ಒಂದು ಚಾರಣದ ಕಥೆ 

ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಮಹೇಂದ್ರಕರ್

ಬದುಕಿನ  ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ  ಬೇಕು ಬೇಡಗಳ ಹಂಗಿರದೇ,  ಅರಿವು ಪರಿವೆಗಳ ಮುಲಾಜು ನೋಡದೇ, ಕೆಲವು  ಘಟನಾವಳಿಗಳು ಧೊಪ್ಪೆಂದು ನಮ್ಮನ್ನು  ಎದುರಾಗಿ ನಮ್ಮ ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಾವ  ಮಾಪನವೂ  ಅಳತೆ ಮಾಡಲಾಗದಷ್ಟು  ನಡುಗಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ. ತೀವ್ರತೆಗನುಸಾರವಾಗಿ  ಅಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಹಲವಾರು ವರುಷಗಳು ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿ , ಒಮ್ಮೆಮ್ಮೆ ಬೇಡದ ಕನಸಾಗಿ ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಎಬ್ಬಿಸುವಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಂತಹ  ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಮರುಜನ್ಮ ಪಡೆದಂತಾಯಿತು ಎಂದೆನಿಸಿ  ನಿಟ್ಟುಸಿರು   ಬರಿಸುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಘಟನಾವಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು, 2006 ನೇ ಇಸವಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಸಿಗೆಗಾಲದ ಒಂದು ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ  ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಏಳು ಜನ ಸ್ನೇಹಿತರು  ಕೈಗೊಂಡ  ಚಾರಣ.

“ಗ್ರೀನ್ ರೂಟ್”  ಎಂಬುದು ಬೆಂಗಳೂರು – ಮಂಗಳೂರು ರೈಲ್ವೆ ಮಾರ್ಗದ, ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ಒಂದು ಭಾಗ. ಈ ಭಾಗವು ಶಕ್ಲೇಶಪುರದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕುಕ್ಕೆ ಸುಬ್ರಮಣ್ಯದ ತನಕ ಸುಮಾರು 52 KM  ನಷ್ಟು ಉದ್ದವಾಗಿದೆ. ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿಹಂಗಮ ನೋಟಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುವ ಈ “ಗ್ರೀನ್ ರೂಟ್”,  ಸುಮಾರು 52 ಸುರಂಗಗಳನ್ನು  ಮತ್ತು 109 ಸೇತುವೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.  ಪರ್ವತಗಳ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸೀಳಿ ನಿರ್ಮಿಸಿರುವ ಸುರಂಗಗಳು ಸುಮಾರು 200 ರಿಂದ 750 ಮೀಟರ್ ಉದ್ದವಾಗಿವೆ.  ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸುವ ಕೆಲವು  ಸೇತುವೆಗಳು ನೆಲದಿಂದ ಸುಮಾರು 200 ಮೀಟರ್ ನಷ್ಟು ಎತ್ತರದಲ್ಲಿದ್ದು,  ಇಣುಕಿ ಕೆಳಗೆ ನೋಡುವವರ ತಲೆ ಸುತ್ತು ಬರಿಸುತ್ತವೆ. 2006 ರಲ್ಲಿ ಈ ರೈಲ್ವೇ  ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬ್ರಾಡ್ ಗೇಜ್ ಗೆ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಜನ ಸಾಗಣೆ ರೈಲುಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಿತ್ತು  ಮತ್ತು ಕೇವಲ ಸರಕು ಸಾಗಿಸುವ ರೈಲುಗಳು ಈ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ, ವಿಹಂಗಮ ನೋಟಗಳಿಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಿದ್ದ ಈ ಮಾರ್ಗ ಅನೇಕ ಚಾರಣಿಕರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತಿತ್ತು. 

ಆಗತಾನೆ ಐ ಟಿ ಕಂಪೆನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಏಳು ಜನ ಸ್ನೇಹಿತರು , ಗ್ರೀನ್ ರೂಟ್ ಅನ್ನು ಚಾರಣ ಮಾಡುವ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಯೋಜನೆ ಸಿದ್ಧಮಾಡಿದೆವು. ಅಂದು ಶನಿವಾರ  ಬೆಳೆಗ್ಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಶಕ್ಲೇಶಪುರಕ್ಕೆ  ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮ ಚಾರಣವನ್ನು ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣದ ತುಸುದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಜಾಗದಿಂದ  ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆವು. ಈ ಚಾರಣ ಕೇವಲ ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡಗಳನ್ನು ಹತ್ತುವುದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ರೈಲ್ವೆ ಮಾರ್ಗದ ಮೇಲೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಸುರಂಗ ಮತ್ತು ಸೇತುವೆಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ನಮ್ಮ ಗುರಿಯನ್ನು ಸೇರುವುದಾಗಿತ್ತು. ೫೨ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರವನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಾಗಿದ್ದರಿಂದ  , ಸುಮಾರು ೩೦ km  ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಇಡಕುಮುರಿ ನಿಲ್ದಾಣದ ವರೆಗಿನ ದಾರಿಯನ್ನು ಶನಿವಾರ ಸಂಜೆಯೊಳಗೆ ಮುಗಿಸಿ, ಅಲ್ಲೇ ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ತಂಗಿದ್ದು , ಬೆಳೆಗ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ಕುಕ್ಕೆ ಸುಬ್ರಮಣ್ಯದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಡುವ ಆಲೋಚನೆಯಿತ್ತು. 

ಬೇಸಿಗೆಯಾದರೂ ಪರ್ವತಶ್ರೇಣಿಯ ರೂಪರಾಶಿಗೆ ಕುಂದುಂಟಾಗದಿರಲೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಸೂರ್ಯನು ಕೇವಲ ತೆಳುಬಿಸಿಲನ್ನು ಸೂಸಿದ್ದು , ಮಳೆ ಮೋಡಗಳ ಯಾವುದೇ ಸುಳಿವು ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಿಸರ್ಗದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಲು ವಾತಾವರಣ ವಿದ್ಯುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಮೈಲು ದೂರ ನಡೆದಾಗ, ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಅವರಿಸಿದ್ದುದೊಂದೇ , ಅದು ಅಘಾದ ಪರ್ವತ ಶ್ರೇಣಿಗಳನ್ನು ಹೊದಿಸಿದ್ದ  ಹಸಿರು. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ಸಾಕು ನಮ್ಮನ್ನಾವರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು   ಆ ವನಸಿರಿಯ ಪ್ರಶಾಂತತೆ , ಪಕ್ಷಿಗಳ  ಟುವಿ ಟುವಿ , ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಝರಿಗಳ ನೀರಿನ ಜುಳು ಜುಳು ಸದ್ದು. ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ದೂರ ಹೋಗಿ , ಯಾರು ಇಲ್ಲದ ಒಂದು ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ  ಕೇವಲ ನಿಸರ್ಗದ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಆಲಿಸುತ್ತ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ  ತುಸು ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತು , ‘ಜೀವನ ಚೈತ್ರ’  ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಡಾ|| ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್  ರ ವರಂತೆ ‘ನಾದಮಯ ಈ ಲೋಕವೆಲ್ಲ ನಾದಮಯ’ ಎಂಬ ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡಲೇನು ಎಂಬ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರೂ , ಅದು ಕೂಡುವುದಕ್ಕೂ ಹಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಸಮಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಹರಟುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಸಾಗಿದೆವು . 

ಕಗ್ಗತ್ತಲೆಯ  ಸುರಂಗಗಳು

ಸುರಂಗವನ್ನು ಹೊಕ್ಕುವ ಮೊದಲು  ಮೈಯಲ್ಲ ಕಣ್ಣಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಎಚ್ಚರವಾಗಿರಲೇಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬರಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಸರಕು ಸಾಗಾಣಿ ರೈಲುಗಳು. ನಿಶ್ಶಭ್ದವಾಗಿದ್ದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ರೈಲು ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಹಲವು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಗಳ  ಮುಂಚೆಯೇ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು.  ಅಷ್ಟಾಗಿಯೂ ನಮ್ಮ ತಂಡದಲ್ಲಿನ ಕೆಲವರು ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೇನೋ  ಎಂಬಂತೆ ರೈಲಿನ ಕಂಬಿಗಳಿಗೆ ಕಿವಿಕೊಟ್ಟು , ‘ಹಾ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಈಗ ಒಳಗೆ ಹೋಗಬಹುದು’ ಎಂದು ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಮಾತುಗಳಮೇಲೆ ನಮಗೆ ವಿಶ್ವಾಸವಿರದಿದ್ದಾರೂ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ  ಒಳ ಹೊಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದೆವು. 

ಪ್ರತೀ  ಸುರಂಗವೂ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ಸಿಂಹದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ಕಗ್ಗತ್ತಲಿನ ಗುಹೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು.  ಆ ಕಗ್ಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ವಿಷಸರ್ಪವೊಂದು ಕಾಲಡಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡಿದರೇನು ಗತಿ ? ಆ ಕಾನನದ ನಡುವೆ ಯಾವುದೋ ಕಾಡು ಮೃಗವೊಂದು ತನ್ನ ಹಸಿವೆ ನೀಗಿಸಲು ಹೊಂಚುಹಾಕಿ ಕೂತಿದ್ದರೇನು ಗತಿ ಎಂಬ  ಭಯದಲ್ಲೇ , ನೋಕಿಯಾ ಫೋನಿನ ಟಾರ್ಚ್ ಬೆಳಗಿಸಿಕೊಂಡು , ಆ ಭಯವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲು  ಹಾಸ್ಯ ಚಟಾಕಿಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸುತ್ತಾ , ನಗು ಬರದಿದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿದ್ವನಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಗುತ್ತಾ, ಸುರಂಗಗಳನ್ನು ದಾಟುತ್ತಿದ್ದೆವು.  ಪ್ರತೀ ಸುರಂಗವನ್ನು ದಾಟಿದಾಗ,  ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ರಕ್ತ ನಾಳಗಳಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಾಡಿದ ಅಡ್ರಿನಲಿನ್  ನ  ನಶೆಯ ಜೊತೆಗೆ  ಅದೇನೋ ಅಶ್ವಮೇಧಯಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ರಾಜ್ಯವನ್ನು   ಗೆದ್ದು ಬಂದಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. 

ರೋಮಾಂಚಕಾರಿ ಸೇತುವೆಗಳು 

ಸುಮಾರು ೨೦೦ ಮೀಟರ್ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಸೇತುವೆಗಳಿದ್ದು ,  ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ  ಝರಿಗಳು , ಸುತ್ತಲಿನ ಹಸಿರು ರಾಶಿ ಎಲ್ಲವೂ ಬೆಳಕಿನಾಟದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗೂಡಿ,  ಸೇತುವೆಯಮೇಲೆ ನಡೆದಾಡುವವರಿಗೆ ಒಂದು ಮನಮೋಹಕ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ತಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದವು . ಈಗಿನಂತೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಏನಾದರೂ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕ್ಯಾಮರಾ ಅಥವಾ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಫೋನ್ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ , ಅದೆಷ್ಟು ಸಾವಿರ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯುತಿದ್ದೆನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಸೇತುವೆಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವಾಗ ಮದ್ಯದಲ್ಲಿ ಉದ್ದನೆಯ ಕಿಂಡಿಗಳಿದ್ದು, ಯಾರಾದರೂ ಅಕ್ರೋಫೋಬಿಕ್ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲಿ , ತಲೆಸುತ್ತಿ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದರೇನೋ. ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಶೌರ್ಯ ಸಾಬೀತು ಮಾಡಲು ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ಓಡುವವರೇ ಹೆಚ್ಚು.

ಹೇಗೋ ನಾವು ಬರುವ ರೈಲುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಒಂದು ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ನಾವಿರುವಾಗ ಒಂದು ರೈಲು ಅದಾವುದೋ ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ನುಸುಳಿ ಬಂದೇ  ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅದು ದೂರದಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಎಲ್ಲರೂ ಓಡಿ , ಸೇತುವೆಗೆ ಆಂಟಿ ಕೊಂಡಿರುವ ಬಾಲ್ಕನಿಯಂತೆ ನೇತಾಡುತ್ತಿರುವ,  ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಕಟಕಟೆಯಂತಿರುವ, ತುಕ್ಕುಹಿಡಿದ ಚೌಕಗಳೆರಡಲ್ಲಿ ನಿಂತೆವು.  ನಮ್ಮಿಂದ ಕೇವಲ ಎರಡರಿಂದ ಮೂರು  ಮೀಟರ್ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತಕ್ಕೂ  ಹೆಚ್ಚು  ಭೋಗಿಗಳಿದ್ದ ರೈಲು ಹರಿದು ಹೋದಾಗ, ನಾವಿದ್ದ  ಚೌಕ ಗಡ ಗಡ  ನಡುಗಿ ಇನ್ನೇನು ಕೆಳಗೆ ಮುರಿದು ಬೀಳುವುದೇನೋ ಎನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. 

ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿದಾಗ ‘ಎಡಕುಮರಿ’ ಯಲ್ಲಿದ್ದೆವು

ಹೀಗೆ ಸುರಂಗಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸೇತುವೆಗನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾ ಸಂಜೆ ಆರುಘಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಎಡಕುಮರಿ ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸೇರಿದ್ದೆವು. ನಮ್ಮ ಬ್ಯಾಕ್ ಪ್ಯಾಕ್  ನಲ್ಲಿ  ಇದ್ದ ಎಲ್ಲ ತಿನಿಸುಗಳೂ ಖಾಲಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಬಾಟಲಿಯೊಳಗಿನ ನೀರು ಮುಗಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಯಾವುದೇ ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣದಂತೆ ಈ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿಯೂ ಕುಡಿಯಲು ನೀರು ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಕ್ಯಾಂಟೀನು ಇರಬಹುದೇನೋ ಎಂಬ ಆಶಾವಾದ , ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ಹತಾಶವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ನಾವು ಹಸಿವಿನಲ್ಲೇ ಆ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಬೇಕಿತ್ತು. ಹಸಿವಿನಿಂದ ನಮ್ಮ ಗಮನವನ್ನು ಬೇರೆಕಡೆಗೆ ಹರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ನಮ್ಮ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು  ಗುಯ್ ಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಸೊಳ್ಳೆಗಳು.  ಹಸಿವಿಗಿಂತಾ  ಸೊಳ್ಳೆಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ , ಅವುಗಳಿಗಿಂತಲೂ  ೩೦ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ನಡೆದ ದೇಹದ ದಣಿವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ  ಹಾಗೆಯೇ  ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದೆವು. 

ಬೆಳೆಗ್ಗೆ ಐದು ಘಂಟೆಗೆ ಎದ್ದವರೇ ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಚಾರಣವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭ ಮಾಡುವಾಗ ಕೆಲವರು, ಮರಳಿ ಹೋಗೋಣವೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡರು. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಬಂದ  ಪ್ರಯಾಣ ಪೂರ್ತಿ ಮಾಡೋಣ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಮುಂದಿಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದಿಡಬಾರದೆಂದು ಮತ್ತೆ ನಡೆದೇ ಸಾಗಿದೆವು.  

ಅಡ್ಡದಾರಿ ಹಿಡಿದಾಗ 

ಎಡಕುಮೇರಿ ಇಂದ ಸುಮಾರು ಐದು ಕಿಲೋಮೀಟರುಗಳ  ವರೆಗೂ ನಡೆದಾಗ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಹಸಿವು ಮತ್ತು  ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ದಣಿವು ಹೆಚ್ಚಾಗತೊಡಗಿತು. ಮುಂದೆಯೂ ಹೋಗಲಾರದೆ, ಹಿಂದೆಯೂ ಹೋಗಲಾಗದೆ, ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯದ ಮಡುವಿನಲ್ಲಿ ಕಂಗೆಟ್ಟಿರುವಾಗ, ಒಂದು ಸೇತುವೆಯ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡದೇ  ಹಾಗೆಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು.  ನಮ್ಮಲ್ಲೊಬ್ಬ ಸೇತುವೆ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತುಕೊಂಡು ಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ,  ಅಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಹೆದ್ದಾರಿ ಇರುವಂತೆ ತೋರಿತು. ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಝರಿ  ಇದ್ದು ಅದನ್ನು ದಾಟಿದೊಡನೆ ನಾವು ಹೆದ್ದಾರಿ ಸೇರಿ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ವಾಹನವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕುಕ್ಕೆ ಸುಬ್ರಮಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಹುದೆಂದು ಪ್ರಸ್ತಾವ ಮಾಡಿದ. ಅನೇಕರು  ಇಲ್ಲಗಳೆದರು . ತಡವಾದರೂ ಸರಿ ಗೊತ್ತಿರುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ ಎಂದು ಕೆಲವರು ಹೇಳಿದರು.  ಆದರೆ ಗೆದ್ದದ್ದು ಮಾತ್ರ ಅಡ್ಡ ದಾರಿ ಹಿಡಿಯುವ ಯೋಚನೆ. 

ನಾವು ಇದ್ದದ್ದು ಒಂದು ಪರ್ವತ ಶ್ರೇಣಿಯ ಮೇಲೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಏನನ್ನು ನೋಡಿದರೂ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಇಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇದೆ ಏನೋ ಎಂದು ತೋರುತ್ತದೆ. ಇದು ಒಂದು ರೀತಿ ಬ್ರಿಟನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ಕಾಣಸಿಗುವ ಬಿಸಿಲಿದ್ದಂತೆ.  ತುಂಬಾ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಜಾಕೆಟ್ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿರೋ ಛಳಿಯಲ್ಲಿ ಒದ್ದಾಡುವುದು ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ. ಅದಲ್ಲದೆ ನಾವಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಹೋಗುವ ಚಿಕ್ಕ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನಾವು ಕಾಣಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಾಡಿನ ನಡುವಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿದಾಗ ಇಂತಹ ಚಿಕ್ಕ ಮಾರ್ಗಗಳು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತವೆ.  ನಮಗೂ ಆದದ್ದು ಅದೇ. 

ಸೇತುವೆಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಯುವ ದಾರಿ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟದಾಯಕವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ,  ಏನಾದರೂ ತೊಂದರೆಯಾದರೆ ಮತ್ತೆ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ವಾಪಾಸು ಬರುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಹೊರಟಿದ್ದುದು ಒಂದು ರೀತಿ ಒನ್ ವೇ  ದಾರಿ. ಸೇರಿದರೆ ಮನೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಯಾವೊದೋ ಒಂದು ಕಾಡು ಮೃಗದ ಗುಹೆ. ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ  ಕೆಳಗಿಳಿದಾಗ ಸುತ್ತಾಲೂ ದಟ್ಟಾದಾದ ಮರಗಳಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದ, ನಾವು ಹೋಗಬೇಕಿದ್ದ ದಾರಿ ಕಾಣಿಸದೇ  ಹೋಯಿತು. ಎಲ್ಲರ ಮನದಲ್ಲೂ ಭಯ ಮನೆ ಮಾಡ ತೊಡಗಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಭ ಕಾಡಾನೆಯ ಹಸಿ ಲದ್ದಿಯನ್ನು ಕಂಡೆನೆಂದಾಗ ಎಲ್ಲರ ಎದೆಯೂ ಧಸ್ಸೆಂದಿತ್ತು. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಹೆಸರು ಹಾಯ್  ಬೆಂಗಳೂರು ಮತ್ತು ಟಿವಿ ಮಾದ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾದವರು ಎಂದು ಬರುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ ಎಂದೆನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು.ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲಾದರೂ   ನಾವು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಬಹುದು ಎಂದು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ದಾರಿಯನ್ನು ಹುಡುಕತೊಡಗಿದೆವು. ಸುಮಾರು ಒಂದು ಎರೆಡು ಘಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಹುಡುಕಿದಾಗ, ಮತ್ತೆ ನಾವು ಕಂಡ ನೀರಿನ ಝರಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ನಾವು ಸರ ಸರನೆ ಆ ನೀರಿನ ಝರಿಯ ಕಡೆಗೆ ಕೆಳಗಿಳಿದು ನಡೆಯತೊಡಗಿದೆವು. ನಾವು ನಡೆದ ದಾರಿ , ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಝರಿ ಎಂದು ನಮಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಯಿತು. ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದಾಗ ನಾವು ಕಂಡ ಝರಿ , ಝರಿಯಾಗಿರದೆ  ಹರಿಯುವ ನದಿಯಾಗಿತ್ತು. 

ನದಿ ದಾಟಿಸಿದ ಮಾನವ ಸರಪಳಿ 

ನದಿಯನ್ನು ದಾಟದೇ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನದಿಯ ಆಳ ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಲವರಿಗೆ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಈಜಲೂ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ನದಿಯ ಮಗ್ಗುಲು ಹಿಡಿದು ಬೇರೆ ದಾರಿಯೇನಾದರೂ ಸಿಗುವುದೇನೋ ಎಂದು ನಡೆಯುತ್ತಾ ಸಾಗಿದೆವು . ಸುಮಾರು ದೂರ ನಡೆದಾಗ ನಮಗೆ ಎದುರು ದಡದಲ್ಲಿ ಕಂಡದ್ದು ಒಂದು ದೇವಸ್ಥಾನ. ಆ ದಡದಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲವರಿಗೆ ಕೈಮಾಡಿ ಮಾತಾಡಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ದಾಟಲು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿರುವ ಒಂದು ಜಾಗವನ್ನು ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದರು. ಅಷ್ಟೇನೂ ಅಗಲವಿಲ್ಲದ ನದಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಅದು ಹರಿಯುತಿದ್ದ ರಭಸ ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಉದ್ದನೆಯ ಮರದ ಕೋಲುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಕಡೆಗೆ ಎಸೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು . ಆದರೆ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. 

Image result for human chain to cross the river

ಕೊನೆಗೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ , ಎಂಟು ಜನರೂ ಕೈ ತೋಳುಗಳನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ಒಂದು ಮಾನವ ಸರಪಳಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದೆವು. ದಡ ಸೇರಿದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರುವ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಯಾರೂ  ಬೇಡಾ ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿರುವವರಂತೆ, ನದಿ ದಾಟಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆವು. ನದಿ ನೋಡಲು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿತ್ತೋ, ಅದರ ಒಡಲಲ್ಲಿ ನೀರು ಅಷ್ಟೇ ರಭಸವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೊ ನಾವು ಪಟ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನ ವಿಫಲವಾಗಲಿಲ್ಲ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ದಡ ಸೇರಿದ್ದೆವು. ನಮಗೊಂದು ಮರುಜನ್ಮ ಬಂದಂತಾಗಿತ್ತು. 

ನಾವು ದಾಟುವ ವರೆಗೂ ಕಾದಿದ್ದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ನಾವು ಅಡ್ಡದಾರಿ ಹಿಡಿದದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಛಿಮಾರಿ  ಹಾಕಿ , ಇಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಅರಣ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗುವ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿವೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದಾಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದ ಅಷ್ಟ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಕೃತಜ್ಞತೆ  ಸಲ್ಲಿಸಿದೆವು. ಆ ಚೌಡೇಶ್ವರಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಒಂದು ಖಾನಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಸಿವು ತೀರಿಸಿಕೊಂಡು, ಮನೆಯ ಕಡೆ ವಾಪಾಸು ಹೊರಟೆವು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದ ನಂತರ ಕುಕ್ಕೆ ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ನೋಡುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಯಾರಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇರುತ್ತೇವೋ ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರನ್ನು ಯಾವಾಗ ಕಂಡು ಮಾತನಾಡುತ್ತೇವೋ ಎನ್ನುವ ಕಾತುರದಲ್ಲೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬಸ್ಸೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದೆವು. 

ಈ ಘಟನೆ ನಡೆದು ಹಲವು ವರುಷಗಳ ವರೆಗೂ ನಾವಿದ್ದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೆನೆದರೆ ಎದೆ ಝಲ್ ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು. ಕನಸಲ್ಲಿ ಈ ಘಟನೆಯ ಅನೇಕ ಆವೃತ್ತಿಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆವರಿಸಿ ಒಮ್ಮೆಮ್ಮೆ ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ನನ್ನನು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ಅವರೂ ಈರೀತಿಯ ಅನುಭವವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. 

ಇತ್ತೀಚಿನ ವರದಿ 

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ, ಈ ರೈಲು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾಸೆಂಜರ್ ರೈಲುಗಳ ಸಂಚಾರ ಪುನಃ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದ್ದು, ಇಲ್ಲಿ ಚಾರಣ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ದಾರಿ ಎಷ್ಟೇ ದುರ್ಗಮವಾಗಿದ್ದರೂ ನಾವು ಆನಂದಿಸಿದ ಆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯ ನಮ್ಮ ನೆನಪಿನನಲ್ಲಿ ಅಜರಾಮರವಾಗಿದೆ. ಈ ಪ್ರಕೃತಿ ಸೌಂದರ್ಯದ ಅನುಭವ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರೂ ಸಿಗುವುದಂತೆ.

ಲೇಖಕರು : ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಮಹೇಂದ್ರಕರ್ 

ಎಲ್ಲ ಫೋಟೋಗಳೂ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನ ಕೃಪೆ 

ಸಾಹಸೀ ಓವರ್ ಲ್ಯಾಂಡರ್ – ನಿಧಿ ತಿವಾರಿ ಎಂಬ ಕನ್ನಡದ ಅಚ್ಚರಿ! – ವಿನತೆ ಶರ್ಮ ಮಾಡಿಸುವ ಪರಿಚಯ

ನಿಧಿ ತಿವಾರಿ

ಜೊತೆಗೊಂದಿಷ್ಟು ಗೆಳತಿಯರನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಮೊನ್ನೆಮೊನ್ನೆ ತಾನೇ ನಿಧಿ ಹಿಮಾಲಯದ ಛಾವಣಿಯಲ್ಲಿರುವ ಮಸ್ತಾಂಗ್ ಮತ್ತು ಲೋ ಮಂತಾನ್ಗ್ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬಂದರು. ಅದಾದ ನಂತರ ಸಿಕ್ಕಿಂ ಕಡೆ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿ ಬಂದರು. ಈಗ ಭಾರತದಿಂದ ಲಂಡನ್ ಕಡೆಗೆ ದೂರ ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಏನಿದು ಈ ಪರಿ ಸುತ್ತಾಟ ಎಂದುಕೊಂಡಿರಾ? ವಿಮಾನದಲ್ಲೋ ಅಥವಾ …? ಕಾಲಿಗೆ ಚಕ್ರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರಾ? ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಗಾಳಿಪಟದ ಬಾಲ ಉದ್ದವಾಗುತ್ತದೆ.

ಯಾರೀ ನಿಧಿ?  ಇಗೋ ಇಲ್ಲಿದೆ, ನಿಧಿ ಎಂಬ ಕನ್ನಡತಿಯ ಪರಿಚಯ, ಮತ್ತವರ ಸುತ್ತಾಟದ ಕಿರುನೋಟ.

ನಿಧಿ ತಿವಾರಿ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡತಿ. ಅವರ ಮುಂಚಿನ ಹೆಸರು ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಸಾಲ್ಗಮೆ. ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಿಧಿ ಬೆಳೆದದ್ದು. ಅವರ ತಾಯಿ ಮೈಕ್ರೋಬಯಾಲಾಜಿಸ್ಟ್, ತಂದೆ ಬಾಷ್ ಕಂಪನಿಯ ಎಂಜಿನಿಯರ್. ತಮ್ಮದು ಮಧ್ಯವರ್ಗದ ಕುಟುಂಬ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿಧಿ ಏಳು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿದ್ದಾಗಲಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆಸುಪಾಸು ಹೊರಾಂಗಣ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಭೂತಾನ್ ಮತ್ತು ಹಿಮಾಲಯ ಪರ್ವತಗಳ ಚಾರಣಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಾಗ ಹನ್ನೊಂದು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗಿಗೆ ಹೊರಾಂಗಣ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾದ ಆಸಕ್ತಿ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯಿತು. ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಚಾರಣಗಳನ್ನ ತನ್ನದೇ ನಾಯಕತ್ವದಲ್ಲಿ ನಡೆಸುವಷ್ಟು ಪಳಗಿದ್ದರು. ಹೊನ್ನೆಮರಡುವಿನ ದಿ ಅಡ್ವೆಂಚರ್ರ್ಸ್ (The Adventurers) ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಅನುಭವದ ಪಕ್ವತೆಯನ್ನು ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಂಡರು. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಮ್ಮ ಬಟಾಲಿಯನ್ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಹೊರಾಂಗಣ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿ ಕೊಡಿಸಲು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯ ಒಬ್ಬ ಕರ್ನಲ್ ರನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾದರು. ಕರ್ನಲ್ ಸಾಹೇಬರಿಗೂ ಕೂಡ ಹೊರಾಂಗಣ, ಸಾಹಸಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿದೆ, ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಸಮಾನಮನಸ್ಕರು ಅನ್ನುವ ವಿಷಯ ವರವಾಯಿತು. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಬೆಂಬಲ ಕೊಡುವ ದಿನನಿತ್ಯದ ಜೀವನ ಸುಲಭವಾಯಿತು. “ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನ ತಂದೆತಾಯಿಯರ ಬೆಂಬಲವೂ ಸದಾ ಇದ್ದೆ ಇದೆ,” ಎಂದು ನಿಧಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಇಬ್ಬರು ಗಂಡುಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿಯಾದ ನಿಧಿ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಜೀಪ್ ನಡೆಸುವುದು, ಕಷ್ಟಕರ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ಅಹಿತಕರ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ, ಹವಾಮಾನ ವ್ಯಪರೀತ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ದುರ್ಗಮ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡುವ ಸಾಹಸ ಹೇಗೆ ಶುರುವಾಯಿತು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನಿಧಿ ಕೊಡುವ ಉತ್ತರ ಭೇಷ್  ಅನಿಸುತ್ತದೆ. “ಮೊದಲ ಮಗ ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಮಗುವನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ನಾನು, ನನ್ನ ಪತಿ ಅನೇಕ ಚಾರಣಗಳು, ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಹಾಕುವುದು, ಸಾಹಸ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವುದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಎರಡನೆಯ ಮಗ ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಆಗ ನನ್ನ ಆಸಕ್ತಿ ಈ ಜೀಪ್ (ಓವರ್ ಲ್ಯಾಂಡರ್) ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಡೆ ಹೊರಳಿತು. ಹೇಗೂ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಜೀಪ್ ಓಡಿಸಿ ಪಳಗಿದ್ದೆ. ಅದು ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಮುಂದಿನ ೨೦೦೫-೦೬ರ ವರ್ಷ ನಿರ್ಣಾಯಕ ವರ್ಷವಾಯಿತು. ನಾಲ್ಕೈದು ತಿಂಗಳು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಲಾಲಬಾಗ್ ರಸ್ತೆಯ ಗ್ಯಾರೇಜಿನಲ್ಲಿ ಫೋರ್ ವೀಲ್ ಡ್ರೈವ್ ಗಳ ರಚನೆ, ಭಾಗಗಳು, ರಿಪೇರಿ ಮುಂತಾದುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದೆ. ಆಗ ಸಾಕಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಬಂತು,” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ನಿಧಿ.

ಆದರೆ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ, ಮೊದಮೊದಲು ಹೆಣ್ಣು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅವರ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ, ಅವರು ಆಫ್ ರೋಡ್ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವರನ್ನ ಟೀಕೆ ಮಾಡಿದವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ೨೦೦೭ರಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಲಡಾಖ್ ಗೆ ಫೋರ್ ವೀಲ್ ವಾಹನವನ್ನ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡಿದರು. ಆ ದಾರಿ ಮತ್ತು ವಾಹನ ಯಾತ್ರೆ ಹೊಸದಲ್ಲವಾದರೂ ಹೆಣ್ಣೊಬ್ಬಳು ಮಾಡಿದ ಸಾಧನೆಯನ್ನ ಆಫ್ ರೋಡ್ ಡ್ರೈವರ್-ಗಳ ಪ್ರಪಂಚ ಗುರುತಿಸಿತು. ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಹೊಸ ದಾರಿಯನ್ನ ಹುಡುಕಿ ನಿಧಿ ಆಫ್ ರೋಡ್ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಸಾಹಸವನ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ನಿಧಿ ತಿವಾರಿ ನೇಪಾಳದ ಮಸ್ತಾಂಗ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ

ಕ್ರಮೇಣ ತಮ್ಮನ್ನು ಅತಿಸಾಹಸ ಓವರ್ ಲ್ಯಾಂಡರ್ (extreme over lander)ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡ ನಿಧಿ ಅಕ್ಟೊಬರ್ ೨೦೧೫ರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರೊಡನೆ ದೆಹಲಿಯಿಂದ ಲಂಡನ್ ಗೆ ಹೊರಟೇಬಿಟ್ಟರು. ಎರಡು ಖಂಡಗಳನ್ನ, ೧೭ ದೇಶಗಳನ್ನ, ೨೩೮೦೦ ಕಿಮೀಗಳನ್ನ ಕ್ರಮಿಸಿ ದೂರದ ಲಂಡನ್ ನಗರವನ್ನ ತಲುಪಿಯೇಬಿಟ್ಟರು. ತಾವೊಬ್ಬರೇ ವಾಹನವನ್ನು ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡಿದರೂ ಜೊತೆಗಿದ್ದವರು ಸೌಮ್ಯ ಗೋಯಲ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿ ಕೊಪ್ಪರ್. ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಾರತೀಯ ಮಹಿಳಾ ತಂಡ. ಮಹಿಂದ್ರಾ ಫಸ್ಟ್ ಚಾಯ್ಸ್ ವೀಲ್ಸ್ ಕಂಪನಿ ಅವರ ಮೊತ್ತಮೊದಲ ಪ್ರಾಯೋಜಕರಾಗಿ ಬಂದು ಮಹಿಂದ್ರಾ ಸ್ಕಾರ್ಪಿಯೋ ವಾಹನವನ್ನ ಆ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟಿತು. ನಂತರ ಕೈಜೋಡಿಸಿದ್ದು ಕೇಂದ್ರ ಯುವಜನ ಮತ್ತು ಕ್ರೀಡಾ ಇಲಾಖೆ. ವಿವಿಧ ದೇಶಗಳ ವೀಸಾ, ರಸ್ತೆ ಪರವಾನಗಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಕಾಗದಪತ್ರಗಳನ್ನ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೆಲ್ಲಾ ನಿಧಿಯವರದ್ದೇ! ಒಂದೇ ವಾಹನ, ಬ್ಯಾಕ್ ಅಪ್ ವಾಹನ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ!  ಮಯನ್ಮಾರ್ ದೇಶದಿಂದ ಚೈನಾಗೆ ತಲುಪಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಿರ್ಗಿಸ್ತಾನ್, ಕಝಗಸ್ಥಾನ್ ಮೂಲಕ ಪ್ರಯಾಣ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಶಾನರ ಬಗ್ಗೆ ಓದಿದ್ದು, ಬಾಬರನ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಕುತೂಹಲ ನಿಧಿಯನ್ನ ಉಜ್ಬೇಕಿಸ್ತಾನ್ ಕಡೆಗೆ ಕೂಡ ಎಳೆದೊಯ್ದಿತು! ರಷ್ಯಾ, ನಂತರ ಫಿನ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ನಿಂದ ಯೂರೋಪ್ ಪ್ರವೇಶ. “ಲಂಡನ್ ತಲುಪಿದಾಗ ನನಗೇ ನಂಬುವುದು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು,” ಎಂದು ನಿಧಿ ನಗುತ್ತಾರೆ.   ಅಲ್ಲಿಯತನಕ ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಮೂವರು ಮಹಿಳೆಯರು ಒಂದು ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡಿದ್ದರು!!

ಅವರ ಹರ್ಷಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೊಳಪು ಬಂದಿದ್ದು, ನಿಧಿ ದೇಶದ ಉದ್ದಗಲ ಮಹಿಳಾ ಆಫ್ ರೋಡ್ ಮತ್ತು ಓವರ್ ಲ್ಯಾಂಡರ್ ಸಾಹಸಿ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಗೂ ಪಾತ್ರರಾದರು. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ನಿಧಿ ಮತ್ತು ಸ್ಮಿತಾ ರಾಜಾರಾಮ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ‘ವಿಮೆನ್ ಬಿಯಾಂಡ್ ಬೌಂಡರೀಸ್’ ಸಂಸ್ಥೆ. ತಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಉದ್ದೇಶ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನ ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡುವುದು, ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ ನಿಧಿ. ಅವರ ಸಾಹಸಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ಲೇಖನಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ಅದಲ್ಲದೆ ಬಹುಮಾನ, ಸಮ್ಮಾನಗಳೂ ಸಂದಿವೆ. ದೆಹಲಿಯ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ನಡೆಸಿ ಕೊಡುವ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಸಂವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಬಹು ಜನಪ್ರಿಯ. ಸಾಹಸವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆ, ಸುರಕ್ಷತೆ, ಟೀಮ್ ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್ ಕಲೆ, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮುಂತಾದ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅವರು ತಲುಪಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಅವರ ಮುಂದಿನ ಓವರ್ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಸಾಹಸವಂತೂ ಮೈನವಿರೇಳಿಸುವಂಥಾ ಅತಿ ಸಾಹಸ. ೨೦೧೬ ಡಿಸೆಂಬರ್ ಮತ್ತು ೨೦೧೭ ಜನವರಿ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಸೈಬೀರಿಯಾದ ಊಹಿಸಲೂ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ -೫೦ ಡಿಗ್ರಿ ತೀವ್ರ ಶೀತ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೇ ಫೋರ್ ವೀಲ್ ಡ್ರೈವ್ ವಾಹನವನ್ನು “ಹೈವೆ ಆಫ್ ಬೋನ್ಸ್” ಹೆದ್ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಉದ್ದಗಲ ನಡೆಸಿ ಎರಡು ವಾರ ಕಳೆದಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಏಕಾಂಗಿ ವಾಹನ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ೫೦೦೦ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಕ್ರಮಿಸಿ, ಕೊಲಿಮಾ ಹೈವೇ ಅಥವಾ ‘ಪೋಲ್ ಆಫ್ ಕೋಲ್ಡ್’ ಅನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ತಮ್ಮ ಕನಸನ್ನ ನಿಜವಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸೈಬೀರಿಯಾದ ಪಟ್ಟಣವಾದ ಒಯ್ಮ್ಯಾಕೊನ್ ವಸತಿ ಪ್ರದೇಶ ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲೇ ಮನುಷ್ಯರು ವಾಸಿಸುವ ಅತ್ಯಂತ ಶೀತಲಪ್ರದೇಶ ಎಂದು ಹೆಸರಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲದೆ ನಿಧಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದ ಯಾಕಟ್ಸ್ಕ್ ನಿಂದ ಮಗದನಿಸ್ ವರೆಗಿನ ರಸ್ತೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಪಂಚದ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ದಾರಿ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಕಾರಣ ಆ ಹೆದ್ದಾರಿ ರಚಿತವಾಗಿರುವುದು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿ ಹಿಮವಾಗಿರುವ ನದಿಗಳ ಮೇಲೆ.

ಈ ಹೆದ್ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಾಗ ನಿಧಿಯವರಿಗೆ ನಾನಾ ಥರದ ಭಾವನೆಗಳು ಉಂಟಾದವಂತೆ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಧೀರತೆಯಿದ್ದರೂ ಕ್ರಮೇಣ ತಾನೊಬ್ಬಳೇ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಇರುವುದು, ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡುವುದು ಅಭ್ಯಾಸವಾಯಿತು. ಕಡೆಗೆ ಪೋಲ್ ಆಫ್ ಕೋಲ್ಡ್ ತಲುಪಿದಾಗ ಬೆನ್ನಲ್ಲಿ ಚಳಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು, ಚರ್ಮದ ಮೇಲೆ ರೋಮಾಂಚನದ ಗುಳ್ಳೆ ಎದ್ದಿದ್ದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ತಾನು ಕಡೆಗೂ ಆ ತೀವ್ರ ಹವಾಮಾನದ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ತೇರ್ಗಡೆಯಾಗಿ ಬದುಕುಳಿದಿದ್ದು, ತನ್ನ ಅತಿ ಸಾಹಸದ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲೆಯನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದ್ದು ಹೆಮ್ಮೆಯ ಕ್ಷಣಗಳಾದವು, ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಈ ಅನ್ವೇಷಕ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ಭಾರತೀಯಳು ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಯ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು.

ಪೋಲ್ ಆಫ್ ಕೋಲ್ಡ್ ನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ನಿಧಿ

ಇಂತಹ ಅತಿಸಾಹಸ ಪ್ರಯಾಣದ ಯೋಚನೆ ಹೇಗೆ ಬಂತು, ಅದೂ ಒಬ್ಬರೇ ಕಾರು ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಾ ಸಾವಿರಾರು ಮೈಲಿಗಳನ್ನು ಆ ಹವಾಮಾನ ವೈಪರೀತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಳೆದಿದ್ದು, ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಅಂಥಾ ಒಂದು ಅತಿಸಾಹಸ ಅನುಭವಕ್ಕಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದೆ ಎಂದರು ನಿಧಿ! “ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಚಾಲೆಂಜ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನನಗೆ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಜೀವನ ಬೋರ್ ಅನ್ನಿಸತ್ತೆ! ಮುಂಚಿನಿಂದಲೂ ನಾನು ಒಂಥರಾ ವೈಲ್ಡ್ ಸ್ವಭಾವದವಳು. ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಚಾಲೆಂಜ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನನಗೆ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಜೀವನ ಬೋರ್ ಅನ್ನಿಸತ್ತೆ! ನನಗೇ ನಾನು ಸವಾಲೊಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನನ್ನತನದಲ್ಲಿರುವ ಸತ್ವ,” ಎಂದರು.

ಈ ವರ್ಷದ (೨೦೧೮) ಆರಂಭದ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೆ ಹಾಕಿ, ಯೋಜನೆಯನ್ನ ರೂಪಿಸಿ, ಐದು ಮಂದಿ ಮಹಿಳಾ ಚಾಲಕರ ಪಡೆಯನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ, ಮಹೀಂದ್ರಾ ಸ್ಕಾರ್ಪಿಯೊ ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರಟು ನೇಪಾಳದ ಉತ್ತರ ಭಾಗದ (ಟಿಬೆಟ್ ಹತ್ತಿರದ) ಮಸ್ತಾಂಗ್ ಕಣಿವೆಯನ್ನು ಹೊಕ್ಕಿಯೇಬಿಟ್ಟರು. ಆ ಕಣಿವೆಯ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕು ಬಂದ ಪ್ರಪಂಚದ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಚಾಲಕ ತಂಡ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಅವರದ್ದಾಯಿತು. ಅವರ ಈ ಅತಿಸಾಹಸ ಚಾಲನೆಯ ವಿವರಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ದಕ್ಕದ ಹಿಮಾಲಯದ ಅಪರೂಪದ ಭಾಗದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಮೈನವಿರೇಳುತ್ತದೆ. “ಸುಮಾರು ೧೩,೦೦೦ ಅಡಿಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ, ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿದಾದ ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ (ಅಥವಾ ದಾರಿಯೇ ಇಲ್ಲದ ಕಡೆ) ನಾವು ವಾಹನಗಳನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಿದ್ದು. ಒಂದು ಕಡೆ ಹಿಮಾಲಯದ ಉನ್ನತ ಶಿಖರಗಳ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡುವುದೋ ಅಥವಾ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಆಳದ ಪ್ರಪಾತಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದೋ ಎಂಬ ಇಬ್ಬಂದಿ. ಮೂರು ಸಾವಿರ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಕ್ರಮಿಸಿದ ವಿಷಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸಿದ ಜಾಣ್ಮೆ, ಕುಶಲತೆ, ಮತ್ತು ಏಕಾಗ್ರತೆಗಳು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು,” ಎಂದರು.

ಅವರು ಹೊರಟ ಸಿಕ್ಕಿಂ ಕಡೆಯ ಅವರ ಮುಂದಿನ ಪ್ರಯಾಣ ಉಲ್ಲಾಸಕರವಾಗಿತ್ತು. ವಸಂತದ ಹೂಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಎಳೆತನವನ್ನು ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಅನುಭವಿಸಿದ ಸುಖ.

ಈಗ ನಿಧಿ ಮತ್ತವರ ಜೊತೆಗಾರರು ಭಾರತದ ರಾಜಧಾನಿ ದೆಹಲಿಯಿಂದ ಬ್ರಿಟನ್ – ಲಂಡನ್ ನಗರಕ್ಕೆ ಮತ್ತದೇ ಫೋರ್ ವೀಲ್ ಓವರ್ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಸಾಹಸವನ್ನು ಎರಡನೇ ಬಾರಿ ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪ್ರಯಾಣದ ವಿವರಗಳನ್ನು ನನ್ನಂತಹ ಆಸಕ್ತರು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೀವಿ. ಆ ಮಹಿಳಾಮಣಿಗಳಿಗೆ ಶುಭಹಾರೈಕೆಯನ್ನು ಆಗಾಗ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೀವಿ. ಕಳೆದ ಬಾರಿ ಅವರು ಮೂವರು ಹೆಂಗಳೆಯರು ಲಂಡನ್ ನಗರವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಯಾರೂ ಪರಿಚಯದವರು ಇರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಈ ಬಾರಿ ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ನಾರಿಯರು ಲಂಡನ್ ಬಂದು ತಲುಪಿದಾಗ ನೀವು ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವಿರಾ? ಕನ್ನಡ ಬಳಗದಿಂದಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಕನ್ನಡಿಗರುಯುಕೆ-ವತಿಯಿಂದಾಗಲೀ ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಾಗತವನ್ನು ಕೋರಿದರೆ ಹೇಗೆ?