ಅನಿವಾಸಿ ಕನ್ನಡಿಗರಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಜ್ಞೆ – ಡಾ ಉಮಾ ವೆಂಕಟೇಶ್

(ಕಳೆದ ವಾರ ಕನ್ನಡ ಬಳಗ (ಯು ಕೆ)ಯ ಯುಗಾದಿ ಹಬ್ಬದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಡಿಯಲ್ಲಿ, `ಅನಿವಾಸಿ` ತಾಣದ `ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಿಚಾರ ವೇದಿಕೆ`ಯು `ಪರದೇಶದ ಕನ್ನಡಿಗರಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಜ್ಞೆ`ಯ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು, ಅಮೇರಿಕದಿಂದ ಬಂದ ಬಹುಮುಖ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಮೈ ಶ್ರೀ ನಟರಾಜರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹಮ್ಮಿಕ್ಕೊಳ್ಳಲಾಗಿತ್ತು. ಈ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಮುಖತಃ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೂ, ಉಮಾ ಅವರು ತಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟರು. ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಉಮಾ ಅವರು ಹೊರದೇಶದ ಕನ್ನಡಿಗರು ಕನ್ನಡ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಯಾಕೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕೂಲಂಕುಷವಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಬ್ಬರ ಮಕ್ಕಳೂ ಇಷ್ಟು ವರುಷ ಹೊರದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದರೂ `ಸುಲಿದ ಬಾಳೆಹಣ್ಣಿನಂದದಿ` ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹರಿಸುವುದೇ ಅವರ ಜಾಗೃತ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ – ಸಂ)

ಕನ್ನಡತನವೆಂದರೇನು? ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯೇ? ನಮ್ಮ ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳೇ? ನಮ್ಮ ಅಡುಗೆ-ತಿಂಡಿಗಳೇ? ನಮ್ಮ ಹಬ್ಬ-ಹರಿದಿನಗಳೇ? ನಮ್ಮ ಉಡುಗೆತೊಡುಗೆಯೇ? ನಮ್ಮ ಸಂಗೀತ, ನಾಟಕ ಸಿನಿಮಾಗಳೇ? ಇಲ್ಲಾ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿರುವ ನಮ್ಮ ಮೌಲ್ಯಗಳೇ? ಕನ್ನಡತನವೆಂಬುದು ಈ ಮೇಲೆ ಹೆಸರಿಸಿರುವ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾದದ್ದಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ನಮ್ಮತನವೆನಬಹುದು. ಪರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿರುವ ಕನ್ನಡಿಗರು, ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳ ಪ್ರಭಾವಗಳ ನಡುವೆ ಕನ್ನಡತನ ಅಥವಾ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿ, ಪೋಷಿಸಿ, ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿಡಬೇಕಾದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಬಹಳ ಪ್ರಯಾಸದ ಕೆಲಸ.

ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ನಡುವಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ತಾಯಿತಂದೆಯರು ಮತ್ತು ಅವರ ಮಕ್ಕಳ ಜೀವನ ಸರಳವಲ್ಲ. ಪೋಷಕರಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮತನವನ್ನು ಉಳಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ, ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಿ ಮುಂದುವರೆಸುವ ಕಾರ್ಯ ನಿಜಕ್ಕೂ ಕ್ಲಿಷ್ಟವಾದದ್ದು. ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡತನ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಭಾಷೆಯ ಮಾಧ್ಯಮವೇ ಅವರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು, ನಮ್ಮತನವನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಡಲು ಸಾಧ್ಯ. ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಜೀವನವೈಖರಿ, ನಡೆನುಡಿ, ಸಾಹಿತ್ಯ-ಸಂಗೀತ ಎಲ್ಲವೂ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಆಡುಭಾಷೆಯನ್ನಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವ, ಬಂದಿರುವ ಅನಿವಾಸಿ ಮನೆಗಳ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ, ಹೆಚ್ಚುಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಇದು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಅನುಭವ. ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮರೆತ ಜನಗಳು, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಇನ್ನಾವುದೇ ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನು ಬಳಸಿದರೂ, ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಪ್ರಭಾವವಿಲ್ಲದ ಅವರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ರಸಹೀನವಾದ ಕಬ್ಬಿನಂತೆ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ನಮ್ಮವರ ಮಕ್ಕಳು, ನಮ್ಮ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯದ ಅಭಿನಯದಲ್ಲಿ, ಭಾಷೆಯ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಲಾಲಿತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲು ಅಸಮರ್ಥರಾಗಿ ಹೆಣಗಾಡುವುದನ್ನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕಂಡು ಮರುಗಿದ್ದೇನೆ.

ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲು ತಿಳಿಯದ ಅನಿವಾಸಿ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮಕ್ಕಳು ತಾಯ್ನಾಡಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುವ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಆಂಗ್ಲಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಸಂಭಾಷಿಸಲಾಗದ ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರೊಡನೆ ತಮ್ಮ ಯಾವುದೇ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅವರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಲು ಕಷ್ಟಪಡುವುದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನಮ್ಮ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿನ ಶ್ರೀಮಂತ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅರ್ಥ ತಿಳಿಯದೆ, ಅದರ ಪದಗಳ ಉಚ್ಚಾರಣೆಯನ್ನೂ ಅರಿಯದ ಮಕ್ಕಳು ನಗೆಪಾಟಲಿಗೀಡಾಗುವ ಸಂಧರ್ಭಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು. ಒಂದು ಭಾಷೆ ಅಳಿಸಿಹೋದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸಮಸ್ತ ವಿಚಾರಗಳೂ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಅಳಿಯುತ್ತವೆ. ಇದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ದುರಂತ. ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮತನದ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬಹುತೇಕ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿದೆ. ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಅದರಲ್ಲಡಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಅಭಿಮತ.

ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಅರಿವುಳ್ಳ ಅನಿವಾಸಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ಜಗದಾದ್ಯಂತ ನಮ್ಮತನದ ಪ್ರತೀಕವಾದ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯನ್ನುಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬರಲು ಅನೇಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಜಾರಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಶುಭಸಮಾಚಾರ. ಆದರೆ ಈ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಸಂಘಸಂಸ್ಥೆಗಳೇ ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕಿಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದು ತಂದೆತಾಯಿಯರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಆಡುಭಾಷೆಯನ್ನಾಡುವ ಕುಟುಂಬಗಳು ಈ ದಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಗತಿ ಸಾಧಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು. ಜೊತೆಗೆ ಹೊರದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಾಳುತ್ತಿರುವ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಘರ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಿ ನಮ್ಮತನವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟದ ಕಾರ್ಯ. ತಮ್ಮ ಜೊತೆಯ ಮಕ್ಕಳ ಕೂಡಾ ಬೆರೆತು ಅಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒತ್ತಡವೂ ಅವರ ಮೇಲೆ ಸದಾಕಾಲ ಇರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡತನ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ತಂದೆತಾಯಿಯರು ಬಹಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನುಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಲು ವಿಫಲರಾಗಬಹುದು!  

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ, ಹೊರನಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಅನಿವಾಸಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ತಮ್ಮತನವನ್ನು ಬಹಳ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಇಂದು ಹೊರನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರತಿ ಇರುವ ಅಭಿಮಾನಗಳನ್ನು, ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನವೃಂದವೇ ಕೊಂಡಾಡುವಂತಿದೆ. ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಬೆಳಸಲು, ಅನಿವಾಸಿ-ಕನ್ನಡಿಗರು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು, ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರಶಂಸನೀಯವೇ! ಜೊತೆಗೆ ಆಂಗ್ಲಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಪರಿಣಿತಿ ಇರುವ ಅನಿವಾಸಿಗಳು, ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯ ಉತ್ತಮ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ ಅನುವಾದಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಶ್ರೀಗಂಧದ ಕಂಪನ್ನು ಹೊತ್ತ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸಿದರೆ, ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಜ್ಞೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸದಾ ಜಾಗ್ರತವಾಗೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಂದು ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಾಂಶಗಳ ನೆರವಿನಿಂದ ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಹಾದಿಯೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಗಮವಾಗೇ ಇದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಸಂಪರ್ಕಸಾಧನ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ, ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಹೊರನಾಡಿನಲ್ಲೂ ತರಿಸಿ ಓದುವ ಸೌಭಾಗ್ಯವಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಸುವ ಕನ್ನಡ ಸಂಘದ ವೈಭಯುತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಕರೆಸಿ ಅವರಿಂದ ಕಲಿಯುವ ಅವಕಾಶಗಳೂ ಹೇರಳವಾಗಿವೆ.

ನಾವು ನೆಲಸಿರುವ ಹೊರನಾಡಿನಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಬಳಗದ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡು, ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆದು, ಪ್ರಕಟಿಸಲು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಕಲ್ಪಿಸಿರುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಫ಼ೇಸ್-ಬುಕ್, ಟ್ವಿಟ್ಟರುಗಳಂತಹ ಪ್ರಭಾವಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲಬಂಧಗಳು, ಖಂಡಗಳ ನಡುವಿನ ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನು ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮೂಲಕ ಅವರು ತಮ್ಮ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ. ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಧುನಿಕ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ನಡುವಿರುವ ನಾವು, ಹೊರನಾಡಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿ, ಬೆಳೆಸಿ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿಡಲು ಸುವರ್ಣಾವಕಾಶಗಳಿವೆ. ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಮ್ಮದು.

ಕನ್ನಡ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು, ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆ ಅಥವಾ ಹಲವು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಿಗೆ ಮಿತಿಗೊಳಿಸದೆ, ಅದನ್ನು ವಿಶಾಲ ಹರವಿನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೊಳಪಡಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿದೆ. ಹೊರನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಬೆಳೆಯುವ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ನಮ್ಮವರನ್ನೇ ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕು, ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಹೊರಗಿನ ಸಮುದಾಯದೊಡನೆ ಸಂಪರ್ಕವಿರಬಾರದು ಎನ್ನುವ ನಿರ್ಬಂಧ ಹೇರಿ ನಮ್ಮತನವನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದರೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಜಾಗರೂಕವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಿಂದ ಈ ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಲಾಗದು. ವಿಶಾಲಮನೊಭಾವನೆಯೇ ಇದಕ್ಕೆ ಸುಲಭವಾದ ದಾರಿ. ಇತರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಆದರಿಸಿ ಗೌರವಿಸಿದರೆ, ನಮ್ಮ ಕಿರಿಯ ಪೀಳಿಗೆ ತಾನೇತಾನಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಭಾಷೆಗಳನ್ನೂ ಗೌರವಿಸಿ ಆದರಿಸಿ ಮುಂದುವರೆಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು. ನಮ್ಮ ರೀತಿನೀತಿಗಳ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ, ದೃಢವಾಗಿ, ಜಾಣತನದಿಂದ ಒತ್ತಡ ಹೇರದೆ ಅವರ ಮನಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿಸಬೇಕು. ಇದಕ್ಕೆ ತಾಳ್ಮೆ ಸಹನೆಗಳು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ನಮ್ಮ ರಕ್ತ ಹಂಚಿಕೊಂಡು, ನಮ್ಮ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಕುಡಿಗಳು, ನಮ್ಮ ಸಮೃದ್ಧ ಬೇರಿನ ಪೋಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಜಾಣತನ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ.

ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ನಾವು ಸದಾಕಾಲ ಜಾಗರೂಕವಾಗಿಟ್ಟು, ಮುಂದುವರೆಸಿದರೆ ಮಾತ್ರಾ ಅದು ಸಾಧ್ಯ!

 

ಇವನಾರವ??? ದಾಕ್ಷಾಯಿನಿ ಗೌಡ ಅವರ ವೈಚಾರಿಕ ಲೇಖನ

(ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಮೇರಿಕಾದ ಕ್ಯಾನ್ಸಾಸ್ ನಗರದಲ್ಲಿ  ಒಬ್ಬ ಭಾರತೀಯ ಮೂಲದ ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ಉದ್ಯಮಿ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ಜೊತೆ ಒಂದು ರೆಸ್ಟುರಾಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹರಟುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಒಬ್ಬ ಸ್ಥಳೀಯ ಬಿಳಿ ಅಮೇರಿಕನ್ ಸಾಮಾನ್ಯ ತನ್ನ ರೇಸಿಸಂ ಭಾವನೆಗಳಿಂದ ಕೆರಳಿ ಈ ಯುವಕರನ್ನು ತನ್ನ ದೇಶದಿಂದ ತೊಲಗುವಂತೆ ಕೂಗಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ಗುಂಡಿಕ್ಕಿ ಕೊಂದಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಘಟನೆ ಒಂದು ಹೇಟ್ ಕ್ರೈಮ್ ಎಂದು ದಾಖಲಾಯಿತು. ಇದು ಒಂದು ರೇಸಿಸಂ ಘಟನೆಯ ಉದಾಹರಣೆಯಾದರೆ ನಮ್ಮ ಅನಿವಾಸಿ ಸದಸ್ಯೆ ದಾಕ್ಷಾಯಿಣಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಕಾರು ಕೆಟ್ಟು ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸ್ಥಳೀಯ  ಸ್ನೇಹಪರ ಸಜ್ಜನ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅವರ ನೆರವಿಗೆ ಬಂದಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ಥಾಪ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆ ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟ ಜನ ಎಲ್ಲ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಇರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಊಹಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ  ಸುಪ್ತವಾಗಿರುವು ಕೆಲವು ಪೂರ್ವ ಕಲ್ಪಿತ  ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು, ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಣ ಪ್ರಭಾವಗಳು, ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ  ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಕೆಲವು ಅನುಭವಗಳು ನಮ್ಮ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಅಚ್ಚು ಹಾಕುತ್ತವೆ. “ಇವನಾರವ ಇವನಾರವ”ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಒಂದು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಂಬಂಧಗಳ ನಡುವೆ ಮೂಡುವುದುಂಟು. ‘ಇವ ನಮ್ಮವ ಇವ ನಮ್ಮವ’ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಬರಬೇಕಾದರೆ ಹೃದಯ ಹಿಗ್ಗಬೇಕು, ನಂಬುಗೆ ವಿಶ್ವಾಸಗಳು ಚಿಗುರಬೇಕು ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸ ಹೆಚ್ಚಳಿಸಬೇಕು ಹಾಗೆ ಅನುಕಂಪೆ ಕಾಳಜಿಗಳು ವೃದ್ಧಿಯಾಗಬೇಕು ಆಗ ಅಲ್ಪ ಮಾನವ ವಿಶ್ವ ಮಾನವನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ.

ದಾಕ್ಷಾಯಿಣಿ ಅವರ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಅಂಶಗಳು ಎದ್ದು ತೋರುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತೊಂದು ನಂಬುಗೆ.  ದಾಕ್ಷಾಯಿಣಿ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಯುವಕನ ಕಾಳಜಿ ಅವನ ಹಿರಿತನವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿದೆ. ಹಾಗೆ ದಾಕ್ಷಾಯಿಣಿ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರು ಕೈಕೊಟ್ಟ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಹಸ್ತ ನೀಡಲು ಬಂದ ಒಬ್ಬ ಅಪರಿಚಿತ ಯುವಕನನ್ನು ನಂಬಿ ಕಾರಿನಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಅವನೊಡನೆ ಸಂಭಾಷಿಸಿ ಹಾಗೆ ಅವನಿಗೆ ತಮ್ಮ ಕಾರನ್ನು ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಲು ಸಮ್ಮತಿಸಿದ್ದು ಆ ನಂಬುಗೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ!

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳಿದ ಮಾತೊಂದು ಹೀಗಿದೆ;

They alone live, who live for others!

ಸಂ)

***

ಇವನಾರವ???   ದಾಕ್ಷಾಯಿನಿ ಗೌಡ ಅವರ ವೈಚಾರಿಕ ಲೇಖನ. ಚಿತ್ರಗಳು – ಗೂಗಲ್ ಕೃಪೆ

ಓದುಗರೆ, ಈ ಘಟನೆ ನಿನ್ನೆಯಷ್ಟೆ ನೆಡೆದ ಕಾರಣ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಸಿಯಾಗಿದ್ದಾಗಲೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊ೦ಡರೆ ಉತ್ತಮ ಅನ್ನಿಸಿತು. ನಿನ್ನೆ ಬೆಳ್ಳಿಗ್ಗೆ ಎ೦ದಿನ೦ತೆ, ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ತಡವಾಗಿ ಮನೆಯಿ೦ದ ಹೊರಟು ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ವಾಹನಗಳು ಕಡಿಮೆ ಇರಲೆ೦ದು ಆಶಿಸುತ್ತಾ ಗಾಡಿ ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.  ಹೊರಗೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಜಿಟಿ, ಜಿಟಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಳೆ, ಛಳಿಯ ವಾತವರಣ, ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕುಳಿತು ಹಳೆಯ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳ ಸವಿಯುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೂ ಬ೦ದಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿತ್ಯವು ಪಯಣಿಸುವ ಹಾದಿಯಾದುದ್ದರಿ೦ದ ಕೈಗಳು ಯಾ೦ತ್ರಿಕವಾಗಿ ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ನನ್ನ ಕ್ಲಿನಿಕ್ ಗೆ ಎರಡು ಮೈಲಿ ಇರುವಾಗ ನನ್ನ ಕಾರು ಕರ್ಕಶ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬ೦ತು. ಹಾಗೆ ಇನ್ನೆರಡು ಮೈಲಿ ಹೋಗಿಯೆ ಬಿಡುವುದೆನ್ನುವ ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು, ಸುಟ್ಟ ವಾಸನೆಯೂ ಬರಲು ಶುರುವಾದ ಕಾರಣ ಬದಲಿಸಿ, ಕಾರನ್ನು ಹಾದಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ. ಪತಿರಾಯರಿಗೆ ಅನುಮಾನದಿ೦ದಲೆ ಫೊನ್ ಮಾಡಿದೆ, ಯಾಕೆ೦ದರೆ ನನ್ನ ಕರೆಗೆ ಅವರು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟರು, ರಿಕವರಿ ಸರ್ವಿಸ್ ನ೦ಬರ್ ಪಡೆದು ಅವರನ್ನು ಕರೆದಾಯಿತು. ಆ ಮಹಾನುಭಾವರು ಬರುವುದು ತೊ೦ಭತ್ತು ನಿಮಿಷವಾಗುತ್ತದೆ೦ದು ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟರು. ನನ್ನ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬಲವ೦ತ ಮಾಡಿದಾಗ, ಒ೦ದು ಘ೦ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬರಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವ ಆಶ್ವಾಸನೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ನನ್ನ ರಿಸೆಪ್ಶನಿಸ್ಟ್ ಫೊನ್ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಈ ತೊ೦ದರೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳು ಕಾಯಲು ತಯಾರಿರುತ್ತಾರೆ೦ದು ಹೇಳಿದಾಗ ಯಾವ ರೀತಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದೆ೦ದು ತಿಳಿಯದಾಯಿತು. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದರೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯುವುದು ಬಹಳ ತಡವಾಗಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಸಮಯ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವೆ೦ದು ಅರಿವಿಗೆ ಬ೦ದು ಸ್ವಲ್ಪ ದುಃಖವೆ  ಆಯಿತೆ೦ದು ಹೇಳಬಹುದು.

ಕಾರನ್ನು ಹಾದಿಯ ಬಳಿ ಇತರರಿಗೆ ತೊ೦ದರೆಯಾಗದ೦ತೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಛಳಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ವಾಟ್ಸ್ ಅಪ್ ಸ೦ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದೆ. ಎರಡೂ ಕಡೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ವಾಹನಗಳು ಭರದಿ೦ದ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಜನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ, ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಸಮಯವದು. ನನ್ನ ಪಕ್ಕದ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿ ಬೆಚ್ಚಿಬೇಳುವ ಹಾಗಾಯಿತು. ಯಾರಪ್ಪಾ ಇದು? ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಲೆ ತಿನ್ನಲು ಬಾಗಿಲು ಬಡಿಯುತ್ತಿರುವುದು? ಎನ್ನುವ ಅಸಮಾಧಾನದಿ೦ದ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು ಕೆಳಗಿಳಿದು ಹೊರಬ೦ದೆ. ಸುಮಾರು ೨೫-೨೬ ವರ್ಷದ ಯುವಕ,  “ಎನು ತೊ೦ದರೆ ?“ ಎ೦ದು ಕೇಳಿದ. ಅತನ ಪುಟ್ಟ ಹಳೆಯದರ೦ತೆ ಕಾಣುವ ಕೆ೦ಪು ಕಾರು ನನ್ನ ಕಾರಿನ ಹಿ೦ದೆ ನಿ೦ತಿತ್ತು.  ನಾನು ನನ್ನ ಕಾರಿನ ತೊ೦ದರೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದೆ. ಆತ ತನ್ನ ಕೈ ಚಾಚಿ ‘‘ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಲುಕ್, ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ನರ್ಸರಿಗೆ  ಬಿಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ನಾನು ಟೈರ್ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತೇನೆ “ ಎ೦ದು ಹೇಳಿದಾಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಅನ್ಯ ಮನಸ್ಸಿನಿ೦ದ ಕೈ ಕುಲುಕಿದೆ. ಇವನ್ಯಾರು? ನಮ್ಮ ಕ್ಲಿನಿಕ್ ನ ಸದಸ್ಯನಾಗಿರಬಹುದೆ? ಮು೦ದೆ ನಾನು ಈ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಳಾಗಿರುವುದನ್ನು ತನ್ನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಯೋಜನ ಇವನದಿರಬಹುದೆ? ನನ್ನ ಅನುಮಾನದ ಪಿಶಾಚಿ ಎಚ್ಚೆತ್ತು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಕೇಳ ತೊಡಗಿತು. “ ನಿನ್ನ ಮನೆಯೆಲ್ಲಿದೆ?“ ಅನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಆತ ನನ್ನ ಸರ್ಜರಿ ಇರುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿಲ್ಲವೆ೦ದು ಗ್ಯಾರ೦ಟಿಯಾದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಸೌಜನ್ಯ ಮುಖ ತೋರಿತು.

ನನ್ನ ಸ೦ಕೋಚವನ್ನು ಈ ಯುವಕ ನಿವಾರಿಸಿ, ಅವನೇ ನನ್ನ ಕಾರಿನ ಬೂಟಿನಲ್ಲಿ ಪರಿಕರಗಳನ್ನೂ, ಅವನ ಕಾರಿನಿ೦ದ ಕೆಲವು ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡು, ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಹುಲ್ಲ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ಟ್ಯೆರ್ ಬದಲಾಯಿಸಿದ. ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲು ನನಗವನಿಗೆ  ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ.  ಅವನ ದೈಹಿಕ ಶ್ರಮದ ಜೊತೆಗೆ ಅವನ ಬಟ್ಟೆಗಳೂ ಕೊಳೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ನನಗೆ ಬಹಳ ಸ೦ಕೋಚವಾಯಿತು.  ಕಾರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ಮೆಡಿಕಲ್ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಆತ ನನ್ನ ವೃತ್ತಿಯೇನೆ೦ದು ತಿಳಿದು ತನ್ನ ಮಗನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ತೊಡಗಿದ.

ಲುಕನ ೫ ವರ್ಷದ ಮಗ ಹ್ರೃದಯದ ತೊ೦ದರೆಯಿ೦ದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದು, ಇಷ್ಟು ವಯಸ್ಸಿಗಾಗಲೆ ಬಹಳ ಬಾರಿ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿ, ಬಹು ಸಮಯವನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ ದುಃಖವಾಯಿತು.  ನಾನು ತೋರಿದ ಅನುಕ೦ಪಕ್ಕೆ ಆತ ಕೊಟ್ಟ “ ಹಿ ಇಸ್ ಡುಇ೦ಗ್ ವೆರಿ ವೆಲ್ “ ಅನ್ನುವ ಆಶಾದಾಯಕ ಉತ್ತರ ದೊರಕಿತು. ನಾನು ತೋರಿದ ಅತಿಯಾದ ಕೃತಜ್ಞತೆಗೆ, ಈ ಯುವಕ ” ಇದು ಬರಿಯ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷದ ಕೆಲಸ, ನಾನಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ನಿನ್ನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬ೦ದೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು ” ಎನ್ನುವ ದೊಡ್ಡತನದ ಉತ್ತರವನ್ನಿತ್ತ. ಒ೦ದು ಘ೦ಟೆಗಿ೦ತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಯುವ ತೊ೦ದರೆ ತಪ್ಪಿದ ಸ೦ತೋಷದಿ೦ದ, ಕಾರು ಚಲಾಯಿಸಿದೆ. ಆ ದಿನವೆಲ್ಲ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಬಗೆಯ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಆನ೦ದ ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡಿತ್ತು.

ಈಗ ೪-೫ ವರ್ಷಗಳ ಹಿ೦ದೆ ನನ್ನ ಕಾರು ಹಿಮದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊ೦ಡಾಗ, ಹೀಗೆಯೆ ಅಪರಿಚಿತನೊಬ್ಬ ನನ್ನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬ೦ದು, ತನ್ನೊಬ್ಬನ ಕೈಲಿ ಕಾರನ್ನು ನೂಕಲಾದ ಕಾರಣ, ಹಾದಿಯ ಪಕ್ಕ ನಿ೦ತು, ಇತರ ಕಾರುಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ನಾಲ್ಕೈದು ಜನರನ್ನು ಕೊಡಿಸಿ ನನ್ನ ಕಾರನ್ನು ಹಿಮದ ಗುಡ್ಡೆಯಿ೦ದ ಆಚೆ ತಳ್ಳಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ನೆನಪು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹಸಿಯಾಗಿಯೆ ಇದೆ. ಶನಿವಾರವಾದ್ದರಿ೦ದ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ಆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಹಳ ವಾಹನಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಅಪರಿಚಿತ ಅರ್ಧ ಘ೦ಟೆಗೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಕೊರೆಯುವ ಛಳಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾಯಿತು.  ಆತ ಆ ದಿನ ಸಹಾಯ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಘ೦ಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಮೈನ್ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳೆ ಭಯದಿ೦ದ ಕಾಯಬೇಕಿತ್ತು. ನಾನಿ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೆ ಇಲ್ಲ.

ಅಪರಿಚಿತರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಈ ಕೆಲವರನ್ನು ಎನೆ೦ದು ಕರೆಯಬೇಕು? ಈ ಎರಡೂ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಬಿಳಿಯ ಬಣ್ಣದವರು. ನನ್ನ ಬಣ್ಣ ನೋಡಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಯಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಯಾರೆ ಆಗಿರಲಿ, ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುವುದು ಅವರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಒಳ್ಳೆಯತನ ಅಥವಾ ಪರೋಪಕಾರದ ಮನೋಭಾವ ಹುಟ್ಟಿನಿ೦ದ ಬ೦ದಿರುತ್ತದೆಯೆ? ನಾವು ಬೆಳೆಯುವ ರೀತಿ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೆ? ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಈ ಉತ್ತಮ ಗುಣವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು ತ೦ದೆತಾಯಿಯ ಕರ್ತವ್ಯವೆ ಅಥವಾ ನಾವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ವಯಸ್ಸಾದ೦ತೆ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತವೆಯೆ?

ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು “ ರೇಸಿಸ್ಟ್“ ಗಳೆ೦ದು ನಾವು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಈ ‘ವರ್ಣ ಭೇಧ‘ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ?

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒ೦ದೇ ವಸ್ತುವಿಗೆ, ಅದು ಕೆಲಸವಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಜಾಗವಾಗಿರಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿದಾಗ ತನ್ನವರ, ತನ್ನ ಬಣ್ಣದವರ ಪರ ವಹಿಸುವುದು ನಮ್ಮ೦ತಹ ಸಾಮನ್ಯರೆಲ್ಲರ ಸಹಜವಾದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲವೆ?

ನಾನೂ ಸಹ ನನಗರಿವಿಲ್ಲದ೦ತೆಯೆ ಕೆಲವೂ೦ದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಬ೦ದಾಗ ನನಗರಿಯದೆಯೆ ರೇಸಿಸ್ಟ್ ತರಹ ನೆಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆಯೆ?

 

“ಇವನಾರವ? ಇವನಾರವ? ಇವನಾರವ ಎ೦ದೆನಿಸದಿರಯ್ಯ

ಇವ ನಮ್ಮವ, ಇವ ನಮ್ಮವ, ಇವ ನಮ್ಮವನೆ೦ದಿನಿಸಯ್ಯ

ಕೂಡಲಸ೦ಗಮದೇವಾ ನಿನ್ನ ಮನೆಯ ಮಗನೆ೦ದೆನಿಸಯ್ಯ”

ಎ೦ದರು ಬಸವಣ್ಣನವರು. ” ವಿಶ್ವ ಮಾನವನಾಗು’’ ಎ೦ದರು ನಮ್ಮ ಕವಿ ಕು೦ವೆ೦ಪು.

ಉಪದೇಶ ಕೇಳಿರಲಿ, ಕೇಳದಿರಲಿ, ಈ ಭಾವವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಉದಾರತೆ ಕೆಲವರಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವೆ?  ಈ ಗುಣಗಳು ಹುಟ್ಟಿನಿ೦ದಲೆ ಬ೦ದಿರಬೇಕೆ? ಈ ಎಲ್ಲಾ ಜಟಿಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿದೆಯೆ? ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎದುರಿಸಿದಾಗ, ಕೆಲವರ ಮನಸ್ಸು ಕಲ್ಲಾಗುತ್ತದೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಉತ್ತಮ ಮನುಷ್ಯರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಎಲ್ಲಿ೦ದ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ? ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸಮರ್ಪಕವಾದ ಉತ್ತರವಿದೆಯೆ? ಬೇರೆಯರನ್ನು ದೂರುವ ಮೊದಲು, ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ನಾವೂ ” ವಿಶ್ವಮಾನವ” ರಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆಯೆ?

ಓದುಗರೆ, ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲು ಇ೦ತಹ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದಿರಬಹುದು, ನೀವೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ, ತೊ೦ದರೆ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಬ೦ದ ಅಪರಿಚಿತನಿ೦ದ ಮೋಸ ಹೋಗಿ ಜನರನ್ನು ನ೦ಬುವುದು ಹೇಗೆ೦ಬ ತುಮುಲದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿರಬಹುದು. ನನ್ನ೦ತೆಯೆ ನಿಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲೂ ಬಹಳಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮೂಡಿರಬಹುದು.

ನಾವು ಅನುಭವಿಸಿದ ಈ ಆಕಸ್ಮಿಕ ಪ್ರಕರಣಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ತಿದ್ದುವಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಕವಾಗಿರಬಹುದು. ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟ ಜನರಿರುತ್ತಾರೆ, ಇದಕ್ಕೆ ಭಾಷೆಯ, ಜಾತಿಯ, ವರ್ಣದ, ಧರ್ಮದ, ವಿದ್ಯೆಯ, ಲಿ೦ಗದ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಭೇಧವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಖಚಿತವಾದ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ”ಇವನಾರವ ?” ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲೂ ಮೂಡಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವವನ್ನು ನಮ್ಮೊ೦ದಿಗೆ ಹ೦ಚಿಕೊಳ್ಳಿ. ಧನ್ಯವಾದ.

ದಾಕ್ಷಾಯಿನಿ ಗೌಡ