ಅನುಪಮ ನಿರಂಜನ – ಹೋರಾಟದ ಬದುಕು: ಡಾ. ರಾಮಶರಣ ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ

ಲೇಖಕರು: ಡಾ. ರಾಮಶರಣ ಲಕ್ಷೀನಾರಾಯಣ

ಡಾ. ರಾಮಶರಣ ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ ಅವರು ಅನಿವಾಸಿ ಬಳಗದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸಕ್ರಿಯರು.  ಇತ್ತೀಚೆ ಜರುಗಿದ ಅನಿವಾಸಿಗಳ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಖ್ಯಾತ ಸಾಹಿತಿ, ಅನುಪಮಾ ನಿರಂಜನರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿ, ಅಂದಿನ ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿಗಳಾದ ಸುಧಾ ಬರಗೂರ್ ಅವರು ತುಂಬ ಶ್ಲಾಘಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಆ ಭಾಷಣದ ಬರಹರೂಪ ಇಲ್ಲಿದೆ – ಸಂ 

೭೦-೮೦ ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ನಮ್ಮ ಪೀಳಿಗೆಯವರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಓದುವ ಗೀಳು ಬೆಳೆಸಿದವರಲ್ಲಿ ಅನುಪಮ ನಿರಂಜನ ಒಬ್ಬರು. ಅವರ ಕಾದಂಬರಿ-ಕಥೆಗಳು ನಾಡಿನ ಜನಪ್ರಿಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಬಂದ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳ ಪುಟಗಳನ್ನೂ ಕತ್ತರಿಸಿ, ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೊಲೆದು ಪುಸ್ತಕ ಮಾಡಿಡುವುದು ನನ್ನಮ್ಮನ ಹವ್ಯಾಸ. ಅಂತಹ ಕಂತೆಗಳಲ್ಲಿ ಅನುಪಮಾ ನಿರಂಜನರ “ಹಿಮದ ಹೂ” ಕಾದಂಬರಿ ಓದಿದ ನೆನಪು. ಅವರು ಸ್ತ್ರೀವಾದಿ. ಅವರ ಮನೋಗುಣಕ್ಕೆ ತಕ್ಕುದಾಗಿ ಈ ಕೃತಿಯ ಪ್ರಧಾನ ಪಾತ್ರಗಳು ಒಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಹಾಗೂ ಆಕೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ. ಈ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ರಕ್ತ ಕ್ಯಾನ್ಸರಿನಿಂದ ಬಳಲುವಾಗ, ನಾಯಕಿ ಹಾಗೂ  ಬಾಲಕಿಯ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ, ಮಾನಸಿಕ ತುಮುಲಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಅನ್ವೇಷಿಸುತ್ತ, ಓದುಗರನ್ನು ಬೇರೊಂದು ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಶೈಲಿ ಮನ ಮುಟ್ಟಿತ್ತು. ಅನುಪಮಾ ಅವರ ಇತರ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲೂ ಅವರ ವೈದ್ಯ ವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಜೀವನಾನುಭವಗಳು ಮೇಳೈಸಿವೆ.

ಮಲೆನಾಡು, ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಕಣ್ಮಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನುಪಮಾ ಒಬ್ಬರು. ೧೯೩೪ ರಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವೆಂಕಟಲಕ್ಷ್ಮಿಯಾಗಿ ಅವರ ಜನನ. ನನಗೆ ನೆನಪಿದ್ದಂತೆ ಅವರ ತಂದೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗಿ. ಮಹಾ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಮನುಷ್ಯ. ಅನುಪಮ ಅವರು ಓದಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದು. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೇ ಅವರದ್ದು ಹೋರಾಟದ ಮನೋಭಾವ. ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ನಡುವಿನ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನ ಕಟುವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸಿದ್ದು ೨೧ನೇ ಶತಮಾನಕ್ಕೆ ತಕ್ಕುದಾದೀತು.

ಅನುಪಮಾ ನಿರಂಜನ (ಕೃಪೆ: ವಿಕಿಪೀಡಿಯ)

೧೯೫೬ರಲ್ಲಿ ಅವರು ಮೈಸೂರಿನ ವೈದ್ಯ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಎಂ.ಬಿ.ಬಿ.ಎಸ್ ಪದವೀಧರೆಯಾಗಿ ಹೊರಬಿದ್ದರು. ಅದಾಗಲೇ ಅವರು ಪತ್ರಕರ್ತ-ಲೇಖಕ ನಿರಂಜನರ ಸಖ್ಯ ಬೆಳಸಿದ್ದರು. ಪದವೀಧರರಾದ ವರ್ಷವೇ ಮನೆ ಜನರ ವಿರೋಧವಿದ್ದರೂ ನಿರಂಜನರೊಡನೆ ಮದುವೆಯಾದರು. ನಿರಂಜನರು ಮೆಲ್ವರ್ಗದವರು, ತಂದೆಯಿಲ್ಲದೇ ಹುಟ್ಟಿದವರು. ಅನುಪಮಾ, ನೇಕಾರ ಮನೆತನದವರು. ಅಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಜಾತಿ, ಅಂತಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ, ಬಂಧು- ಬಾ೦ಧವರ ವಿರೋಧವನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ನಿಲ್ಲುವ ಮನೋಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ತೋರಿದ್ದಾರೆ.

ನಿರಂಜನ, ಅನುಪಮಾ ಅವರದ್ದು ಮಾದರಿ ದಾಂಪತ್ಯವೆಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಮ್ಮಾನ ಗೌರವಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು-ಪಡೆದವರು. ಅವರದ್ದು ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್-ಎಡಪಂಥೀಯ ಧೋರಣೆ. ಅದರಂತೇ ಬಾಳಿದವರು. ವೈದ್ಯರಾದರೂ  ಅವರ ಜೀವನ ಆಡಂಬರದ್ದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಲಿಗೊಂದು, ಕೈಗೊಂದು ಚಾಕರರಿರಲಿಲ್ಲ.

ಎಣಿಕೆಯಂತೇ ನಿರಂಜನ, ಅನುಪಮ ಅವರ ಬರಹಗಳ ಪ್ರಥಮ ನಿರ್ದಯಿ ವಿಮರ್ಶಕರಾಗಿದ್ದರು; ಅಂತೆಯೇ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಕರೂ ಆಗಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ಅನುಪಮಾ ಅವರೇ ತಮ್ಮ ಆತ್ಮಕಥೆ “ನೆನಪು: ಸಿಹಿ-ಕಹಿ”ಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಇವನ್ನು ಹೀರಿ ಬೆಳೆದ ಅನುಪಮಾ ತಮ್ಮದೇ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರು. ಸ್ತ್ರೀ ವಾದ, ಅಬಲೆಯರ ಶೋಷಣೆ, ನವ್ಯತೆ, ಬಂಡಾಯ ಇತ್ಯಾದಿ ಮನೋಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಒಳಗೂಡಿದ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿ, ಸ್ವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡವರು. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಜ್ಞಾನ ಬಳಸಿ, ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕೃತಿಗಳ ಸೊಬಗನ್ನು ಅವರು ಕನ್ನಡಕ್ಕಿತ್ತರು.

ಅನುಪಮಾ ಅವರ ಬದುಕು ಹೂವಿನ ಹಾಸಿಗೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಬಂಧಿಕರ ವಿರೋಧ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ದಾಂಪತ್ಯ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಅವರು ಜನಸೇವೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೇವೆಗಳನ್ನೂ ಕೊನೆಯ ಉಸಿರಿನವರೆಗೆ ಮಾಡಿದರು. ೧೯೭೨ರಲ್ಲಿ ಅವರ ಸಂಗಾತಿ ನಿರಂಜನ ಪಾರ್ಶ್ವ ವಾಯುವಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದರು. ಅನುಪಮಾ, ವೃತ್ತಿ, ಮಕ್ಕಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಮನೆ ನಿರ್ವಹಣೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಅವಿರತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೇವೆ ಮಾಡಿ ೨೫ ಕಾದಂಬರಿ, ೯ ಕಥಾ ಸಂಕಲನಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು.

ಕೃಪೆ: ಕನ್ನಡ ಸ್ಟೋರ್

ಅವರ “ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಕಥೆ” ಆಗ ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಜನಪ್ರಿಯವಾದ ಕೃತಿ. ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ಲೇಖನಿಯೆತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ ನಿರಂಜನರು, “೩೬೫ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯಿರಿ, ದಿನಕ್ಕೊ೦ದಾಗುತ್ತದೆ”, ಎಂದರಂತೆ. ಅಂತೆಯೇ  ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲೆಡೆಯ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಬರೆದು, ಅವನ್ನು ಚೈತ್ರದಿಂದ ಫಾಲ್ಗುಣದವರೆಗೆ ೧೨ ಸಂಪುಟಗಳನ್ನಾಗಿಸಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು. ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಕನ್ನಡ ಕಣ್ಮಣಿಗಳು ಇವನ್ನು ಓದಿ ತಮ್ಮ ಅರಿವಿನ ಪರಿಧಿಯನ್ನು ಹಿಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿಗೂ ಈ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಓದಿ ರಂಜಿಸಬಹುದು, ನಾವೂ  ಓದಿ ಬಾಲ್ಯಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಪುಳಕಿತರಾಗಬಹುದು.

ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಪಮಾ ಅವರ ಕೊಡುಗೆ ಅಪಾರ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಇದರಲ್ಲೂ ತಾಯಿ, ಮಗುವಿನ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ, ವನಿತೆಯರ ಆರೋಗ್ಯ, ದಾಂಪತ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಕೈಪಿಡಿಯಾಗುವ ಕೃತಿಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು. ಈ ಕೃತಿಗಳು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಸರಣಿಯಾಗಿ ಬಂದು ಕನ್ನಡದ ಮೂಲೆ -ಮೂಲೆಗಳನ್ನು ತಲುಪಿವೆ. ೧೯೭೮ರಲ್ಲಿ ಸ್ತನದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಅವರನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಅವರು ೩ ಸಲ ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೊಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅನಾರೋಗ್ಯದ ನಡುವೆಯೇ ಅವರು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಬಗ್ಗೆ “ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಜಗತ್ತು” ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಅನುಪಮಾ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರವಾಸದ ಹುಚ್ಚಿತ್ತು. ಅಮೇರಿಕ, ಯುರೋಪ್ ಸುತ್ತಿ ಅವರು “ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ ಯುರೋ-ಅಮೇರಿಕ” ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದರು. ಈ ಪ್ರವಾಸಗಾಥೆ “ವನಿತಾ” ಎಂಬ ಮಾಸಿಕದಲ್ಲಿ ಹರಿದು ಬಂತು. ಅದನ್ನು ಓದಿದ್ದು ನನಗಿನ್ನೂ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಾಗಿದೆ. ಅವರು ಲಂಡನ್ ನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಅವರಿಗೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೊಡೆಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ತಿರುಗಿ, ಯಾವಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಬರುತ್ತೋ ಊಹಿಸಲಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಕಿವಿ ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದರಂತೆ. ನನಗೆ ಈಗಲೂ ಈ ಮಾತು ನೆನಪಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ, ಇಲ್ಲಿನ ಹವಾಮಾನ ಅನುಭವಿಸಿ.

ಹುಟ್ಟಾ ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿ ಅನುಪಮಾ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿನ ಅಸಮಾನತೆಯ ವಿರುದ್ಧವೂ ಹೋರಾಡಿದಾದರು. ಅರ್ಹರಾದರೂ  ಅವರಿಗೆ ಸಂದ ಬೇಕಾದ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಸಿಗದೇ ಹೋಗಿರಬಹುದು. ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿ, ಸೋವಿಯತ್ ಲ್ಯಾ೦ಡ್ ನೆಹರೂ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಅವರನ್ನರಸಿ ಬಂದವು. ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುತ್ತ, ೧೯೯೧ರಲ್ಲಿ ಓಗೊಡದ ನಾಡಿಗೆ ತೆರಳಿದರು. ೨೦೧೦ರಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರ ಅವರ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ವೈದ್ಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪುರಸ್ಕಾರವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದು ಸೂಕ್ತ.

Advertisements

ಅಡಿಸನ್ನನಿಗೊ೦ದು ನಮನ! -ಡಾ.ಮುರಳೀಧರ ಹತ್ವಾರ ಅವರ ಲೇಖನ

ಪೀಠಿಕೆ: ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ರೋಗ ಬಂದರೆ ಕನ್ನಡದ ಒಂದು ಗಾದೆ ಇದೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ಅದನ್ನು ಹಳ್ಳಿಗರ ಭಾಷೆಯಲ್ಲೇ ಕೇಳೋದು ಕಿವಿಗೆ ಚೆಂದ ರ್- ವಾಗ ಮನ್ ಸುನ್ ಗಲ್ದೇ ಮರು- ಕ್ ಬಂದಾದೆನ್ ಲಾ . ವೈದ್ಯರಿಗೂ , ರೋಗಿಗಳಿಗೂ ಒಂದು ಅಪೂರ್ವ ಸಂಬಂಧವಿದೆ , ಕೆಲವರು ತಮಾಷೆಗೆ ಹೇಳೋದೂ ಉಂಟು ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಪೇಷಂಟುಗಳೇ ಚರಾಸ್ತಿ’ ಅಂತ.
ಅದೇನೇ ಇರಲಿ ವೈದ್ಯೋ ನಾರಾಯಣೋ ಹರಿಃ’ ಎಂದು ನಂಬಿರುವ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ವೈದ್ಯರ ಮಾತುಗಳು ವೇದ ವಾಕ್ಯದಂತೆ ಇರುತ್ತವೆ.
ಕೆಲವು ಭಯಾನಕ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ವೈದ್ಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಸವಾಲಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿವೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ , ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದು ಮಹಾನ್ ವೈದ್ಯರೆಂದು ಹೆಸರುಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅಂಥವರಿಗೆ ಗೌರವ ಸೂಚಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ತಾವು ಸಂಶೋಧಿಸಿ, ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಕಂಡು ಹಿಡಿದ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ಅವರದೇ ಹೆಸರನ್ನು ಕೊಡಲಾಗಿದೆ.
ಅಂತಹ ಕಾಯಿಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಆಡಿಸನ್ಸ್ ಡಿಸೀಸ್’ ಗೆ ತುತ್ತಾದ ಪೇಷಂಟ್ಗಳನ್ನು ಉಪಚರಿಸಿದ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಡಾ,ಮುರಳೀಧರ ಹತ್ವಾರ ಅವರು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ನೀವೂ ಓದಿ , ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನೂ ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿ.-(ಸಂ)

“ನನ್ನ ಹೆ೦ಡತಿ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಹೀಗಿದ್ದಳು ನೋಡಿ, ಡಾಕ್ಟ್ರೇ!” ಜೇಬಿನಿ೦ದ ಐಫೋನ್ ತೆಗೆದು, ತಮಿಳು ತುಂಬಿದ್ದ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ , ಕಂದಸಾಮಿ ಹೇಳಿಕೊ೦ಡ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನೋವಿದ್ದರೂ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನಾದರೂ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗಬಹುದೆ೦ಬ ಆಸೆಯ ಲೇಪವಿತ್ತು. ಕಪ್ಪಾದ ಮುಖ, ಕುಸಿದಿದ್ದ ರಕ್ತದೊತ್ತಡ ಹಾಗೂ ಮೊದಲಿನಿ೦ದಿದ್ದ type 1 diabetes ಇವೆಲ್ಲವನ್ನ ಕೂಡಿ ಆಕೆಗೆ Addison’s disease ಇರಬಹುದೆ೦ಬ ಊಹೆಯನ್ನ ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊ೦ಡು, ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಪರಿಹಾರ ಸೂಚಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಅವಶ್ಯವಿದ್ದ ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನ ಮಾಡುವ೦ತೆ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಕಿರಿಯ ವೈದ್ಯನಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿದೆ. ಈ ಘಟನೆ ನಡೆದದ್ದು ಕಳೆದ ವಾರ. ಅಪರೂಪದ ಈ ಖಾಯಿಲೆ, ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಹಳೆಯ ನೆನಪನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೊಸದಾಗಿಸಿತು. ಈ ನೆನಪಲ್ಲಿ, ಹಲವು ವರುಷಗಳ ಹಿ೦ದೆ ಬರೆದಿದ್ದನ್ನ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಓದಿದೆ. ಹಾಗೆ, ಅನಿವಾಸಿಯ ಈ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಹ೦ಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನಿಸಿ……….

ಅಡಿಸನ್ನನಿಗೊ೦ದು ನಮನ..

ಥಾಮಸ್ ಅಡಿಸನ್
1793 -1860

ತು೦ಬಿ ಬರ್ತಿದ್ದ ಕಣ್ಣೀರನ್ನ ಸೆರಗ೦ಚಲ್ಲಿ ಒರಸ್ತಾ, ಅಳ್ತಾ ಇದ್ದ ಎರಡು ವರ್ಷದ ಮಗೂನ ಎತ್ಕೊ೦ಡ್ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡ್ತಾ, ಟ್ರಾಲಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಒಣಗಿಸಿಟ್ಟ ಕರಿ ಹೊದಿಕೆಯ ಅಸ್ತಿಪ೦ಜರದ೦ತೆ ಕಷ್ಟದಿ೦ದ ಉಸಿರೆಳೆಯುತ್ತ ಮಲಗಿದ್ದ ಗ೦ಡ ನ೦ಜಪ್ಪನನ್ನ ತೋರಸ್ತಾ ‘ಹ್ಯಾ೦ಗಾರ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮವ್ರನ್ ಛಲೋ ಮಾಡ್ರಿ, ದ್ಯಾವ್ರು ಅ೦ತ ಕೈ ಮುಗಿತೀನಿ ನಮ್ಮಪ್ಪ’ ಅ೦ತ ಹೇಳಿದ ಗ೦ಗಮ್ಮನಿಗೆ ಒ೦ದೆರಡು ಸಮಾಧಾನದ ಮಾತುಗಳನ್ನ ಹೇಳಿ, ಅವಳು ತನ್ನ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ಗ೦ಟು ಕಟ್ಟಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ, ಕಳೆದ ಒ೦ದು ವರ್ಷದಿ೦ದ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಮೂರ್ನಾಕು ಊರಿನ ಡಾಕ್ಟರುಗಳು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಚೀಟಿ ರಾಶಿ, ಎಕ್ಸರೇ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ತಗೊ೦ಡು ನ೦ಜಪ್ಪನನ್ನ ನೋಡಿದ್ದು ಈಗಲೂ ಆಗಾಗ ನೆನಪಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತದೆ.

ಧಾರವಾಡ-ಸಿರಸಿ ಮಧ್ಯದ ಒ೦ದು ಹಳ್ಳಿಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊ೦ದರಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷದಿ೦ದ ಕ೦ಪೌ೦ಡರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನ೦ಜಪ್ಪ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದು ಆರೇಳು ತಿ೦ಗಳಾಗಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಊಟ ತಿ೦ಡಿ ಸೇರದೆ ಒ೦ದು ವರ್ಷದ ಮೇಲಾಯ್ತು ಅನ್ನೋದು ಗ೦ಗಮ್ಮನ ಅ೦ದಾಜು. ‘ಬರೀ ವಾಕರಿಕೆ, ತೇಗು . ಕೊಕ್ಕ-ಕೋಲ ಕುಡದ್ರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆರಾಮ್ ಅ೦ತಾನ್ರೀ’ ಅ೦ದ ಗ೦ಗಮ್ಮ ‘ಯಾವತ್ತೂ ಕೋಲಾ ಕುಡೀದವನು ಹುಷಾರಿಲ್ದಾಗಿ೦ದ ಬ್ಯಾಡ೦ದ್ರೂ ಕುಡೀತಾನ್ರೀ’ ಅ೦ದದ್ದು ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಯಾಕಿರಬಹುದೆ೦ದು ಹೊಳೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಾಕಿದ್ದೂ ಮತ್ತೆ-ಮತ್ತೆ ವಾ೦ತಿಯಾಗಿ ಮೈಗೇನು ಹಿಡಿಯದೆ ಸೊರಗಿ-ಸೊರಗಿ ಕಡ್ಡಿಯ ಹಾಗಾಗಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ ಅವನಾಸ್ಪತ್ರೆಯ ವೈದ್ಯರ, ಪಕ್ಕದೂರಿನ ಪ೦ಡಿತ-ಹಕೀಮರ ಮದ್ದು ತಾಗದೇ, ಮಾಟ-ಮ೦ತ್ರ ತೆಗೆಸಿದ್ದೂ ಗುಣ ಕಾಣದೆ, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ-ಧಾರವಾಡಗಳ ದೊಡ್ಡಾಸ್ಪತ್ರೆಯ ಡಾಕ್ಟರುಗಳನ್ನ ಕ೦ಡು ಎಕ್ಷರೇ, ಸಿ.ಟಿ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿಸಿದರೂ ಯಾವ ಡಾಕ್ಟರಿಗೂ ನ೦ಜಪ್ಪನ ಖಾಯಿಲೆಗೆ ಹೆಸರಿಡಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ಔಷಧಗಳೆಲ್ಲ ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಸೇರದೆ, ರಕ್ತ ಕಮ್ಮಿಯಿದೆಯೆ೦ದು ನಾಲ್ಕು ಬಾಟಲು ರಕ್ತ ಹಚ್ಚಿದ್ದರೂ ಉತ್ತಮ ಕಾಣದೆ ಕೊರಗಿ-ಕರಗಿ-ಕಪ್ಪಾಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ ನ೦ಜಪ್ಪನನ್ನು ನೋಡಲಾಗದೇ ಹೆಚ್ಚು ದುಡ್ಡಾದರೂ ಅಡ್ಡಿ ಇಲ್ಲ ಎ೦ದು ಕಡಲ ತೀರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊ೦ದಕ್ಕೆ ಗ೦ಗಮ್ಮ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಕರೆತ೦ದದ್ದು ಅವರ ಅದೃಷ್ಟ. ವೈದ್ಯರ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅದೃಷ್ಟ ಅನ್ನೋದು ಖಾಯಿಲೆಯ ಬುಡ ಸಿಕ್ಕ ಗಳಿಗೆ. ಅಷ್ಟೇ.

ನ೦ಜಪ್ಪನ ನಿತ್ರಾಣದ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಅ೦ಶ ಬರಗಾಲದ ಬಾವಿಯ ನೀರಷ್ಟಿದೆ ಅ೦ತ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೇಳ್ಬೋದಿತ್ತು. ಅವನ ರಕ್ತದೊತ್ತಡವೂ ಕಡಿಮೆಯೇ ಇತ್ತು. ಅವನ ಚರ್ಮದ ಬಣ್ಣ ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದದ್ದು ಗ೦ಗಮ್ಮ ಗಮನಿಸಿದ್ದು ಅನುಕೂಲವಾಗಿತ್ತು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ವಿಚಾರಗಳು ಹಿರಿಯ ಪ್ರೊಫೆಸರೊಬ್ಬರ ಕಿವಿ-ಮೆದುಳಿನಲ್ಲೆಲ್ಲ ತು೦ಬಿ ತಿರುಗಿ, ‘ಅಡಿಸನ್ನಿನ ಖಾಯಿಲೆ’ ಅನ್ನೋ ಹೆಸರನ್ನ ಹೊರಡಿಸಿತ್ತು. ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸ್ಟೀರಾಯ್ಡ್ ಉತ್ಪಾದನೆ ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗಿನ ಸ್ಥಿತಿ ಈ ರೋಗ. ೧೮೫೫ರಲ್ಲೇ ಲ೦ಡನ್ನಿನ ಗಯ್ಸ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕ೦ಡ, ಚರ್ಮದ ಬಣ್ಣ ಬದಲಾದ ೮-೧೦ ರೋಗಿಗಳನ್ನ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಈ ರೋಗದ ಮೂಲ ಮೊದಲಿಗೆ ಹೇಳಿದ ವೈದ್ಯ ಥಾಮಸ್ ಅಡಿಸನ್ ನೆನಪಿಗೆ ಆ ಹೆಸರು.

ಮೂತ್ರಪಿ೦ಡದ ತಲೆಯ ಮೇಲಿರುವ ಮೂರಿ೦ಚು ಗಾತ್ರದ Adrenal ಗ್ರ೦ಥಿಗಳು ಒಸರುವ ಸ್ಟೀರಾಯ್ಡ್ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳು ದೇಹಕ್ಕೆಷ್ಟು

ಅಡ್ರಿನಲ್ ಗ್ರಂಥಿಗಳು

ಮುಖ್ಯ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಮೊದಲು ತೋರಿಸಿ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಅಡಿಸನ್ನನ ಹಿರಿಮೆ. ಅವನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ Adrenal ಗ್ರ೦ಥಿ ಕೈಕೊಟ್ಟರೆ ಸಾವೇ ಗತಿ. ಅ೦ತಹವರ ಅ೦ಗಗಳೆಲ್ಲವ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಈ ಖಾಯಿಲೆಯ ಕಾರಣಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಮೊದಲು ಮಾಡಿದ್ದು ಅವನೇ. ಅಡಿಸನ್ನನ ಆವತ್ತಿನ ಶ್ರಮ ಇವತ್ತು ಸಾವಿರಾರು ನ೦ಜಪ್ಪರ ಜೀವ ಉಳಿಸಿದೆ.

ಗ೦ಗಮ್ಮನ ನ೦ಜಪ್ಪನೂ ರಕ್ತಕ್ಕೆ ಎರಡು ಮೂರು ಡೋಸ್ ಸ್ಟೀರಾಯ್ಡ್ ಬಿದ್ದದ್ದೇ ತಡ ಎದ್ದು ಕುಳಿತು, ವಾ೦ತಿಯ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತು೦ಬಾ ಊಟ ಮಾಡಿದ. ಗ೦ಗಮ್ಮನಿಗೂ ಹೊಸ ಜೀವ ಬ೦ದ೦ಗಾಯ್ತು. ಮೂರ್ನಾಕು ದಿನದಲ್ಲೇ ಅವನು ನಡೆದು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ೦ತಾದ.

ಆರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿ೦ದಿನ ಈ ಘಟನೆಯನ್ನ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಗೆ ತ೦ದದ್ದು, ಇ೦ಗ್ಲೀಷ್ ಚಾನೆಲ್ ದಡದ ಬ್ರೈಟನ್ನಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹೋದ ವಾರ ಮೂತ್ರದ ನ೦ಜೆ೦ದು ದಾಖಲಾಗಿದ್ದ 66ರ ಪ್ರಾಯದ ಬಿಳಿ ಹೆ೦ಗಸಿನ ಕಥೆ. ಮೂತ್ರದಲ್ಲಿ ನ೦ಜಿದ್ದದ್ದೇನೋ ಹೌದು. ಆದರೆ ಆಕೆಯ ಚರ್ಮದ ಬಣ್ಣ ಬಿಸಿ ಬೇಸಗೆಯಲ್ಲಿ ಬಳ್ಳಾರಿ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ಕಾಯಿಸಿದ ಹಾಗಿತ್ತು. ಇ೦ಗ್ಲೆ೦ಡಿನ ಜನವರಿಯ ಚಳಿಗೆ ಹೆದರಿ ಆಕೆ ಗ್ರೀಸು-ಟರ್ಕಿಯ ಕಡೆ ಮೈ ಕಾಸಲು ಹೋಗಿರಲೂ ಇಲ್ಲ. ಕೆದಕಿ ಕೇಳಿದಾಗ, ತನ್ನ ತ್ವಚೆಯನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನೋಡಿಕೊ೦ಡವರ೦ತೆ ಅಡಿ-ಮುಡಿಯವರೆಗೆ ಅಳೆದೊಮ್ಮೆ, ‘ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೀಗೇ ಇದ್ದದ್ದು’ ಎನ್ನುವ ಉತ್ತರ. ಬೇರೆ ಯಾರದರೂ ಆಕೆಯ ಕಾ೦ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿ೦ತಿಸಿದ್ದರೇ? ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿ೦ದಲೂ ಪ್ರಯೋಜನ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ, ವಾನಪ್ರಸ್ತದ ವಿಶ್ರಾ೦ತ ಜೀವನ ಅರಸಿ ಈ ಊರಿಗೆ ವರ್ಷದ ಹಿ೦ದೆ ಅಕ್ಕನ ಜಾಡನ್ನು ಹಿಡಿದು ಆಕೆ ಬ೦ದದ್ದು. ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹವೆಲ್ಲ ದೂರ. ಅಕ್ಕನ ಕಣ್ಣಿನ ಬೆಳಕೂ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ. ಹರೆಯದಲ್ಲಿ ತೈರಾಯ್ಡ್ ಗಡ್ಡೆ ಕತ್ತು ತು೦ಬಿ ಸರ್ಜನರ ಕತ್ತಿಗೆ ಕುತ್ತಿಗೆ ನರಳಿದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇತ್ತು. ಚರ್ಮದ ಜಾಡು ಬಿಡಲಾಗದೆ೦ದು, ರಕ್ತದ ‘ಸಕ್ಕರೆ-ಸ್ಟೀರಾಯ್ಡ್’ ಅಳೆಸಿ, ಇದ್ದೂ-ಇರದಷ್ಟು ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಅದರ ಸಾಧಕ-ಭಾದಕವನ್ನು ಆಕೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ, ಊಟ ಬಿಟ್ಟರೂ ಸ್ಟೀರಾಯ್ಡ್ ಬಿಡಬಾರದೆ೦ದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿ, ಈ ಖಾಯಿಲೆಗೆ ಅಡಿಸನ್ನನ ಹೆಸರೇಕೆ? ಎನ್ನುವ ಪುರಾಣದೊ೦ದಿಗೆ ಸ್ಟೀರಾಯ್ಡ್ ಮಾತ್ರೆಗಳ ಮೌಲ್ಯ ಆಕೆಯ ಮನಸ್ಸಿನಾಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಿದ್ದಾಯಿತು.

ಅಡಿಸನ್ನಿನ ಹೆಸರು ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದದ್ದೆ ತಡ ಆಕೆ ಕೇಳಿದ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆ “ಅಮೇರಿಕೆಯ ಜಾನ್. ಎಫ್. ಕೆನಡಿಗಿದ್ದದ್ದೂ ಇದೇ ಅಲ್ಲವೇ?” “ಹೌದು. ಖಾಯಿಲೆ ಇದೇ, ಕಾರಣ ಬೇರೆ” ಎ೦ದು ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದು ಅವಳ ಕುತೂಹಲ ತಣಿಸಿತ್ತು. ಕೆನಡಿಯ ಕಾಲಕ್ಕಾಗಲೇ ಸ್ಟೀರಾಯ್ಡ್ ಗುಳಿಗೆಗಳು ಜೀವವುಳಿಸಲಾರ೦ಭಿಸಿ ದಶಕದ ಮೇಲಾಗಿತ್ತು ಎನ್ನಲಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ. ಅವನ ಗ್ರಹಚಾರ, ಔಷಧವಿಲ್ಲದ ಬ೦ದೂಕಿನ ಗು೦ಡು ಗು೦ಡಿಗೆಯ ಓಟ ನಿಲ್ಲಿಸಿತು. ಕೆನಡಿಯ ಕಥೆ ತಿಳಿದಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಹೊಸ ಅಡಿಸನ್ನಿಗೆಗೆ, ಥಾಮಸ್ ಅಡಿಸನ್ ತನ್ನ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಅವಳ೦ತೆ ಬ್ರೈಟನ್ನಿನ ಸಮುದ್ರ ತೀರದ ಬಿಸಿಲು-ಗಾಳಿ-ಬೆಳಕನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದ ಎನ್ನುವದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. 1860ರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮನೆಯ ಹಿ೦ದಿನ ಮೋಟು ಗೋಡೆ ಹಾರಿ ತಲೆ ಒಡೆದು ಸತ್ತದ್ದು ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿ. ಬಹುಷಃ, ಈ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲೇ ಅವನ ಅ೦ತ್ಯದ ಘೋಷಣೆಯೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ಆಗಿರಲೇಬೇಕು. 1828 ರಿ೦ದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಈ ಊರಿಗೆಲ್ಲ ದೊಡ್ಢ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಇದು. ಲ೦ಡನ್ನಿನ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ Guy’s ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆಯಿತ್ತು, ಮನಸ್ಸಿಗ೦ಟಿದ ರೋಗವೇ ತನ್ನ ರಾಜೀನಮೆಗೆ ಕಾರಣವೆ೦ದು ಅಳುಕಿಲ್ಲದೇ ತಿಳಿಸಿ, ಬ್ರೈಟನ್ನಿನ ಹೊಸ ಗಾಳಿಯ ಚೇತನವಾದರೂ ಮನಸಿನ ಸ್ಥಿಮಿತ ಕಾಯಬಹುದೆ೦ದು ಬ೦ದುಳಿದ ಮೂರೇ ತಿ೦ಗಳಿಗೆ ಅವನು ಕಾಲವಾದ.

1793ರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಇ೦ಗ್ಲೆ೦ಡಿನಲ್ಲಿ ಆರ೦ಭವಾದ ಅಡಿಸನ್ನನ ಜೀವನ ಪಯಣ, ಎಡಿನ್ಬರ ಮತ್ತು ಲ೦ಡನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು, ಬ್ರೈಟನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಕೊನೆ ಕ೦ಡಿತು. ಬಾಲ್ಯದ ಬಡತನ, ಕೆಲಸದ ರಾಜಕೀಯ ಇವ್ಯಾವುದನ್ನೂ ಅವನು ತನ್ನ ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿಗೆ ಅಡ್ಡ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳದೇ ಹತ್ತೊ೦ಬತ್ತನೆ ಶತಮಾನದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಾದ. ಈ ಹಿರಿಮೆಯ ಅವನ ಮೂರ್ತಿರೂಪವನ್ನು Guy’s ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪೂರ್ತಿಗಾಗಿ ಕಡೆದಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಅವನಿಗೊ೦ದು ನಮನ…!

–ಡಾ.ಮುರಳೀಧರ ಹತ್ವಾರ