ಮರುದಿನಕ್ಕೆ ತಯಾರು ಆಯಿತು.  ನಾನು ತುಂಬಾ ಜಂಬದಿಂದ ನನ್ನ ಪತಿಗೆ, ‘ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನ ಸಂಜಿಗೆ ಛಾಕ್ಕ ಕರೀರಿ; ಮಸಾಲಾ ದೋಸೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ’ ಅಂತ.  ಪಲ್ಯ, ಚಟ್ನಿ ಎಲ್ಲ ತಯ್ಯಾರಿ ಆಯಿತು.  ಮಂದಿನೂ ಬಂದ್ರು.  ಒಂದು ಸೌಟು ತೊಗೊಂಡು ಕಾದ ಹಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಹಾಕಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತಿನಿ, ಹಿಟ್ಟು ಹಂಚಿಗೆ ಅಂಟ್ ತಾನೇ ಇಲ್ಲ!!  ತುಂಬಾ ಮೃದುವಾಗಿ ಮುದ್ದೆ ಮುದ್ದೆಯಾಗಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಿಟ್ಟಿನ ಚಂಡಿನಂತೆ ಸೌಟಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಬಂತು.  ಅಯ್ಯೋ ಇದೇನು ಗ್ರಹಚಾರ!  ಹಂಚು ಬದಲಿಸಿದೆ, ಎಣ್ಣೆ ಜಾಸ್ತಿ ಹಾಕಿದೆ – ಏನಾದ್ರೂ ದೋಸೆ ಹಂಚಿಗೆ ಅಂಟಿ ತಿರುವಲಿಕ್ಕ್ ಬರ್ಲೆ ಇಲ್ಲ.  ಏನೋ, ಮೊದಲ ಸಲಾನೂ ಇಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಬಂದಿರ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅಳುಬರೋದೊಂದೇ ಬಾಕಿ!  ಪಾಪ, ಬಂದ ಮಂದಿ ಇರ್ಲಿ ಬಿಡಿ ಅಂದು, ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಏನೋ ಅಕ್ಕಿ ಹಿಟ್ಟು ಮೈದಾ ಹಿಟ್ಟು ಸೇರಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ ದೋಸೆ ಆಕಾರಕ್ಕೆ ತಂದರು.  ಅವತ್ತಿನ ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆ ಒಂದು ಕಥೆಯೇ  ಆಯಿತು.  ಈಗಲೂ ಆ ಸ್ನೇಹಿತೆ ನೆನಪಿಸಿ ನಗುತ್ತಾಳೆ.  ಅದು ಯಾವ ಅಕ್ಕಿ ಆಗಿರಬಹುದೆಂದು ಊಹಿಸುತ್ತಿದೀರ?  ಅದೇ … ಲಾಂಗ್ ಗ್ರೇನ್ boiled ಬ್ರೌನ್ ರೈಸ್… ಮತ್ತೆ ಅದರ ತಂಟೆಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.
ಆಮೇಲೆ ಅಕ್ಕಿಯ ವೆರೈಟಿ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಇಂದ ಅಕ್ಕಿ ಖರೀದಿ ಮಾಡೋದಾಯ್ತು.  ಮಂದಿಯನ್ನು ಕರಿಯುವ ಮುನ್ನ ಹಿಟ್ಟನ್ನ ಒಂದ್ ಸಲ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿ, ದೋಸೆ ಆಗ್ತದೋ ಇಲ್ಲೋ ಅಂತ ನೋಡಿ ಕರೀತೀನಿ.

– ರಾಧಿಕಾ ಜೋಶಿ

*****************************************************************

ಮೊದಲ ಹಾಳೆ ಮತ್ತು ಬಸಾಕಲ್ಲು ಗುಡ್ಡ

ಓದುಗ ಮಿತ್ರರೆ, ಈ ವಾರದ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಎರಡು ಸಣ್ಣಕತೆಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಬರಹಗಾರರು ರಾಮಶರಣ್ ಮತ್ತು ದಾಕ್ಷಾಯಿಣಿ. ಈ ಎರಡು ಕತೆಗಳ ವಿಶಿಷ್ಟತೆ ಅವುಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿದೆ. ಅಂತ್ಯದ ಆರಂಭ ನಿಮ್ಮ ಊಹೆಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು.
ಡಾ.ರಾಮಶರಣರ ಕತೆ ಬಾಲ್ಯದ ಸ್ನೇಹ, ಸಂಬಂಧದ ಮತ್ತುಆನಂದಗಳ ಭಾವನೆಗಳು ನಾವು ಪ್ರೌಢಾವಸ್ಥೆಯ ಜೀವನದ ಜಂಜಾಟಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತವಾಗಿ ಕ್ಷಣ ಮರೆತರೂ ಅವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಹುದುಗಿ, ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗೆಲ್ಲ ತಲೆಯೆತ್ತಿ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅದ ಅನುಭವಿಸುವ ಆಸೆಯಿಂದ ತುಡಿಯುವ ಮನಸ್ಸಿನ ಬಗೆಯನ್ನು, ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಅರಿವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಮೊದಲ ಹಾಳೆ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ವಿಧಗಳಿವೆ. ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಅಗಲಕ್ಕಿಂತ ಆಳ ಮುಖ್ಯ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪದಗಳು, ಪುಟಗಳಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಬಲ್ಲವು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ, ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಮತ್ತು ಅವರ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸುವ ಶಕ್ತಿ ಒಂದೆರಡು ವಾಕ್ಯಕ್ಕಿರುವ ರೀತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ. ಓದಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ – ಸಂ

ಮೊದಲ ಹಾಳೆ

ಇಗ್ಲೆ೦ಡಿನ ವಿಶಿಷ್ಟ ಚಳಿಗಾಲದ ಒ೦ದು ದಿನ, ಬೆಳಗಿನ ೧೦ ರ ಸಮಯವಿರಬಹುದು. ನನ್ನ ಅಂದಿನ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತನೆ, ಅಂಕೆಯ ರೋಗಿ ತನ್ನ ಕಾಯಿಲೆಯ ಜೊತೆಗೆ, ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಕೂತ ನನಗೆ ಹೊರಗಿನ ಹವಾಮಾನವನ್ನು ನನಗೆ ಕ್ರಿಸ್ಪ್ (crisp) ಎ೦ದು ವರ್ಣಿಸಿ ಹೋದ ಪರಿಯನ್ನು ಮನದಲ್ಲೇ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಈ ಛಳಿನಾಡಿಗೆ ಬರುವ ತನಕ ನನಗೆ ಹವಾಮಾನವನ್ನು‘ಗರಿಗರಿ‘ ಯೆಂದು ವರ್ಣಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿಯೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ರಿಸೆಪ್ಶನ್ನಿನ ಹುಡುಗಿ ”ಡಾಕ್ಟ್ರೆ ನಿಮಗೆ ಪೊಲೀಸಿನವರಿ೦ದ ಫೋನ್” ಎ೦ದಳು. ಫೋಲಿಸ್ ಎ೦ದಾಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಜೀವ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆಯೆ ದಢಕ್ಕೆ೦ದಿತು. ಬೆಳೆದು ಬ೦ದ ದೇಶದ/ಜಾಗದ ಪ್ರಭಾವವಿರಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿಯ ಪೋಲಿಸಿನವರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ವಿನಯಶೀಲತೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ನಡವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಭರವಸೆ ಮೂಡಿಬಂತು. ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದವ ನಮ್ಮ ಲಿಷ್ಟ(list) ನಲ್ಲಿರುವ ೪೫ ರ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ಕಾಟ್ ಲ್ಯಾ೦ಡಿ(Scotland)ನಲ್ಲಿರುವ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಎಣ್ಣೆಯ (oil rig)ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಬಹಳ ದುಸ್ಠಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದು, ಸ್ಥಳೀಯ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಅವನ ಮೆಡಿಕಲ್ ರಿಪೋರ್ಟಿನ ವರದಿಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೆ೦ದು ಹೇಳಿ, ಅಲ್ಲಿಯ ವೈದ್ಯರೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುವಂತೆ ವಿನಂತಿಸಿಕೊಂಡ. ಇಲ್ಲಿನ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿನ ವೈದ್ಯರೊ೦ದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿ ಅಗತ್ಯವಾದ ವರದಿ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿದೆ. ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿದ ನಂತರ ’ ಎಂತಹ ಅನ್ಯಾಯ, ಪಾಪ ಚಿಕ್ಕವಯಸ್ಸು’ ಎನ್ನುವ ಅನುಕ೦ಪ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ, ಮತ್ತಿತರ ಭಾವನೆಗಳೊ೦ದಿಗೆ ಬೆರೆತು, ಕೆಲಘ೦ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಯಿತು.

ಬಹುಶಃ ೨ ತಿ೦ಗಳುಗಳೆ ಕಳೆದಿರಬಹುದು. ಮಧ್ಯಾನದ ಸಮಯ, ನಲ್ವತ್ತರ, ಸು೦ದರ ತರುಣಿ ನನ್ನ ಕೋಣೆಗೆ ಬ೦ದು ಕೂತವಳೆ ಅಳಲಾರ೦ಭಿಸಿದಳು. ”ಇದು ಮುಕ್ಕಾಲು ಘ೦ಟೆಯ ಸಮಾಲೋಚನೆ” ಎ೦ದು ದೂರಿತ್ತ ನನ್ನ ಸಿನಿಕ ಮೆದುಳನ್ನು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಸಿ, ನನ್ನದಲ್ಲದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವ ಕೃತಕತೆ ಆಕೆಗೆ ತಗಲದ೦ತೆ ಸ್ವಾ೦ತನ ನೀಡಲು ನನ್ನ ಹೃದಯ ಸಜ್ಜಾಯಿತು. ಆಕೆ ತನ್ನ ಪತಿಯ ಆಕಸ್ಮಿಕ ದುರ್ಘಟನೆ ಮತ್ತು ಈಗ ಆತ ಸ್ಕಾಟ್ ಲ್ಯಾಂಡಿನಿಂದ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳೀಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸಿದಳು. ’‘ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳು, ಮನೆಯ ಮೇಲಿನ ಸಾಲ ಕಟ್ಟಬೇಕು, ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಅವನ ಕಂಪನಿ ಪೂರ್ತಿ ಸಂಬಳ ಕೂಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಭವಿಷ್ಯದ ಭಯ, ಅವ ಮುಂದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾಗದಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ, ಮತ್ತಿತರ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮನ ಮರುಗಿದರೂ, ‘’ಸಧ್ಯ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮೆಡಿಕಲ್ ಬಿಲ್ ಕೊಡುವ ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಾಗಿದ್ದರೆ ಅದೇ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು’’ಎ೦ದುಕೂ೦ಡೆ. ”ಇಲ್ಲಿ ೨೦ ವರ್ಷ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಈ ಯೋಚನೆಗಳು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲವಲ್ಲ…” ನಿಟ್ಟುಸಿರನ್ನು ನಿಶ್ಯಬ್ಧವಾಗಿ ಹೊರಬಿಟ್ಟೆ. ಆಕೆಗೆ ವೈದ್ಯಳಾಗಿ ನನ್ನ ಕೈಲಾಗಬಹುದಾದ ಸಹಾಯವನ್ನು ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಭರವಸೆಯಿತ್ತೆ.

ಆಕೆ ತಾನು ಕೂತ ಕುರ್ಚಿಯಿ೦ದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎದ್ದು, ತೇವದ ಕಣ್ಣನ್ನು, ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ಮೇಕಪ್ ಅನ್ನು ನವಿರಾಗಿ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು, ರೂಮಿನಲ್ಲಿರುವ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ, ಕೂದಲು ಮುಖ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊ೦ಡು, ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಹೊರಟವಳು ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ನಿಂತು ” ಡಾಕ್ಟ್ರೆ ನನ್ನ ಗ೦ಡನಿಗೆ ಪೆಟ್ಟಾಗಿರುವುದೆಲ್ಲ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ, ತೋಳು ಮತ್ತು ಕೈ ಹೆಚ್ಚುಕಮ್ಮಿ ಜಜ್ಜಿಯೆ ಹೋಗಿದೆ. ಆ ಚ೦ಡಾಲನಿಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಕೈಯೆತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದೆ? ಆ ದೇವರ ಪರಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸೋಜಿಗವಲ್ಲವೆ?” ಎಂದಳು.

ನನ್ನ ಹೃದಯ ಕ್ಷಣ ನಿಂತು, ಜೋರಾಗಿ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು. ಆಕೆ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊ೦ಡ ಶಭ್ದ ಕಿವಿಗೆ ಬಿತ್ತು, ಭರದಿ೦ದ ಟ್ಯೆಪ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಬೆರಳುಗಳು ತಟಸ್ಥಗೊ೦ಡವು. ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಆಕೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಕರೆಯಲು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಚಲಿಸಿದವು. ನನ್ನ ಕತೆಯ ಮೊದಲ ಹಾಳೆಯಲ್ಲಿ ಪದಗಳ ಚಿತ್ರ ಮೂಡತೊಡಗಿತು.

ಡಾ. ದಾಕ್ಷಾಯಿಣಿ ಗೌಡ

ಬಸಾಕಲ್ಲು ಗುಡ್ಡ

Man On Hill Pictures | Download Free Images on Unsplash
Courtesy: Unsplash Images

ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಬಸಾಕಲ್ಲು ಗುಡ್ಡದ ತುದಿಯ ಬಂಡೆ ಹತ್ತಿ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ವೀಕ್ಷಿಸದಿದ್ದರೆ; ಗುಡ್ಡದ ಪಾದ ತೊಳೆವ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳ ತಾಳಕ್ಕೆ ಬಂಡೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕಾಲು ತೂಗಿಸುತ್ತ ಮೈಮರೆಯದಿದ್ದರೆ, ಉಮೇಶನಿಗೆ ಊರಿನ ಭೇಟಿ ಅಪೂರ್ಣ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನಿಗೂ ಗುಡ್ಡಕ್ಕೂ ಅಂಥ ನಂಟು! ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಶೆಟ್ಟಿ ಮಾಸ್ತರರ ಮಗ ರೋಹಿದಾಸ. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಬಸಾಕಲ್ಲು ಗುಡ್ಡ ಎಂದರೆ ವಿಚಿತ್ರ ಆಕರ್ಷಣೆ. ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಜೀವದ ಗೆಳೆಯನ ಮನೆ ಎಂಬಂತೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದರು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮರದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಬೋರೆ ಹಣ್ಣನ್ನೋ, ಪೊದೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಮುಳ್ಹಣ್ಣನ್ನೋ ಆರಿಸಿ, ಗುಡ್ಡದ ಬುಡದ ತೊರೆಯಲ್ಲಿ ನೀರಾಡಿ ಬಂಡೆ ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಂಡೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನಂತೆ ಚಾಚಿದ ಭಾಗ, ಕಣ್ಣು ಹಾಸುವರೆಗೂ ಹದಾರನೆ ಬಿದ್ದ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಆರಾಮವಾಗಿ ಒರಗಿ ಕೂತು ನೋಡಲು ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದಂತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಎಂದೂ ಮರೆಯಲಾರದ ಮಧುರ ಕ್ಷಣಗಳೇ ಅಲ್ಲವೇ ಅವನ-ರೋಹಿದಾಸನ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಮಜಬೂತಾಗಿಸಿದ್ದು? ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಬುತ್ತಿಯಂತೆ ಅವನ ಸಹಾಯಕ್ಕೊದಗಿದ್ದು? ಇದೇ ಗುಡ್ಡವಲ್ಲವೇ ಅವನ ಏಳು-ಬಿಳುಗಳಿಗೆ, ಸುಖ-ದುಃಖಗಳಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದು?

ಪಿಯುಸಿ ಮುಗಿಸಿ ಊರು ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ ರೋಹಿದಾಸನ ಸಂಪರ್ಕ ತಪ್ಪಿತ್ತು. ಅವನ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಅವರೆಲ್ಲ ಊರು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ರೋಹಿದಾಸ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ, ಅಟ್ಟದ ಮೇಲಿಟ್ಟ ಹಳೇ ಆಟಿಕೆಯಂತೆ ಅಡಗಿದ್ದ, ಧೂಳು-ಬಲೆಗಳ ಪರದೆಯ ಹಿಂದೆ. ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ಬೋರೆ ಮರ ಯಾರದೋ ಮನೆಯ ಒಲೆಯ ಪಾಲಾಗಿತ್ತು; ಮುಳ್ಹಣ್ಣಿನ ಪೊದೆಗಳ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಬಡಾವಣೆಯೊಂದು ಬಂದಿತ್ತು; ತೊರೆಗೆ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಜೀವ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

ಉಮೇಶನಿಗೆ ಈಗ ಹಿಂದೆ-ಮುಂದೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಸಮಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದ; ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ವಾಪಸು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಇನ್ನೂ ಬದುಕಬೇಕು, ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಾಧಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಹಂಬಲ ಅವನಿಗಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಜೀವ ಪರಭಾರೆಯಾಗುವ ಮೊದಲು ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನ ಧೋರಣೆ. ತನ್ನ ಕೊನೆಯನ್ನು ತಾನೇ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದವರೆಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನ ಇಚ್ಛೆ. ಅದನ್ನೇ ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರಲು ಅವನು ಊರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಹಾಗೆಂದು ಆತ ಪಲಾಯನವಾದಿಯೇನಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದ್ದನಷ್ಟೆ.

ಎಂದೂ ಕಾಡದ ರೋಹಿದಾಸನ ನೆನಪು ಇಂದು ಉಮೇಶನನ್ನು ಯಾಕೋ ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಹು ದಿನದಿಂದ ಕಾಣದ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ಕಂಡ ನಾಯಿಯಂತೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಾರುತ್ತ, ಮೈ ನೆಕ್ಕುತ್ತ; ಜೊತೆಬಿಡಲಾರೆ, ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆ ನೀ ಸಿಕ್ಕಲಾರೆ ಎಂಬಂತೆ. ಬೇರೆ ದಾರಿ ಕಾಣದೆ ’ಬಾ ಜೊತೆಯಲ್ಲ” ಎಂದು ಉಮೇಶ ಹಳೆ ಗೆಳೆಯನ ನೆನಪನ್ನು ಮೆಲಕು ಹಾಕುತ್ತ ಸಾಗಿದ. ‘ತನಗಿಂತ ಎರಡು ವರ್ಷ ದೊಡ್ಡವನಲ್ಲವೇ ದೋಸ್ತ; ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ದೋಸ್ತ ಎಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲವೇ? ಎಲ್ಲಿದ್ದನೋ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ? ಆ ಹುಡುಗಾಟಿಕೆಯ ಬುದ್ಧಿ ಇನ್ನೂ ಇದ್ದೀತೇ? ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಸಂಸಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಗಾಂಭೀರ್ಯದ ಕವಚಹೊಡೆಸಿರಬಹುದು.. ಹಾಣೆ-ಗಿಂಡಿಯ (ಗಿಲ್ಲಿದಾಂಡು) ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ದಾಟಿಸಿರಬಹುದೇ? ಛೇ, ಈಗೆಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಾರೆ ಹಾಣೆ-ಗಿಂಡಿ? ಎಲ್ಲೇ ಇರು ಸುಖವಾಗಿರು,’ ಎಂದು ಹರಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಂಡೆಯ ಬುಡ ಸೇರಿದ್ದ. ಬಂಡೆ ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದಂತೇ ಸೂರ್ಯ ಕೆಳಗಿಳಿಯತೊಡಗಿದ್ದ. ತಾನು ಮೆಟ್ಟಿಲು ತಲುಪಿದಾಗ, ಸೂರ್ಯಾಸ್ತವಾಗುವುದು ಖಚಿತ. ಮೆಟ್ಟಿಲ ಮೇಲೆ ಕ್ಷಣ ನಿಂತು, ಅಲೆಗಳ ಗಾನಕ್ಕೆ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಮೆತ್ತನೆ ಜಾರಿದರೆ, ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ತೇಲಿ ಕಾಣದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಲು ತಕ್ಕ ಮುಹೂರ್ತ ಎಂದು ಕನಸಿದ.

ಬಂಡೆಯ ತುದಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಅರಿವಾಯಿತು ಇಂದು ತನಗೊಂದು ಜೊತೆಯಿದೆಯೆಂದು. ಮೆಟ್ಟಿಲ ಮೇಲೆ ಯಾವನೋ ಆಗಂತುಕ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ‘ಛೇ, ನನ್ನ ಯೋಜನೆಗೆ ಎಡವಟ್ಟಾಯಿತಲ್ಲ,’ ಎಂದು ಕಸಿವಿಸಿ ಆಯಿತು. ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ಆಸ್ವಾದಿಸಲು ಬಂದವನಿರಬೇಕು. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾದರೆ ಆತ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಾನೆ. ಹೇಗೂ ಸಾಯಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಕ್ಷಣವೆರಡು ಕ್ಷಣ ತಡವಾದರೆ ಬಿದ್ದು ಹೋಗುವುದೇನು ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ಸಮಾಧಿನಿಸಿಕೊಂಡ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಆಗಂತುಕ ಕೈಗಳರೆಡನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತುವುದು ಕಂಡಿತು. ‘ಅರೇ, ಇದೇನು? ಈತನೂ ಹಾರಲು ಬಂದಿದ್ದಾನೆಯೇ?’ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಆತನೆಡೆ ಧಾವಿಸಿದ. ಬಾಹುಗಳನ್ನು ಆಗಂತುಕನ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತಿ, ಹಿಂದಕ್ಕೆಳೆದು ಬಂಡೆಯೆಡೆ ಕುಸಿದ. ಆಗಂತುಕ ಕೊಸರಿಕೊಳ್ಳದಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡ. ಇಬ್ಬರೂ ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಉಮೇಶನಿಗೆ ಅಪ್ಪುಗೆ ಯಾಕೋ ಅಪರಿಚಿತ ಅನುಭವದಂತೆನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೇನೋ ಮಾರ್ದವತೆ, ಅಪ್ಯಾಯತೆ, ನೆಮ್ಮದಿ ತುಂಬಿದಂತಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೂ ಅಪ್ಪುಗೆ ಸಡಲಿಸಿಕೊಂಡು ಇಬ್ಬರೂ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದಾಗ ಹೊರಡಿತ್ತು ಜೊತೆಗೇ ಉದ್ಗಾರ, “ದೋಸ್ತ!” ಒಂದೆಡೆ ಸೂರ್ಯ ಕಂತಿದ್ದ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಮೇಲೇರುತ್ತಿದ್ದ ಚಂದ್ರ. ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು ಕಣ್ಣೀರು ಗೆಳೆಯರ ಕಂಗಳಿಂದ.

ಡಾ. ರಾಮಶರಣ್