ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಹೊಸ ಇನ್ನಿಂಗ್ಸ್- ಗಣಪತಿ ಭಟ್

(ವಿದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ಪ್ರತಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ತಮ್ಮದೇ ರೀತಿಯ ಹೊಸ ಕನ್ನಡ ಬದುಕನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ. ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಕನ್ನಡ ಸಂಘಗಳ ಮೂಲಕ ಹೊಸ ಹುರುಪನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ತಪ್ಪದೆ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆಯಿಂದ ಕನ್ನಡ ಸಂಘಗಳ ಬೆನ್ನುಲುಬಾಗಿ ನಿಂತರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಕನ್ನಡ ಸಂಘಗಳ ಸಂಚಾಲನೆಯನ್ನು, ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಆಡಳಿತವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೊಸ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಹಲವು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರುತ್ತಾರೆ. ಖಾಸಗೀ ಬದುಕು, ವೃತ್ತಿಗಳ ನಡುವೆ ಇದು ಸುಲಭ ಸಾದ್ಯವೇನಲ್ಲ.  ಹಣ, ಸಮಯ, ಪ್ರಯತ್ನ, ಆರೋಪ, ಅಡಚಣೆಗಳು, ಕಲಹಗಳು ಇವೆಲ್ಲ ಪ್ರತಿ ಸಂಘಟಕರನ್ನೂ ಹಲವು ಬಾರಿ ಕಂಗೆಡಿಸುತ್ತವೆ. ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಸೊಗಡನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಲು  ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡುವ ಇಂತವರು ಯಾರೇ ಆಗಲಿ ಅವರ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹಲವು ನಮನಗಳು. ಹೊರನಾಡಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಹಬ್ಬಗಳು, ಹುರುಪು ಉಳಿದಿರಿವುದು ಇಂತಹ ಹಲವರ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಮಾತ್ರ.ಅಂತಹ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದ ಗಣಪತಿ ಭಟ್ (ಗಣ) ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಅನುಭವವನ್ನು ನಮ್ಮೊಡನೆ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.  ಆರಂಭ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಸಂಘದ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಳನೋಟ ಒದಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇತರೆ ಹಲವು ಸಂಘಗಳ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ನಿಯಮಿತವಾಗಿ   ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತ ಆ ಅನುಭವಗಳಿಂದ ಕೂಡ  ಕಲಿಯುತ್ತ ನಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಮುಂದೆ ಇನ್ನೂ  ದೊಡ್ಡ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳುವ ಹುರುಪು ಇವರದು.

ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿಯೂ ವಿದೇಶೀ ಕನ್ನಡ ಬದುಕಿನ ಹಲವು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ  ಅನುಭವಗಳಿರಬಹುದು. ಅವನ್ನು ಮುಂದಿನ ಸಂಪಾದಕಿ ದಾಕ್ಷ ಅವರಿಗೆ ಬರೆದು ಕಳಿಸಿ. ಕಳಿಸಬೇಕಾದ ಮಿಂಚಂಚೆ  ವಿಳಾಸ  drdaksha@doctors.org.uk)  -ಸಂ)

____________________________________________________________________

ನಾನು ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ಬಂದ ಮೊದಲ ಮೂರು ವರ್ಷ ನನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ವಹಿವಾಟು ನಡೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಕನ್ನಡಿಗರಿದ್ದು ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ ಹಿಂದಿ ಪ್ರಾಂತ್ಯದಿಂದ ಬಂದವರಾಗಿದ್ದರು.ನಾನು ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು. ಕೆ. ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದು 2010 ರಲ್ಲಿ. ಆಗಿನ ಕೆ.ಯು.ಕೆ.ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಸಮಿತಿಯ ಸದಸ್ಯರಾದ ವಿರೂಪಾಕ್ಷ ಪ್ರಸಾದ್ Croydon ನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಮೊದಲು ಭೇಟಿ ಆಗಿದ್ದು. ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಐ. ಟಿ. ಎಂಜಿನೀರ್ಸ್ ತಾಣವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಲಂಡನ್ ಹಾಗು ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಭಾವ ಹೊಂದಿತ್ತು. ವಿರುಪ್ರಸಾದ್ ಅವರ ಸಹಯೋಗದಿಂದ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕನಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು.
ಆಗಲೇ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಯು.ಕೆ ಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ೩೫ ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆಯೇ ಕನ್ನಡ ಬಳಗ ಎಂಬ ಸಂಸ್ಥೆ ಸಕ್ರೀಯವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಪರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನ ನಡೆಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದು. ಆಮೇಲೆ ನಾನು 2011 ರಲ್ಲಿ ಲಂಡನ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಒಂದು ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡ ಸಮ್ಮೇಳನ ಎಂಬ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಯು.ಕೆ. ಕನ್ನಡಿಗರಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹಾಗೂ ಕನ್ನಡ ಪಂಗಡಗಳಿರುವುದೆಂದು ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ನಂತರ ಮನವರಿಕೆ ಆಗಿದ್ದು. ಇವೆಲ್ಲರ ಮದ್ಯ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ ಸತತವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವವನ್ನು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದುದು ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಸಂಗತಿ. 2011 ರಿಂದ 2013 ತನಕ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ವಾಲಂಟೀರ್ಸ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ. ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಸಹಯೋಗ ಕೊಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೆ. 2014ರಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ ಯ ಆಗಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ವಿವೇಕ್ ಹೆಗ್ಡೆ ಅವರ ಮುಂದಾಳತ್ವದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ ದಶಮಾನೋತ್ಸವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ಲ್ಯಾಘನೀಯವಾದ ಪ್ರಯತ್ನ ಅಂತ ಹೇಳಬಹುದು. ಅದೊಂದು ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಬಜೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಕೆ.ಯು.ಕೆ. ನಡೆಸಿದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ.ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಕಮಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ನಾನು ಅತಿ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ನಡೆಸಬಹುದು ಎಂಬ ಅನುಭವ ಪಡೆದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಕಮಿಟಿ ಸದಸ್ಯರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಖರ್ಚು ವೆಚ್ಚಕ್ಕೆ ಬಂಡವಾಳ ಕೂಡ ಹೂಡಿದ್ದರು.

gana article

                                                                ದಶಮಾನೋತ್ಸವ ೨೦೧೪

ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತಂಡವನ್ನು ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿಡುವದಲ್ಲದೆ ಸಕಲ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಆಯೋಜನೆಯ ಮುಂದಾಳತ್ವವನ್ನು ವಹಿಸುವುದೇ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು. ಅರ್ಧಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ನಾವು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಪಬ್ಲಿಸಿಟಿ ಮಾಡೋ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿದ್ದೆವು. ಒಂದು ಪ್ರಮುಖವಾದ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ಬಂದವರಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಹಾಗೂ ಟಿಕೆಟ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತುಂಬಾ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೇ ಹೈ- ಟೆಕ್. ಪ್ರಾರಂಭದಿಂದಲೇ ಕೆ.ಯು.ಕೆ ಯ ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಸಮಿತಿಯ ಸದಸ್ಯರಾದ ವಿನಯ್ ರಾವ್ ಆನ್ ಲೈನ್ ಪೇಮೆಂಟ್ಸ್ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎಂದಿನಿಂದಲೇ ಪಳಗಿದವರು. ದಶಮಾನೋತ್ಸವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ೧೦ ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕರ್ನಾಟಕದಿಂದ ಬಂದ ಕಲಾವಿದರನ್ನ ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಊಟ ತಿಂಡಿ ಹಾಗೂ ಕಲಾವಿದರ ವಸತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸುಗಮವಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಸಹಯೋಗದಿಂದ ಮಾಡಿದ್ದು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ಲಾಘನೀಯ. ಕೆ.ಯು.ಕೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಲಾಸ್ ಮಾಡಿದ್ದೇನೋ ನಿಜ ಆದರೆ ಊಟದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಲೋಪ ದೋಷಗಳನ್ನ ಬಿಟ್ಟರೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಡೆದಿದ್ದು ಮುಂದಿನ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ದಶಮಾನೋತ್ಸವ ಒಂದು ಮಾದರಿ ಆಯಿತು.
ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ ಅಜೀವ ಸದಸ್ಯತ್ವಕ್ಕೆ ಕೇವಲ 5 ರಿಂದ 10 ಪೌಂಡು ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ಸದಸ್ಯತ್ವದಿಂದ ಸಂಗ್ರಹವಾದ ಹಣ ಯಾವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬರುವಂತ ಮೊತ್ತ ಅಲ್ಲ. ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಅಜೀವ ಸದಸ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕೂಡ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಮಾಡುವಂಥ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ವೆಚ್ಚ ಸುಮಾರು 15 ರಿಂದ 20 ಸಾವಿರ ಪೌಂಡು. ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ಯುಗಾದಿ ಪ್ರಯುಕ್ತ ನಡೆದ ಮಿಲ್ಟನ್ ಕೇನ್ಸ್ ಶಾಖೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ೧೨ ಪೌಂಡು ಟಿಕೆಟ್ ದರದಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ನೆರಳು ಬೆಳಕು ಕಲಾವಿದರಾದ ಶ್ರೀ ಪ್ರಹ್ಲಾದ್ ಆಚಾರ್ಯರನ್ನು ಬರಮಾಡಿ ೩೦೦ ರರಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದ ಯಶಸ್ಸು ಕೂಡ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ. ಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಅಮೇರಿಕಾ ದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅಕ್ಕ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರ ಆರ್ಥಿಕ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ವಿಷಯ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ನೆಡೆಯುವ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಹಣಕಾಸಿಗೆ ಮುಖ್ಯ ಬಂಡವಾಳ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಟಿಕೆಟ್ ಹಣದಿಂದ ಸಂಗ್ರವಾದ ಮೊತ್ತ ಹಾಗೂ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಾಯೋಜಕರ ಹಣ. ಹೀಗಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕ ಸಮಿತಿ ಸದಸ್ಯರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಪ್ರಾರಂಭಿಕ ಖರ್ಚು ವೆಚ್ಚಕ್ಕೆ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡುವದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ವೀಕೆಂಡ್ ಇನ್ ಲಂಡನ್ ವಿಥ್ ರಮೇಶ್ (ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ) ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವೆಚ್ಚದ ಕೇವಲ ಶೇಕಡಾ 80 ಮಾತ್ರ ಟಿಕೆಟ್ ಹಾಗೂ ಪ್ರಯೋಜಕತ್ವದಿಂದ ಸಂಗ್ರಹವಾದದ್ದು. ಹೀಗಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಸಂಘದಿಂದ ಮಾಡುವ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡಿಗರ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದ ಹಾಜರಾತಿ ಹಾಗೂ ಟಿಕೆಟ್ ವೆಚ್ಚ ಕೊಟ್ಟು ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ನೋಡಲು ಸಿದ್ದ ಎನ್ನುವ ಮನೋಭಾವನೆಯೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಕಾರಣ ಹಾಗೂ ಜನ ಹೆಚ್ಚು ಬಂದರೆ ಆಯೋಜಕರಿಗೂ ಅಬ್ಬಾ ಲಾಸ್ ಆಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ತೃಪ್ತಿ.

 

gana article.jpg 2
                                                            ಕರಿ ಕೋಟಿನಲ್ಲಿರುವವರು -ಗಣಪತಿ ಭಟ್

ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು. ಕೆ. ತನ್ನ ಆಂತರಿಕ ಸಂಘಟನೆಯನ್ನು ಮೂರು ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಂಘಟಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಮೊದಲನೆಯ ಸಂಘಟನೆ ಕೆ.ಯು.ಕೆ. ಇವೆಂಟ್ಸ್ ಟೀಮ್. ಈಗಾಗಲೇ ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್ನ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ೩೦ ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕನ್ನಡ ಪರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿರುವ ಸದಸ್ಯರು ಈ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಸಕ್ರೀಯವಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಕೆ.ಯು.ಕೆ. ಇವೆಂಟ್ಸ್ ಟೀಮ್ ನಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ ಕೂಡ ಇದ್ದು, ಈಗಾಗಲೇ ಘೋಷಿಸಿರುವ ಕನ್ನಡ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ಸಾಹ ತಂದಿದೆ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರ ತಂಡ. ಈ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಹ್ಯಾರೋ, ಬೇಸಿಂಗ್ ಸ್ಟೋಕ್, ಸ್ಲೋವ್,ಇಲ್ಫೊರ್ಡ್ ಹಾಗೂ ಮಿಲ್ಟನ್ ಕೇನ್ಸ್ ನಿಂದ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಹಿಳಾ ಶಿಕ್ಷಕಿಯರು ಸಕ್ರೀಯವಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಕನ್ನಡ ಕಲಿ ವಿಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಆಡಿಯೋ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ಮೂಲಕ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಕೆ.ಯು.ಕೆ. ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕ ಸಮಿತಿ (ಎಸ್ಎಕ್ಯುಟಿವ್ ಕಮಿಟಿ). ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅದನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಸಿ ಪೂರ್ಣ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮಾಡುವದೇ ಕೆ.ಯು.ಕೆ. ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕರ ಮುಖ್ಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಹಣಕಾಸಿನ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕ ಸಮಿತಿ ಸದಸ್ಯರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಖರ್ಚು ವೆಚ್ಚಕ್ಕೆ ಆರಂಭಿಕ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡುವದು ಸಾಮಾನ್ಯದ ವಿಷಯ. ಹಾಗೆಯೇ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಹಣಕಾಸಿನ ನಷ್ಟ ಆದಾಗ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕ ಸಮಿತಿ ಅದನ್ನು ಪೂರ್ಣಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತದೆ.
ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು. ಕೆ. ಕಳೆದ ಏಳೆಂಟು ವರ್ಷದಿಂದ ಕನ್ನಡ ಕಲಿ ಶಿಬಿರವನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ ಈ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಧನ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತ್ತು ಆದರೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಇದು ಐದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕೆಂದರೆ ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮ್ ರೆಂಟಲ್ ಹಾಗೂ ಇತರೆ ವೆಚ್ಚದಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಪೌಂಡಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಗತ್ಯ ಇರುತ್ತದೆ. ಆಗಾಗ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಚಾರಿಟಿ ಬಕೆಟ್ ಇಟ್ಟು ಹಣ ಸಂಗ್ರಹ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು. ಕೆ. ಮಾಡಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಸಂಗ್ರಹವಾದ ಹಣ ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ. ಹಣಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಳೆದ ಒಂದು ವರ್ಷದಿಂದ ಕನ್ನಡ ಕಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಹಲವಾರು ವಾಲಂಟೀರ್ ಶಿಕ್ಷಕಿಯರು ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕೈಗೂಡಿರುವದು ತುಂಬಾ ಸಂತಸದ ಸಂಗತಿ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ಶಿಸ್ತು ಹಾಗೂ ಸ್ಥಿರ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಿ ತರಗತಿಯನ್ನು ನಡೆಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿ ತಂಡದ್ದಾಗಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಾ ಯು.ಕೆ. ಕನ್ನಡಿಗರ ಸಹಕಾರ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ. ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ “Contribute to KUK Kannada Kali Fund “ಎಂಬ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಲಿಂಕ್ ಮೂಲಕ ಸದ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸ್ವ–ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡಿಗನೂ ಆದಷ್ಟು ದೇಣಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದಲ್ಲಿ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇನ್ನಷ್ಟು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವದು ಖಂಡಿತ. ನಾವು ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಡೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಚಾರಿಟಿ ಗೋಸ್ಕರ ಹಣ ನೀಡುತ್ತೇವೆ. ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿತು ನಮ್ಮ ಸಂಕೃತಿಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೆಳೆಸುವದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಯಾಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಾರದು?

ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷದಿಂದ ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್ ನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಪರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಾ ಇದೆ. ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ಹಾಗೂ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಕನ್ನಡಿಗರಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡಿಗರು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟುಗೂಡುತ್ತೇವೆಯೇ? ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ನಡೆಯುವ ಕನ್ನಡ ಬಳಗ ದೀಪಾವಳಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ. ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕಾಗಲಿ, ಮಕ್ಕಳು ದೊಡ್ಡವರನ್ನ ಸೇರಿಸಿ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಒಂದು 700 ಕನ್ನಡ ತಲೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿರುವದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ನಿಜವಾಗಲೂ ನಮ್ಮ ಯು. ಕೆ. ಕನ್ನಡಿಗರು ಕೇವಲ 700 ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವೇ? ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆದರೂ ಗುಜರಾತಿ, ಪಂಜಾಬಿ ಸಮೂದಾಯದ ತರಹ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರು ಒಂದು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಯಾಕೆ ಸೇರುತ್ತಿಲ್ಲ?
ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಕೋಚ ಸ್ವಭಾವದವರು. ನಾನು ನೋಡಿ ತಿಳಿದ ಪ್ರಕಾರ ಕೆಲವು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರಲು ಮುಜುಗರ. ಎಷ್ಟೋ ಕನ್ನಡಿಗರು ಹೊರ ದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅವರವರ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕನ್ನಡ ಸಂಘಗಳ ತಲೆ ಬಿಸಿ ಯಾಕಪ್ಪ ಬೇಕು ಎಂಬ ಒಂದು ಭಾವನೆ ಕೆಲವು ಜನರ ಮನದಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದೋ ಏನೋ. ಆದರೆ ನಾನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಹೊಸ ಕನ್ನಡ ಮುಖಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಕೆಲವೊಂದು ಕನ್ನಡ ಪರ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕನ್ನಡ ಸಂಘದ ಚಟುವಟಿಕೆ ಅಥವಾ ಸಾಂಸ್ಕ್ರತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ವಿಚಾರ ಬಂದಾಗ  ಯಾಕಪ್ಪ ನನಗೆ ಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಜನರಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದಾ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನನ್ನು ಆಗಾಗ ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಏನೇ ಇರಲಿ, ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಆಂಗ್ಲ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಈಗಿನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿ ಬಿತ್ತರಿಸಲು ಯು. ಕೆ. ಕನ್ನಡಿಗರೆಲ್ಲ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಒಂದೇ ಚಾವಣಿಯ ಕೆಳಗೆ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿದರೆ, ಇದಕ್ಕಿಂತ ಸಂತೋಷ ಬೇರೆ ಏನಿಲ್ಲ.

ಹೌದು ಕನ್ನಡ ಸಂಘಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಧಾನ. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಹಲವಾರು ಕನ್ನಡ ಗುಂಪುಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ಥಳೀಯ ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ವಾಟ್ಸಪ್ಪ ಗ್ರೂಪ್ ನಿಂದ ಈಗ 50 ರಿಂದ 100 ಕನ್ನಡಿಗರ ಗುಂಪು ಸ್ರಷ್ಟಿಸಿ ಕೆಲವೇ ಘಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಯೋಜಿಸಿ, ಫೇಸ್ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ, ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಟ್ಯಾಗ್ ಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಬಂದ ಖರ್ಚನ್ನು ಹಂಚಿ ಪಾಲು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಎಂದು, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿಸಿ, ಪಕ್ಕದಿಂದಲೇ ಊಟ ತಿಂಡಿ ತರಿಸಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಕೊಡಬಹುದು. ಇನ್ನು ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಆಗಿ ಹೋದರೆ, ಒಂದು ಪ್ರೈವೇಟ್ ಕಂಪನಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಕನ್ನಡ ಫಿಲಂ ಸ್ಟಾರ್ ಕರೆಸಿ ಅಥವಾ ಚಲನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ ಕನ್ನಡ ಪರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವದರಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅರ್ಹತೆ ಇದೆ. ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರು ಅವರ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಇದ್ದರೆ ಹಾಗೂ ಅದರ ಗುಣಮಟ್ಟ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತ ಎಲ್ಲ ತರಹದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಕನ್ನಡ ಸಂಘದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅನುಭವ ಪಡೆದು, ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ ಒಂದು ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಕಮ್ಯೂನಿಟಿ ಇಂಟರೆಸ್ಟ್ ಕಂಪನಿ (ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ) ಅಥವಾ ಚಾರಿಟಿ ಸಂಸ್ಥೆ ತರಹ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮಾಡಿ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ತೆರಿಗೆ ರಿಟರ್ನ್ ನೀಡಿ ಅದನ್ನು ವರ್ಷ ವರ್ಷ ನಿರ್ವಹಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ತರಹದ ಪ್ರಯಾಸಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಯು. ಕೆ. ಕನ್ನಡಿಗರ ಬೆಂಬಲ ಸದಾ ಇರಲಿ.

                                                                                                               ಚಿತ್ರ -ಬರಹ-ಗಣಪತಿ ಭಟ್

Advertisements

ಬಾಲ್ಯದ ಆಟ,ಹುಡುಗಾಟದ ಸವಿನೆನಪು –ಅರುಣ ಹಾಲಪ್ಪ

 

ಹೊಸ ಪರಿಚಯ     

IMG_1554
ಅರುಣ ಹಾಲಪ್ಪ    

ಅರುಣಾ  ಮೂಲತಃ  ಶಿವಮೊಗ್ಗದವರು . ಕಳೆದ ೧೦ ವರ್ಷಗಳಿಂದ U K ಯ  ಶೆಫೀಲ್ಡ್ ನಗರದಲ್ಲಿ  ವಾಸವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಪದವಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದು ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲಿ.ನಂತರ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್  ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಶೆಫೀಲ್ಡ್  ನ Sheffield Futures ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ  Project Admin  ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾ ಇರುವ ಅರುಣಾ ಅವರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವಾಗಲು ಅಭಿಮಾನ ಜಾಸ್ತಿ.

ಕನ್ನಡ ದಲ್ಲಿ  ಅವರು  ಬರೆದಿರುವ ಮೊದಲ ಲೇಖನ ಇದು .  ಮೊದಲ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲೆ ಉತ್ತಮ ಲೇಖನವನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಚಿತ್ರ ಸಮೇತ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು. ಬರಹದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಉಜ್ವಲ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕೋರೋಣ. ಅನಿವಾಸಿ ವೇದಿಕೆ  ಈ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಲೇಖಕ/ಕಿ ಯರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಲ್ಲದಾದರೆ ಅದಕ್ಕಿನ್ನ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಬೇರೊಂದಿಲ್ಲ–ಸಂ

 

 


ಅವತ್ತು ಒಂದು ದಿನ ಹೀಗೆ ತರಕಾರಿ ತರೋಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ, ಒಂದು ಫೋನ್ ಕಾಲ್ ಬಂತು, ಯಾರಪ್ಪಾ  ಅಂತ ಫೋನ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಿದೆ .ಪ್ರೇಮಲತಾ ಕೇಳಿದ್ರು “ಅನಿವಾಸಿ” ಗೆ ಒಂದು ಬರಹ ಬರೀತೀರಾ ಅಂತ. ಹೂಂ ಅಂತ ಏನೋ ಅಂದೆ, ಆದ್ರೆ ಏನಪ್ಪಾ ಬರೀಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಚಿಂತೆ ಶುರು ಆಯಿತು. ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಮಾಡಿ ಏನೂ  ಹೊಳೀತಿಲ್ಲ ಏನಪ್ಪಾ ಮಾಡೋದು ಅಂತ ಇದ್ದಾಗ , ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಯಾರೋ  ಬುಗುರಿ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ರು ,ಅದನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ  ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ‘ಅಮ್ಮ ಇದನ್ನ ಹೇಗೆ ಆಡೋದು’ ಅಂತ ನನ್ನ ಮಗ ಶಿವಾಂಶ್ ಕೇಳಿದ…..ಬುಗುರಿ ಅಂದ ತಕ್ಷಣ ಹೊಳೆದಿದ್ದು ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆ ಅನುಭವಗಳು ಹಾಗು ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಆಟಗಳು.ನಾನು ಚಿಕ್ಕವಳು ಇದ್ದಾಗ ಆಡ್ತಾ ಇದ್ದ ಆಟಗಳ ಹಾಗೂ ಅವುಗಳ ಲಾಭಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಬರಿಯೋಣ ಅಂತ ಅನ್ಸ್ತು.

ಆಹಾ ಎಂಥಾ ದಿನಗಳು ಅವು ,ನೆನಸಿಕೊಂಡ್ರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಏನೋ ಸಂತಸ  ಹಾಗು ಮುದ. ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆ ಸೊರಬ, ಅಪ್ಪಟ ಮಲೆನಾಡು. ಮೂರು ಹೊತ್ತು ಸೋ  ಅಂತ ಸುರಿಯೋ ಮಳೆ, ತಂಪು ಗಾಳಿ, ಘಮ್  ಅಂತ ಮಣ್ಣಿನ ಪರಿಮಳ, ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕೆಂಡದಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟಿರೋ ಅಕ್ಕಿ ಹಪ್ಪಳ ,ಗೆಣಸು, ಹೀಗೆ ಮಲೆನಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ತ ಇದ್ದ್ರೆ ವಿಶೇಷಣಗಳು ಸಾಲಲ್ಲ. ಬೇಸಿಗೆ ರಜಾ ಬಂತು ಅಂದ್ರೆ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋ ತವಕ ಹಾಗು ಸಂತಸ ನನಗೆ .ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಅಕ್ಕ ಯಾರದ್ದೂ ನೆನಪು ಇರ್ತಾ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ .ಹಾಗೆ ಕಳಿತಾ ಇತ್ತು ನನ್ನ ರಜಾ ದಿನಗಳು.

ಮಲೆನಾಡಿನ ಮನೆಗಳು ಅಂದ್ರೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಒಂದೇ ತರಹ  ಮಂಗಳೂರು ಹಂಚಿನ ಮನೆಗಳು ,ದೊಡ್ಡ ಅಂಗಳ, ಅಂಗಳದ  ತುಂಬಾ ಬೆಳ್ಳಗೆ ಚೆಂದದ ರಂಗೋಲಿ, ಮನೆ ಮುಂದೆ ಜಗಲಿ ಕಟ್ಟೆ. ಮಲೆನಾಡಿನ ಆ ಸೊಗಡು ತುಂಬಾ ಚೆಂದ .ನಾನು ಹಾಗು  ನನ್ನ ಮಾಮನ  ಮಗಳು ಕಟ್ಟೆ ಸವಿಯೋ ತನಕ ಕಲ್ಲಾಟ ಆಡ್ತಾ ಇದ್ದ್ವಿ .ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಮಕ್ಕಳು ಹೇಗೆ ವೀಡಿಯೋ ಗೇಮ್ಸ್ನಲ್ಲಿ  ನಾನು ಅಷ್ಟು ಸ್ಕೋರ್ ಮಾಡಿದೆ, ನಾನು ಇಷ್ಟನೇ ಲೆವೆಲ್ ಗೆ ಹೋದೆ ಅಂತ ಬೀಗ್ತಾರೋ ಹಾಗೆ ನಾವು ಯಾರ ಕಲ್ಲು ಎಷ್ಟು ದುಂಡಗೆ ಆಗತ್ತೆ ಅಂತ  ಪೈಪೋಟಿ  ಮಾಡ್ತ ಇದ್ದ್ವಿ. ಆಗ ಮನೆಯೊರೆಲ್ಲ ಹೇಳೋರು ಅಷ್ಟು ಕಲ್ಲಾಟ ಆಡಿದರೆ ಮಳೆ ಬರಲ್ಲ ಆಡಬೇಡಿ ಅಂತ. ಆಗಿನ ಆಟಗಳು ಆಗಿನ ಮುಗ್ಧತೆ ಈಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ತುಂಬಾ ಬೇಸರ ಆಗತ್ತೆ. ಆಧುನಿಕತೆಯ ಘೀಳಲ್ಲಿ ನಾವು, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮ ಮೂಲವನ್ನೇ ಕಳೆದು ಕೊಳ್ತಾ ಇದೀವಿ ಅಂತ ಅನ್ಸತ್ತೆ.

aruna 1        aruna 3

 

ನನಗೆ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಕೆ ಮುಖ್ಯವಾದ ಆಕರ್ಷಣೆ ಅಂದ್ರೆ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗೋದು ,ಕವಳೆ ಹಣ್ಣು ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನೋದು. ಈಗಲೂ ನೆಂಸ್ಕೊಂಡ್ರೆ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಬರತ್ತೆ .ಮಾಮ ನನ್ನ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ತಂಗೀನ ಬಜಾಜ್ ಸ್ಕೂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಕಾಡಿಗೆ ಕವಳೆ ಹಣ್ಣು  ಮತ್ತು ಚಳ್ಳೆ ಕಾಯಿ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಬರೋಕೆ  ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದ್ರು. ನಮಗೆ ಕಾನಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡೋದು ಅಂದ್ರೆ ಅದೇನೋ ದೊಡ್ಡ ಉಡುಗೊರೆ ಸಿಕ್ಕಿರೋ ಅಷ್ಟು ಸಂತಸ . ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದ್ಮೇಲೆ ಮಾಮ ಮುತ್ತಲ ಎಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಟ್ಟಲು ಮಾಡಿ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದ್ರು. ಮುಳ್ಳು ಅಂತಾನೂ ನೋಡದೆ ನಾವು ಕವಳೆ ಕಾಯಿ, ಹಣ್ಣು ಎಲ್ಲಾ ಕಿತ್ತಿದ್ದೋ  ಕಿತ್ತಿದ್ದು.  ಅದರಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಕಮ್ಮಿ , ಜಾಸ್ತಿ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇತ್ತು.ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ತೇಜಸ್ವಿ ಅವರ “ಪರಿಸರದ ಕಥೆ” ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಇರೋ ತರಾನೆ ಇರ್ತ ಇತ್ತು ನನ್ನ ಅನುಭವಗಳು. ನಿಸರ್ಗದ ಮಧ್ಯ ಬೇಳಿಯೊ ಸುಖನೇ ಬೇರೆ.

aruna5

ನಮ್ಮದೆಲ್ಲ ಆಗ “Organic” ಆಟಗಳು ಅಂತಾನೆ ಹೇಳಬಹುದು. ಹುಣಸೆ ಬಿಕ್ಕದಲ್ಲಿ , ಬಳೆ ಚೂರುಗಳಲ್ಲಿ , ಪರಕೆ ಕಡ್ಡಿಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲೆ, ಕಲ್ಲು , ಮಣ್ಣು ,ಹೀಗೆ ಇನ್ನೂ ಹಲವಾರು ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ  ಆಟ  ಆಡ್ತಾ ಇದ್ದ್ವಿ. ಹಾಗಾಗಿ ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳ ಹಾಗೆ  ಆಟ  ಆಡುವುದರಿಂದ  ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳು ಆಗ್ಬಹುದು ಅನ್ನೋದೇ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. “ಆಡು ಮುಟ್ಟದ ಸೊಪ್ಪಿಲ್ಲ” ಅನ್ನುವ  ಗಾದೆ ಮಾತಿನ ಹಾಗೆ ನಾವು ಆಡದೆ ಇರೋ ಆಟಗಳಿಲ್ಲ . ಈಗಲೂ ಕಣ್ಣು ಮುಂದೆ ಕಟ್ಟಿದ ಹಾಗಿದೆ ನಾವು ಆಡ್ತಾ ಇದ್ದದ್ದು. ನಾನು ಆಗ್ಲೇ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ವಿಧ ವಿಧವಾದ ಆಟಗಳನ್ನ ಆಡ್ತಾ ಇದ್ದ್ವಿ. ಅದ್ರಲ್ಲಿ  ಒಂದು ಬಳೆ ಆಟ. ಈ ಆಟದಲ್ಲಿ ಚೂರಾಗಿರೋ ಬಳೆ ತುಂಡುಗಳನ್ನ ಕೈ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿ, ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿ ಯಾವ ಬಳೆ  ಚೂರನ್ನ ಹೇಳ್ತಾರೋ ಆ ಚೂರನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಬೆರೆಲ್ಲದನ್ನ ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಬೇಕಿತ್ತು. ಇದೆ ತರಹದ ಇನ್ನೊಂದು ಆಟ “ಕಡ್ಡಿ ಆಟ” ,ಇದು ಹೇಗೆ ಅಂದ್ರೆ ಒಣಗಿರೋ ತೆಂಗಿನ ಗರಿಯನ್ನ  ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ ೧೨ ಕಡ್ಡಿಗಳನ್ನ ತಯ್ಯಾರು ಮಾಡಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಡ್ಡಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಉದ್ದ ಇರ್ತ ಇತ್ತು.  ರಾಜ ಕಡ್ಡಿ ಅಂತ ಹೆಸ್ರು ಅದಕ್ಕೆ. ರಾಜ ಕಡ್ಡಿ ಮಿಸುಕಾಡದೆ ಇರೋ ಹಾಗೆ ,ಒಂದೊಂದೇ ಕಡ್ಡಿಗಳನ್ನ ಎತ್ತಬೇಕಿತ್ತು.ಇಂತಹ ಆಟಗಳಿಂದ ಸೈರಣಿಕೆ, ಏಕಾಗ್ರತೆ  ಎಲ್ಲ ಬೆಳೀತಾ ಇತ್ತು ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

ನಾವುಗಳು ಮನೆ ಒಳಗೆ ಇರ್ತಾ ಇದ್ದದ್ದೇ ಕಮ್ಮಿ ಅಂತಾನೆ  ಹೇಳಬಹುದು. ಮೂರು ಹೊತ್ತು ಹೊರಗೆ ಕಾಲ ಕಳಿತಾ  ಇದ್ದ್ವಿ. ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನ ವಡನಾಟ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗ್ತಾ ಇತ್ತು, ಸ್ನೇಹಿತರೇ ಆಗ್ಬೇಕು ಅಂತಿಲ್ಲ ,ಯಾರನ್ನ ಬೇಕಾದ್ರೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು  ಆಟ  ಆಡೋ ಮನೋಭಾವ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಈಗಿನ ವಿಪರ್ಯಾಸ ಏನಪ್ಪಾ ಅಂದ್ರೆ ,ಮನೆಯ ಮೂರು ಗೋಡೆಯ ಮಧ್ಯ ಕೂತು ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಕಾಣದೆ ಇರೋ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜ್ಯೋತೆ ವೀಡಿಯೋ ಗೇಮ್ಸ್ ಆಡುವುದು. ಪ್ರಪಂಚ ಜ್ಞಾನ, ಆತ್ಮೀಯತೆ ಎಲ್ಲಾ ಜನರ ಖುದ್ದು ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಬರುತ್ತೆ ಹೊರೆತು ಮನೆಯ ಮೂರು ಗೋಡೆ ಮಧ್ಯೆ ಕೂತ್ಕೊಂಡು ಅಲ್ಲ. ಗೋಲಿ, ಚಿನ್ನಿ ದಾಂಡು,ಲಾಗೋರಿ, ಬುಗುರಿ, ಗಾಳಿಪಟ ಹಾರಿಸೋದು ಹೀಗೆ ಇನ್ನೂ ತರಾವರಿ ಆಟಗಳು ನಮ್ಮದು. ಈ ತರಹದ ಆಟಗಳನ್ನ ಆಡ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ “motor skills” , “hand eye coordination” ಇನ್ನೂ ಹಲವಾರು ಶಾರೀರಿಕ ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಅನೂಕೂಲವಾಯಿತು ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ಮಕ್ಕಳು ಈ ತರಹದ ಆಟಗಳನ್ನ ಆಡಿದ್ದೇ  ನೋಡಿಲ್ಲ ನಾನ. ಯಾವಾಗ್ಲೂ Ipad ಅಥ್ವಾ smart phone ನಲ್ಲಿ ಆಟ, ಬರೀ ಒಂದೇ ಬೆರಳಿನ ಉಪಯೋಗ ನೋಡಿದ್ರೆ  Charles Darwin ನರ  Theory of Evolution ನೆನಪಾಗಿ, ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಭಯ ಆಗತ್ತೆ.

ಇನ್ನೂ ಆಟಗಳನ ಬಿಟ್ಟು ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಯ ಬೇರೆ ಅನುಭವಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ಮೊದಲು ನೆನಪಾಗೋದು,ಮಾವಿನ ಮರ. ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಲ್ಲಿ ಎರಡು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮಾವಿನ ಮರಗಳಿದ್ದ್ವು. ನನಗೆ ಅವೆರೆಡು ಮರಗಳು ಬರೀ ಮರಗಳಲ್ಲ ಒಂಥರಾ ಸ್ನೇಹಿತರ ತರಹ ಅನ್ಸ್ತಾ ಇತ್ತು. ಈ  ಮರಗಳು ಇಲ್ಲದೆ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆನ  ನೆಂಸ್ಕೊಳೋಕೆ ಸಾಧ್ಯನೇ ಇರ್ತ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಆ ಮರಗಳ ನೆರಳಿನ ತಂಪು ಈಗ್ಲೂ ಹಿತ ಕೊಡತ್ತೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ. ಒಂದು ಮಜವಾದ ಸಂಗತಿ ನೆನಪಾಗತ್ತೆ ಮಾವಿನ ಮರ ಅಂದ್ರೆ, ಈ ಎರಡು ಮಾವಿನ ಮರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಿಣಿ ಮೂತಿ ಮಾವಿನ ಕಾಯಿ ಮರ. ಗಿಣಿ ಮೂತಿ ಮಾವಿನ ಕಾಯಿ ಅಂದ್ರೆ ಕೇಳಬೇಕೆ ಯಾರಿಗಾದ್ರೂ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಬರತ್ತೆ. ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು  ಶಾಲೆ ಬೇರೆ ಇತ್ತು, ಇನ್ನು  ಮುಗೀತಲ ಕಥೆ . ಪ್ರತಿದಿನ ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಮಕ್ಕ್ಳು ಕಲ್ಲು ತೂರೊದು,ನಾವು ಅದಕ್ಕೆ ಶಾಲೆ ಬಿಡುವ ಮೊದಲೇ ಕಾವಲು ನಿಲ್ತ ಇದ್ದ್ವಿ. ಯಾರು ಕಲ್ಲು ಹೊಡೀತಾರೋ ಅವರನ್ನ ಹಿಡಿಯೋಕೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋದು. ಈ ಕೆಲಸವನ್ನ ಅದೆಷ್ಟು ಹೆಮ್ಮೆ ,ನಿಷ್ಠೆ ಇಂದ  ಮಾಡ್ತ ಇದ್ದ್ವಿ ಅಂದ್ರೆ ನೋಡಿದವ್ರು ಮೆಚ್ಚ್ಕೋಬೇಕು.  ನನಗೆ ತಿರುಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸದೆ ಇರೋ ಒಂದು ಮರದ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಅಷ್ಟು ಒಲವು  ಇರೋಕೆ ಕಾರಣ , ಆಗಿನ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ವಾತಾವರಣ ಹಾಗು ನಿಸರ್ಗದ ಜ್ಯೋತೆಗೆ ನನಗಿದ್ದ  ಒಡನಾಟ ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಈಗಲೂ ನೆನಪಿದೆ  ಇರುವೆ ಸಾಲು ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದ್ರೆ ,ನಾನು ಅದಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದೇ. ಅಮ್ಮ ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಸಕ್ಕರೆ ಅಥವಾ ಪುಟಾಣಿ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದ್ರು  ಹೋಗಿ ಆ ಸಾಲಿಗೆ ಹಾಕೋಕೆ. ಆ ಇರುವೆಗಳು ಸಕ್ಕರೆ ಹರಳನ್ನ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ರೆ ಅದನ್ನೇ  ಘಂಟೆ ಗಟ್ಟಲೆ ನೋಡ್ತಾ ಕೂತ್ಕೊತಾ  ಇದ್ದೇ. ಅದೇ ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಏನೇ ಹೊಸ ಆಟದ ಸಾಮಾನು ಕೊಡಿಸಿದ್ರು ಕೇವಲ ೫ ನಿಮಿಷ ,ಆಮೇಲೆ ಅಮ್ಮ “Bore” ಅಂತ ಶುರು ಮಾಡ್ತಾರೆ. ನನಗೆ ಇದ್ದ ಆ ತರಹದ ವಾತಾವರಣ ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ತುಂಬಾ ಬೇಸರ ಆಗತ್ತೆ ಕೇಳೊವೊಮ್ಮೆ.

aruna 2

ಮಲೆನಾಡು ಅಂದ ತಕ್ಷಣ “ಯಕ್ಷಗಾನ” ದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ತಪ್ಪಾಗತ್ತೆ. ಎಂಥಾ ಅದ್ಭುತವಾದ ಅನುಭವ ಅಂತೀನಿ. ಆಹಾ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಬ್ಬ.’ಇವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ಇದೆ’ ಅಂತ ಮಾಮ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಸಾಕು ಕುಶಿನೋ ಕುಶಿ ನಮಿಗೆಲ್ಲ. ಬೇಗ ಬೇಗನೆ  ಊಟ ಮಾಡಿ ,ಊರ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹತ್ರ ಹೋಗಿ ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂತ್ಕೊಂಡು ಬಿಡ್ತಾ ಇದ್ದ್ವಿ. ರಾತ್ರಿ ಸರಿಯಾಗಿ ೯.೩೦ ಗೆ ಆರಂಭ ಆಗಿದ್ದು ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಮುಗಿಯೋದು. ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನೇ ಮೆಲುಕು ಹಾಕ್ತಾ ಇದ್ದ್ವಿ. ಯಾವ 3D /4D ಸಿನಿಮಾನೂ ಅಷ್ಟು ಕುಶಿ ಕೊಡಲ್ಲ, ಅಷ್ಟು ಸವಿತಾ ಇದ್ದ್ವಿ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಅನುಭವವನ್ನ. ಇನ್ನು ವಾರದ ಸಂತೆ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲೇಬೇಕು ನಾನು. ಏನು ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ನಮಗೆ  ಸಂತೆಗೆ ಹೋಗೋದು ಅಂದ್ರೆ. ಎಷ್ಟು ವರ್ಣರಂಗೀತವಾಗಿ ಇರ್ತಾ ಇತ್ತು ಸಂತೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ಊರಿಂದ ಬೆಣ್ಣೆ ಹೊತ್ತು  ತಂದು ಮಾರ್ತಿರೋ ಅಜ್ಜಿಗಳು, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಅಂಗಿ, ಪೇಟಿಕೋಟ್ ,ಚಡ್ಡಿ ಮಾರ್ತಿರೋರು, ತರತರಾವರಿ ಕಾಳುಗಳನ್ನ  ನೋಡಿದ್ದೆ ನಮ್ಮೋರ ಸಂತೇಲಿ ನಾನು. ಜೇಡಿ  ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಮಕ್ಕಳ ಅಡುಗೆ ಸಾಮಾನು, ಗಿರ್ಗಿಟ್ಲೆ,ಇನ್ನೂ ಹತ್ತು ಹಲವಾರು ರಂಗು ರಂಗಿನ ಸಾಮಾನುಗಳ ಸಾಗರ ಆಗಿತ್ತು ನಮ್ಮೋರ ಸಂತೆ. ಇನ್ನೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಹಾಗೆ ಇದೆ ಸಂತೆಯ ಚಿತ್ರಣ. ನಮ್ಮ  ಮನೆಗೆ ಧೈಯಣ್ಣ  ಅಂತ ಒಬ್ಬ್ರೂ ಬರೋರು. ಅವ್ರು ಸಂತೇಲಿ ಖರೀದಿ ಮಾಡಿದ ಸಾಮಾನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬರೋಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡೋಕೆ ಅಂತಾನೆ ಬರ್ತಾ ಇದ್ದ್ರು. ಮಂಗಳವಾರ ಬಂತು ಅಂದ್ರೆ  ಸರಿಯಾಗಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ ೯ ಘಂಟೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಚೀಲಗಳನ್ನ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಹಾಜರಿ ಹಾಕ್ತಾ ಇದ್ದ್ರು . ನಾವೂ  ಅಷ್ಟೇ ಅವತ್ತು ಬೇಗ ಎದ್ದು ಸಂತೆಗೆ ಹೋಗೋಕೆ ತಯಾರು. ಸಂತೇಲಿ ಮಾಮಾನ ಹಿಂದೆ ಧೈಯಣ್ಣ ,ಅವರ ಹಿಂದೆ ನಾವು ಸಾಲಾಗಿ ಹೋಗೋದು. ಸೌತೆಕಾಯಿ, ಗಜ್ಜರಿ  ತಗೊಂಡ್ರೆ ಚೀಲಕ್ಕೆ ಹೋಗೋ ಮೊದ್ಲು ಎರಡು ಸೌತೆಕಾಯಿ ನಮ್ಮ ಕಯ್ಯಿಗೆ ಬರೋದು, ತೊಳಿಯೋದೆಲ್ಲ ದೂರದ ಮಾತು ,ಸೀದಾ ಬಾಯಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ಹೀಗೆ ಏನೇ ತಗೊಂಡ್ರು ಮೊದ್ಲು ನಮಗೆ ನೈವೇಧ್ಯ ಆಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ಆಗಿನ ಖರೀದಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಶೇಷತೆ ಏನಂದ್ರೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬಳಕೆ ಬಹಳ ಕಮ್ಮಿ, ನಾವು ಏನೇ ಖರೀದಿ ಮಾಡಿದ್ರು ಅದನ್ನ ಒಂದೇ ಚೀಲಕ್ಕೆ ಹಾಕಿಸ್ತಾ ಇದ್ದ್ವಿ, ಅನಂತರ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಹಿತ್ತಲಲ್ಲಿ ಚಿಕಮ್ಮ ಹಾಗು  ಅಮ್ಮನ ಜ್ಯೋತೆ  ಕೂತು ಎಲ್ಲಾ ತರಕಾರಿ, ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನ ಬೇರ್ಪಡಸ್ತಾ ಇರುವಾಗ ಯಾವ ತರಕಾರಿ ಹೇಗೆ? ಎಲ್ಲಿ? ಬೆಳೆಯತ್ತೆ ,ಹೀಗೆ  ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳ್ತ ಇದ್ದ್ವಿ. ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ತರಕಾರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹಸಿರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ,ಒಲವು ಹುಟ್ಟಿಸಲು ಎಷ್ಟು ಚೆಂದದ ವಿಧಾನ ಅಲ್ವಾ?!

 

aruna 4  aruna 6

ಹೀಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೇಳ್ತಾ ಹೋದ್ರೆ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆ ಕಥೆಗಳ  ಪಟ್ಟಿ ಮುಗಿಯಲ್ಲ. ನಾನು ಆಧುನಿಕತೆಯ ವಾತಾವರಣದಿಂದ  ದೂರ, ಪರಿಸರದ ಜ್ಯೋತೆಗೆ ಬೆಳೆಯಲು ಎಷ್ಟು ಪುಣ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಪಾಠಶಾಲೆ,ತನ್ನದೇ ಆದ ವಿಸ್ಮಯ ಹಾಗು ಸರಳ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡತ್ತೆ. ನಾನು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಲಿತ ಆಟ, ಪಾಠಗಳು  ,ಅತ್ಯಾಮೂಲ್ಯವಾದದ್ದು,ನನ್ನ ಅನುಭವಗಳು ಕೇವಲ ನನ್ನ ಸ್ವತ್ತು , ನಾನು ಆಸ್ವಾಧಿಸಿರೋದನ್ನ ಯಾರಿಂದಲೂ ಕಸಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಸಂತಸ ನನ್ನದು.ನಾನು ಈ ಲೇಖನ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನಗೆ ಚಿ ಉದಯ್ ಶಂಕರ್ ಅವರ  ಸಾಹಿತ್ಯ  “ಮುನಿಯನ ಮಾದರಿ” ಚಿತ್ರದ  ಹಾಡು ನೆನಪಾಯಿತು

“ಇಂದಿಗಿಂತ ಅಂದೇನೆ ಚೆಂದವು ,ಆಹಾ ಎಂಥ ಸೊಗಸು ಆ ನಮ್ಮ ಕಾಲವು

ಅಂಥ ವಯಸು , ಅಂಥ ಮನಸು ಬಾರದು ಬಯಸಲು ,ದೊರಕದು ಬೇಡಲು

ಯಾರೇ ಬರಲಿ ಯಾರೇ ಇರಲಿ ನಮ್ಮ ಮಾತೆ  ನಮ್ಮದು,

ಕಲ್ಲು ಮುಳ್ಳೇನು  ಚಳಿ ಗಾಳಿ ಮಳೆಯೇನು ನಮ್ಮ ತಡೆಯೋರು ಯಾರು

ತೋಟ ನಮ್ಮದು, ಬಾವಿ ನಮ್ಮದು ,ಊರು ಕೇರಿ ನಮ್ಮದು

ಮೀನು ನೀರಲ್ಲಿ ,ಮರ ಕೋತಿ ಮರದಲ್ಲಿ ,ಏನು  ಆ ನಮ್ಮ ಜೋರು

ಅಂದು ಯಾರಿಲ್ಲ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಡಿಯೋರು.

ನಾವು ಕಳೆದ ಅಂದಿನ ದಿನಗಳು ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬರಲಿ, ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳು  ಕೇವಲ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ  ಪ್ರಕೃತಿ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು  ಆಸಕ್ತಿ ಬೆಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಹಾಗು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಒಲವು ಮೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲ್ಲಿ ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಆಶಯ .

ಚಿತ್ರ -ಲೇಖನ  -ಅರುಣಾ ಹಾಲಪ್ಪ

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ-Google Images