ರೇಡಿಯೋ ಕಳ್ಳನ ಕಥೆ!

ಆತ್ಮೀಯ ಓದುಗರೇ,

ಈ ಮೊದಲು ‘ಕಳ್ಳ ಮತ್ತು ಕಳ್ಳತನದ’ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದ ಹಾಸ್ಯ ಲೇಖನಗಳು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಲವರಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಾದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದ್ದಿರಬಹುದು,ಈ ಬಾರಿಯ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಡಾ ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ್ ಗುಡೂರ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಶಾಲಾದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅಂಥದ್ದೇ ಒಂದು ರೋಚಕ ಘಟನೆಯನ್ನ ಸುಂದರ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಬರಹ ನಿಮಗೂ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಾದ ಇಂಥ ಯಾವುದಾದರು ಘಟನೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದರೆ ದಯಮಾಡಿ ‘ಅನಿವಾಸಿ’ ಓದುಗರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ. ಅನಿವಾಸಿಯ ಅಕ್ಷರ ಪಾತ್ರೆ ಅಕ್ಷಯವಾಗಲಿ ಎಂಬ ಆಶಯದೊಂದಿಗೆ

– ಸಂಪಾದಕಿ 

ನಾವೂ ಕಳ್ಳನನ್ನು ಹಿಡಿದೆವುಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ ಗುಡೂರ್, ಪ್ರೆಸ್ಟನ್

ನಾನು, ಮುರಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಕಲಬುರ್ಗಿಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ-ತಾತನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆವು.  ನಾನಾಗ ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ, ನನ್ನ ಸೋದರತ್ತೆಯ ಮಗ ಮುರಲಿ ಪಿಯುಸಿ 1ನೇ ವರ್ಷ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಂಗಳದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಹಣ್ಣಿನ,ಹೂವಿನ ಗಿಡಗಳು ಇದ್ದು, ಕರಿಬೇವು, ಕಿರುನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ, ಪಾರಿಜಾತದ ಹೂಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ ಯಥೇಚ್ಛ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಂತೂ ಗಿಡ ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಸಾಕು ಆಲಿಕಲ್ಲಿನ ಮಳೆ ಬಂದಂತೆ ನಮ್ಮ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಉದುರುತ್ತಿದ್ದವು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿದ್ದ ಜಾಗದ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಹಲವಾರು ಶಾಲೆಗಳಿದ್ದು, ಹುಡುಗರು ಹೊಗುವಾಗ, ಬರುವಾಗ, ಮಧ್ಯಂತರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಅಜ್ಜಿ-ತಾತನನ್ನು ಕಾಡಿ, ಬೇಡಿ ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ ಆಯ್ದುಕೊಂಡೊಯ್ಯಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿಯ ಜೊತೆಗೆ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ ನಿಂಬೆಹಣ್ಣು, ಕರಿಬೇವನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಹೇಳದೇ ಕೇಳದೇ ಕಿತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವವರೂ ಇದ್ದರು. ಆದರೂ ಅಜ್ಜಿ-ತಾತ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲವೆಂದದ್ದು ನಾನು ನೋಡಿರಲೇ ಇಲ್ಲ; ನೀವಿಬ್ಬರೇ ಇರುವಾಗ (ಇಬ್ಬರಿಗೂ 70+ ವಯಸ್ಸು, ಅಜ್ಜಿಯ ಬೆನ್ನು ಬಗ್ಗಿ ಮುಖ ನೆಲ ಮುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು) ಯಾರನ್ನೂ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬಿಡಬೇಡಿ ಅಂದರೂ, “ಪಾಪ ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗ್ರು, ತಿಂತಾವ ಬಿಡು; ನಮಗೇನು ಮಾಡ್ತಾವ” ಅಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಂದವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹುಡುಗರೂ ಅಜ್ಜಿ-ತಾತನನ್ನು ಗೌರವದಿಂದಲೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆನ್ನಿ; ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಅವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಲೂ ಎಷ್ಟೋ ಮಕ್ಕಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಕೇಳಿ ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. 46 ಡಿಗ್ರಿಯ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಬಂದವರಿಗೆ ನೀರು ಕೊಡಲೆಂದೇ ಬೋರ್ ವೆಲ್ಲಿನಿಂದ ಒಂದು ಕೊಡ ಹೆಚ್ಚೇ ತಂದು ಇಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು.


ಇಂಥ ಒಂದು ದಿನ, ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ನೀರು ಕೇಳಿ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದ. ಅಜ್ಜಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ನೀರು ತಂದು ಕೊಟ್ಟರು, ಹುಡುಗ ಕುಡಿದು ಹೋದ. ನಾನು ಸಾಯಂಕಾಲ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ರೇಡಿಯೋ ಹಾಕೋಣವೆಂದು ನೋಡಿದರೆ, ಪಡಸಾಲೆಯ ಗಣಪತಿ / ಗೌರಿ / ರೇಡಿಯೋ ಮಾಡ ಖಾಲಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದೆ! ಟಿವಿಯಿಲ್ಲದ ಆ ಕಾಲದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ, ರೇಡಿಯೊ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರ ಏಕಮಾತ್ರ ಎಂಟರ್ಟೇನ್ಮೆಂಟ್ ಫೆಸಿಲಿಟಿ ಆಗಿದ್ದು, ಅದಿಲ್ಲದ ನಮ್ಮ ದಿನಗಳು ಓಡುವುದು ಹೇಗೆ? ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರಗೀತೆ, ಅಭಿಲಾಷಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳೂ ಇಲ್ಲ; ತಾತನ ಮೂರು ಭಾಷೆಯ ಆರು ನ್ಯೂಸುಗಳೂ ಇಲ್ಲ! ಅಜ್ಜಿಯ ವಂದನಾ ಭಕ್ತಿಗೀತೆಗಳು, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಇಷ್ಟದ ರಾತ್ರಿ 9.30ರ ನಾಟಕಗಳು, 11ರ ವರೆಗಿನ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತ – ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ರೇಡಿಯೋ ಇಲ್ಲದ ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಮೊನ್ನೆಯ ವ್ಹಾಟ್ಸಾಪ್, ಫೇಸ್ ಬುಕ್, ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ ಗಳಿಲ್ಲದ ಸಂಜೆಯಂತಾಗಿತ್ತು.

ಆಗ ನಮ್ಮನೆಗೆ, ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಯ ತಂಗಿ ಅಕ್ಕೂ ಅಜ್ಜಿಬಂದಿದ್ದರು. ಭಾರೀ ಚಾಲಾಕಿನ ಅಜ್ಜಿ ಅವರು. ಅವರಿಗೂ ರೇಡಿಯೋ ಇಲ್ಲದ ದಿನಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಳೆಯುವುದೋ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು, ಕೆಲವೇ ಗಂಟೆಗಳ ರೇಡಿಯೋ-ವಿರಹದಲ್ಲೇ! ಸರಿ, ಸೆರಗನ್ನು ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ತಯಾರಾದರು. “ಇಂದಕ್ಕಾ, ಬಾ ಇಲ್ಲಿ” ಅಂತ ಅವರಕ್ಕ, ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಸಮನ್ ಮಾಡಿ, ಇಂಟೆರೊಗೇಶನ್ ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಮಧ್ಯಾನ ನಾವಿಲ್ಲದ ವೇಳೆ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದಿಟ್ಟು ಮಡಿ ಅಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದೆಯಾ, ಹಿಂದೆ ಹೂವು ತರಲು ಹೋಗಿದ್ದೆಯಾ, ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂತಾಗ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ…… ಇತ್ಯಾದಿ, ಇತ್ಯಾದಿ ನಡೆಯಿತು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು. ಕೊನೆಗೂ ಅಜ್ಜಿಯಿಂದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿಗೆ ಬಂದ ಹುಡುಗನಿಗೆ ನೀರು ಕೊಟ್ಟ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದರು, ಅಕ್ಕೂ ಅಜ್ಜಿ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಶುರುವಾದವು – ಹೆಸರೇನು, ಯಾವ ಶಾಲೆ, ನೋಡಲು ಹೇಗಿದ್ದ, ಯೂನಿಫಾರ್ಮ್ ಹಾಕಿದ್ದನೋ, ಹಾಕಿದ್ದರೆ ಯಾವ ಬಣ್ಣದ್ದು ಮುಂತಾಗಿ ನಡೆಯಿತು. ಆಗ ನಮ್ಮಜ್ಜಿ ಅದುವರೆಗೂ ಮರೆತಿದ್ದ ಒಂದು ವಿಷಯ ಹೊರಬಿತ್ತು – ಆ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಹೆಸರು ಹೇಳಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ತನ್ನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಹೆಸರು, ಇರುವ ಓಣಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಹೇಳಿ, ಅವರ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ತಾತಾ ಅಜ್ಜಿಯ ಪರಿಚಯದವರು ಎಂತಲೂ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದ (ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ ಜಾಸ್ತಿ ಸಿಗುವ ಆಸೆಗೆ). ಸರಿ, ಪತ್ತೇದಾರಿಣಿ ಅಕ್ಕೂ ಅಜ್ಜಿ ಕಾಲಿಗೆ ಚಪ್ಪಲಿ ತೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಹತ್ತಿರದ ವಿಟ್ಠಲ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ. ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ, ಗೆಲುವಿನ ಮುಖದೊಂದಿಗೆ ವಾಪಸು ಬಂದು, ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದು ಆ ಹುಡುಗನ ಹೆಸರು, ಅಡ್ರೆಸ್ಸು, ಮುಂಚೆ ಮಾಡಿದ ಕಳ್ಳತನದ ಇತಿಹಾಸ ಹೇಳಿ, ಅವನೇ ನಮ್ಮ ರೇಡಿಯೋ ಕಳ್ಳ ಅಂತ ತೀರ್ಪನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರು. ಮುಂದಿನ ಹಂತ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿತರುವುದು. ಮೊದಲು, ಪೋಲಿಸ್ ಸ್ಟೇಶನ್ನಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಪೋಲಿಸರಿಗೆ ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟು ಬಂದೆವು. ಅವರು ಮರುದಿನ ಒಬ್ಬ ಪ್ಯಾದೆಯನ್ನು ಕಳಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಸುಖವಾಗಿ ಮಲಗಿದೆವು.


ಎರಡು ದಿನ ಕಳೆಯಿತು. ಪರಿಚಯದ ಪೋಲಿಸಪ್ಪ ಬಂದು, “ನಾನs ಹೋಗಿದ್ದೆನ್ರೀ, ಪಾರ (ಹುಡುಗ) ಸಿಗಲಿಲ್ಲ; ಏನ ಮಾಡ್ಲಿಕಾಗಂಗಿಲ್ಲ, ಕಾಯssಬೇಕು” ಅಂತ ಹೇಳಿದ. ಮರುದಿನಕ್ಕೆ, ನಮ್ಮ ಕಮಾಂಡರ್ ಅಕ್ಕೂಅಜ್ಜಿಯ ಸಹನೆ ಮುಗಿದು, ಕಮಾಂಡೋ ಆಕ್ಷನ್ನೇ ಸರಿ; ನಾವೇ ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಹಿಡುಕೊಂಡು ಬರೋದು ಒಳ್ಳೇದು ಅಂತ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದರು. ನಾನು, ಮುರಲಿ ಮತ್ತು (ಸಾಕಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾಗಿಯೇ ಇದ್ದ) ನಮ್ಮ ಸಣ್ಣಕಾಕಾ ಎರಡು ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ತೊಗೊಂಡು ದಂಡಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟವರಂತೆ ಹೊರಟೆವು, ರಾತ್ರಿ 9-30 ಕ್ಕೆ. ನಾಲ್ಕೈದು ಮೈಲಿ ಸೈಕಲ್ಲು ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಮಲಗಿದ್ದವರನ್ನು ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದು ಎಬ್ಬಿಸಿದೆವು. ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿ, ಅವರಿಂದ ಮಗನನ್ನು ನಮ್ಮ ವಶಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಮತ್ತೆ 4 ಮೈಲಿ ಸೈಕಲ್ಲು ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ರೇಲ್ವೆಸ್ಟೇಶನ್ ಪೋಲಿಸ್ ಸ್ಟೇಶನ್ನಿಗೆ ಹೊರಟೆವು. ನಾನು ಮತ್ತು ಮುರಲಿ ಒಂದು ಸೈಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಇದ್ದರೆ, ಕಳ್ಳನನ್ನು ಮುಂದೆ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಕಾಕಾ ಇನ್ನೊಂದು ಸೈಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ.

ಇನ್ನೇನು ಪೋಲಿಸ್ ಸ್ಟೇಶನ್ 200 ಮೀಟರ್ ಇದೆ, ಅದುವರೆಗೂ ಆರಾಮವಾಗಿ ಕೂತಿದ್ದ ಕಳ್ಳ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಜೋರಾಗಿ ಸೈಕಲ್ಲಿನ ಹ್ಯಾಂಡಲನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಿದ. ನಮ್ಮ ಕಾಕಾ ಅದರ ಶಾಕಿನಿಂದ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳುವುದರೊಳಗೆ ಕಳ್ಳ ಹಾರಿ, ಎದುರಿನ ಗಲ್ಲಿಯೊಳಗೆ ಓಡಿದ. ನಮ್ಮ ಕಾಕಾನನ್ನು ಸೈಕಲಿನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು, ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಿಂದ ತೆಲುಗು ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ (’ಶಿವಾ’ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ) ವಿಲನ್ನುಗಳ ಹಿಂದೆ ಓಡುವ ಹೀರೊ ಮತ್ತವನ ಪ್ರಾಣಸ್ನೇಹಿತನಂತೆ, ಪ್ರಾಣದ ಹಂಗು ತೊರೆದು ಕಳ್ಳನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದೆವು. ಆಗ ಸಮಯ ರಾತ್ರಿಯ ಹನ್ನೆರಡು-ಹನ್ನೆರಡೂವರೆ ಇರಬೇಕು. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ
ಗಲ್ಲಿಗಳ ನೆಟ್ವರ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹದಿನೈದು-ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಶ ಓಡಿದೆವು. ಅವನೇನೋ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ. ನಾವೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿಂತೆವು. ಆಗ ನಾವಿರುವ ಜಾಗದ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅದೊಂದು ಅಷ್ಟೇನೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಭಾಗ; ಅಲ್ಲಿ ಹಾಡುಹಗಲೇ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ಹೊಡೆದಾಟ, ಬಡಿದಾಟಗಳ ಸುದ್ದಿಗಳು ನೆನಪಾದವು. ನಾವು ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿಗೆ, ಜನ ಎದ್ದು ನಮ್ಮನ್ನೇ ಹಾಕಿ ತದುಕಬಹುದು ಅನ್ನುವ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಬಂದದ್ದರ ಎರಡು ಪಟ್ಟು ವೇಗದಲ್ಲಿ ವಾಪಸ್ಸು ಓಡಿಬಂದೆವು.
ಬದುಕಿದೆಯಾ ಬಡಜೀವವೇ ಅಂತ ಮೇನ್ ರೋಡಿಗೆ ಬಂದು ಮುಟ್ಟಿದೆವು. ನಮ್ಮ ಕಾಕಾ ಇನ್ನೂ ನಾವು ಅಂಥ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿಹೋದ ರೀತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ಶಾಕಿನಲ್ಲೇ ಇದ್ದ! ಸೈಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು, ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಎರಡಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಮುಟ್ಟಿದೆವು.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ನೋಡಿದರೆ, ನಮ್ಮ ಕಮಾಂಡರ್ ಅಜ್ಜಿ ನಾಪತ್ತೆ. “ಇಂದವ್ವಾ, ನಾ ಈಗ ಬಂದೆ” ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹೋದವರು, ಮಟಮಟ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಬಂದು “ಏ ಹುಡುಗ್ರಾ, ನಡೀರಿ ನಂಜೊತಿಗೆ” ಅಂದ್ರು. ಮತ್ತೆ ರಿಕ್ಷಾ ಹತ್ತಿ 5 ಮೈಲು ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಸ್ಲಮ್ಮಿಗೆ ಹೋದೆವು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಪತ್ತೇದಾರಿಕೆಯ ವಿವರಗಳು ತಿಳಿದವು. ಪರಿಚಯದ ಪೋಲಿಸಪ್ಪನ ಜೊತೆಗೆ ಕಳ್ಳನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿ ಮಾತಾಡಿಸಿ, ಆ ಹುಡುಗ ಮನೆಗೆ ಒಂದು ರೇಡಿಯೊ (ಗೆಳೆಯನದೆಂದು ಹೇಳಿ) ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬಂದದ್ದನ್ನೂ, ಆ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಕೊಡಲು ಹೋಗಿರುವುದನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ರೇಡಿಯೊ ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದರೆ, ಕೊಟ್ಟ ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್ ವಾಪಸ್ಸು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವದಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಗೆಳೆಯನ ಮನೆಯ ಪತ್ತೆಯೂ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಪೋಲಿಸಪ್ಪನನ್ನು ಬ್ಯಾಕ್ ಅಪ್ ತರಲು ಕಳಿಸಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆಯಲು ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅವಾಂತರ ಮುಗಿದು ರೇಡಿಯೊ ಸಿಕ್ಕಿತೆಂದೆನಲ್ಲ, ಆ ಗೆಳೆಯ ಯಾರಿಗೋ ಮಾರಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಈಗ ಪೋಲಿಸರಿದ್ದರಲ್ಲ, ಕೈಯಲ್ಲಿನ ಕೋಲಿಗಿಂತ ಸಣಕಲಾದರೇನಂತೆ, ಜೋರಿಗೇನೂ ಕಡಿಮೆಯಿರಲಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ಮಾರಿದ್ದ ರೇಡಿಯೋ ಕಿತ್ತಿಕೊಂಡು
ತಂದೆವು. ಅಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲ, ಆ ಹುಡುಗ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೇನಾದರೂ ಬಂದರೆ …… ಅಂತ ಹೆದರಿಸಿಯೂ ಬಂದೆವು.

ಮತ್ತೆ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ರೇಡಿಯೋದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆಯಾಯಿತು, ಗಣಪತಿ ಮಾಡದಲ್ಲಿ. ಅದರಿಂದ ಹೊಮ್ಮಿದ ಸುದ್ದಿ, ಸಂಗೀತ, ನಾಟಕಗಳು ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಸಂತೋಷಮಯಗೊಳಿಸಿದವು ಎನ್ನುವಲ್ಲಿಗೆ ರೇಡಿಯೋಕಳ್ಳನ ವೃತ್ತಾಂತವು ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು.
*ಶುಭಂ*

ಅನಿವಾಸಿಯಲ್ಲಿ ”ಕಳ್ಳರ ಕಾರುಬಾರು”

ಆತ್ಮೀಯ ಓದುಗರೇ , 

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಈ ಕಳ್ಳರು, ಮತ್ತವರು ಎಸಗುವ ಕಳ್ಳತನ, ದರೋಡೆ ಕುರಿತಾದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳುತ್ತೇವೆ, ನಿಯತಕಾಲಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದೇ ಇರುತ್ತೇವೆ, ಆ ಕ್ರೌರ್ಯ ತುಂಬಿದ ಕೃತ್ಯ ಎಸಗುವವರ ಕುರಿತು ಒಂದು ರೀತಿಯ ತಿರಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಭಯವು ಬೇಡವೆಂದರೂ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಕಳ್ಳತನವಾದ ವಸ್ತು ಮರಳಿ ಸಿಗುವುದು ಅದೃಷ್ಟವೇ ಸರಿ! ಆ ಭಯ ಮತ್ತು ಅದೃಷ್ಟದ ಸುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಎರಡು ರಂಜನೀಯ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಈ ವಾರ ಅನಿವಾಸಿ ಬಳಗದ ಇಬ್ಬರು ಹಿರಿಯ ಸದಸ್ಯರು ತಮ್ಮ ನೆನಪಿನ ಸಂಚಿಯಿಂದ ತೆಗೆದು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ವತ್ಸಲಾ ರಾಮಮೂರ್ತಿ ಅವರು ಬರೆದ ”ಕಳ್ಳ ಬಂದ”  ಮತ್ತು ಶ್ರೀವತ್ಸ ದೇಸಾಯಿ ಅವರ ”ಕಳ್ಳಬಂದ-ಕ್ಯಾಮರಾ ಹೋತು-ವಾಪಸ್ ಬಂತು”ಎಂಬೆರೆಡು ಲಘು ಹಾಸ್ಯ ಬರಹಗಳು ಈ ವಾರ ನಿಮ್ಮ ಓದಿಗಾಗಿ. ಈ ಬರಹಗಳು ನಿಮಗೂ, ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಾದ ಇಂಥಹುದೇ ಅನುಭವಗಳನ್ನ ನೆನಪಿಸಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅಕ್ಷರ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಮರೆಯದಿರಿ. ಸರ್ವರಿಗೂ ಶರನ್ನವರಾತ್ರಿಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು.

– ಸಂಪಾದಕಿ

ಕಳ್ಳ ಬಂದ – ವತ್ಸಲಾ ರಾಮಮೂರ್ತಿ ಬರೆದ ಹಾಸ್ಯ ಬರಹ

ಆ ದಿನ ನಾನು, ನನ್ನ ಗಂಡ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಸುಮಾ (ಸುಮತಿ) ಮತ್ತು ಅವಳ ಗಂಡ ಅರವಿಂದ ನಾವೆಲ್ಲರೂ, ವಾಣಿವಿಲಾಸ ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ
ಮನೆಗೆ ಹೊರೆಟೆವು. ಅರವಿಂದ “ನನಗೆ ಸುಸ್ತಾಗಿದೆ ಕಾಫಿ ಕುಡಿದು ಹೋಗೋಣ ಬನ್ನಿ “ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ನನ್ನ ಪತಿರಾಯ
“ನಾನು ಬರಲ್ಲಪ್ಪ“  ಎಂದು ಹೊರಡಲು ಅನುವಾದರು. ನಾನು ಅವರ ಹಿಂದೆ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನಡೆದೆ. I was too tired to argue with him. 
ಗೆಳತಿ ಸುಮಾ ”ನಾನೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲಪ್ಪ ಬೇಕಾದರೆ ನೀನು  ಹೋಗು ಆದರೆ ವಾಪಸ ಬಂದಾಗ ಮನೆ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯುವುದಿಲ್ಲ ನೋಡು ”
ಅಂದು ಸಿಡುಕಿದಳು. ಅರವಿಂದ ತುಂಬಾ ಹಠವಾದಿ “ಸರಿ ನೀನು ಹೋಗು ನಾನು ಮಸಾಲೆದೋಸೆ ತಿಂದು ಕಾಫಿ ಕುಡಿದು
ಬರುತ್ತೇನೆ “ಅಂತ ಹೇಳಿ ದಾಪುಗಾಲು ಹಾಕುತ್ತ ಹೋರಟೇ ಬಿಟ್ಟ . 
ನಾನು ಸುಮಾಳನ್ನು ಕುರಿತು “ಬಾರೆ ಅತಿ ಜಂಬ ಹೋಡಿತಾನೆ ನಾವು ಹೋಗೋಣ.“ ಎಂದು ನಮ್ಮ ಮನೆದಾರಿ ಹಿಡಿದೆವು.  ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಗಳ್ಳಸ್ಯ, ಕಂಠಸ್ಯ. ನಾವು ನಮ್ಮ  ಪ್ರೌಢಶಾಲಾ ದಿನಗಳಿಂದಲೂ ಸಹಪಾಠಿಗಳು ,ಸ್ನೇಹಿತರು.
ನಮ್ಮ ಮನೆ ಮತ್ತು ಸುಮಾಳ ಮನೆ ಒಂದೇ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಧುಮುಗುಡುತ್ತ  ಸುಮಾ ಮನೆ ಸೇರಿ ಬಾಗಿಲು ಜಡಿದಳು .
ನಾವಿಬ್ಬರು ನಮ್ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ, ಕೋಡುಬಳೆ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಟಿವಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೆವು .
ಒಂದು ಘಂಟೆ ಕಳೆದಿರಬಹುದು .ಫೋನ್ ಬಡಿದುಕೊಂಡಿತು. ಅಯ್ಯೋ! ಇದೊಂದು ಫೋನ್ ಕಾಟ, ಎಂದು ಗೊಣಗಾಡಿಕೊಂಡು “ಹಲೋ ಯಾರು ಮಾತನಾಡುವುದು ?” ಎಂದು ಖಾರವಾಗಿ ಕೇಳಿದೆ, ಅಸಮಾಧಾನ, ತುಸು ಕೋಪದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ . ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ನಡುಗುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ. ”ಲೇ ಲೇ ಪಾಪು “ ಎಂದು ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಯುವ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆದಾಗ, ನಾನು ಇನ್ನೂ ಖಾರವಾಗಿ “ಯಾರ್ ನೀನು?“ ಎಂದೆ .
ಅಳು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ”ನಾನು ಸುಮಾ ಕಣೇ, ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕಳ್ಳ  ಬಂದಿದಾನೆ. ಮೇಲೆ  ನಡೆದಾಡುವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸುತ್ತಾ ಇದೆ. ನನ್ನ ಎದೆ ನಡುಗುತ್ತಿದೆ ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದ. ಬೇಗ ಬಾರೆ“ ಅಂತ ಮುಸು ಮುಸು ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು.  ಅವಳಿಗೆ ಕಳ್ಳ ಅನ್ನೋ ಆ ಪದ  ಕೇಳಿದರೆ ಮೈ ಬೆವರುತ್ತದೆ.
ಅವಳು ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾಗ ಗಲಾಟೆ, ತುಂಟತನ ಮಾಡಿದಾಗೆಲ್ಲಾ  ಕಳ್ಳ ಬಂದು ಎತ್ತಿ ಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ ನೋಡು  ಅಂತ ಹೆದರಿಸಿ ಹೆದರಿಸಿ, ಅದೇ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.
ಆ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಇಷ್ಟು ತಿಳಿ ಹೇಳಿದರೂ ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗಿಲ್ಲ, ಎಷ್ಟು ತಮಾಷೆ,ಬುದ್ದಿವಾದ ಹೇಳಿದರೂ ಅವಳ ಭಯ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಮನೋಭಯದ ಅರಿವಿರುವ ನಾನು, ನನ್ನ ಪತಿರಾಯನನ್ನ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಆಕೆ ಮನೆಕಡೆ ಹೊರಟೆ 
ಮನೆಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿ “ನಾನು ಪಾಪು” ಅಂದಮೇಲೆಯೇ ಆಕೆ ನಡುಗುತ್ತ ಬಾಗಿಲು ತೆಗದದ್ದು.

ಮೆತ್ತಗೆ ಒಳಗೆ ಹೋದೆವು. ಮೇಲೆ ಬಾತ್ರೂಮ್ನಲ್ಲಿ ನೀರು ಬಿಟ್ಟಿರುವ ಸದ್ದು, ಸಣ್ಣ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡುವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು.
“ನೋಡಿದೆಯಾ ಈ ಕಳ್ಳ ಭಡವ! ಎಷ್ಟು ಕೊಬ್ಬು! ನಮ್ಮ ಬಾತ್ರೂಮ್ನಲ್ಲಿ  ‘ಇಳಿದು ಬಾ ತಾಯೆ ಹರನ ಜಡೆಯಿಂದ‘ ಅಂತ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ,“ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ರೋಷಗೊಂಡಳು. ಆಕೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿ ಮೊದಲು ನಾಯಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟೆವು. ಅದು ಬೌ ಅಂತ ಮೇಲೆ ಹೋಗಿ, ೫ ನಿಮಿಷಕ್ಕೇ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ವಾಪ್ಪಸ್ಸು ಬಂತು. ”ಕಳ್ಳ,ನಾಯಿಗೆ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಸುಮಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮೌನವಾದಳು. ಮತ್ತೆ “ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಕೊಟ್ಟ ನೆಕ್ಲೆಸ್ನ ಹಾಸಿಗೆ ಒಳಗೆ ಬಚ್ಚಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಸೇಫ್ ಡೆಪಾಸಿಟ್ ನಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು ಅಂತ, ಕಳ್ಳ ಎಲ್ಲ ಒಡವೆಗಳು, ದುಡ್ಡು, ಮದುವೆ ಸೀರೆಗಳು ಎಲ್ಲ ಜಮಾಯಿಸುತಿದ್ದಾನೆ.“ ಎಂದು ಮತ್ತೆ  ಜೋರಾಗಿ ಕಿರಿಚಾಡಿದಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ, ನೀವೊಮ್ಮೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿಯಲ್ಲ, ಧೈರ್ಯವಿದ್ದರೆ ಅಂತ ಬೇಕಂತ ಕೆಣಕಿದೆ. ಆ ಮಾತಿನಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಕೊಂಚ ಅಸಮಾಧಾನ ಆಯಿತಾದರೂ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ದಬದಬ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿ ಮಹಡಿಗೆ ಹೋದರು.  ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಸದ್ದೇ ಇಲ್ಲ. ಈಗ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ನಿಜವಾಗಲೂ ಆತಂಕವಾಯಿತು. ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಮಹಡಿ ಮೇಲೆ ಹೋದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ನನ್ನ ಪತಿರಾಯ ಮತ್ತು ಅರವಿಂದ ಏನು ಆಗಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ನಗುತ್ತ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತ  ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಸುಮತಿ ಕೆಂಡಾಮಂಡಲ ಸಿಟ್ಟು ತಾಳಿದಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎಲ್ಲವು ಸರಿಯಾಗಿ ಆಕೆಯೂ ಸಮಾಧಾನ ಗೊಂಡಳು.

ಹಾಗಾದರೆ ಆದದ್ದೇನು? ಅರವಿಂದ ತಿಂಡಿತಿಂದು ಮನೆಗೆ ಬಂದ. ಸುಮಾಳ ಕೋಪದ ಕಾವು ಈ ಮೊದಲೂ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಮತ್ಯಾಕೆ ರಗಳೆ ಎಂದು ಹಿಂದಿನ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಮನೆಗೆ ನುಸುಳಿಕೊಂಡ. ಆರಾಮವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ನಿದ್ರೆಮಾಡಲು ತಯಾರಿ ನಡುಸುತಿದ್ದ . ಆದರೆ ಪಾಪ! ಸುಮಾಳ ಬಾಲ್ಯದ ಕಳ್ಳನ ಕುರಿತು ಇದ್ದ ಹೆದರಿಕೆಯ ಕೆಂಡ ಕೆದಕಿದ್ದ.
ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ಈಗಲೂ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ನಾವೆಲ್ಲಾ ನಗುತ್ತೇವೆ. ಸುಮಾ ಮಾತ್ರ ” ಇವತ್ತಿಗೂ ನನಗೆ ಕಳ್ಳರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಪರೀತ ಭಯ!
ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಹೇಳಬೇಡಿ.” ಎಂದಾಗ ನಾವೆಲ್ಲ ನಗೆಗಡಲಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತೇವೆ.

ಕಳ್ಳ ಬಂದ – ಕ್ಯಾಮರಾ ಹೋತು – ವಾಪಸ್ ಬಂತು!

ಶ್ರೀವತ್ಸ ದೇಸಾಯಿ ಅವರ ಅನನ್ಯ ಅನುಭವ ಕಥನ.

ಆಘಾತ -1 – ಕಳುವು

ಇದು ಎರಡು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದಿನ ಘಟನೆ. ಆಗ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರ್ಗ್ಲರ್ ಅಲಾರ್ಮ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ವಿಡಿಯೋ ಕ್ಯಾಮರಾದ ಹವ್ಯಾಸ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಶರತ್ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗಿಡ ಮರಗಳ ಎಲೆಗಳು ಕಂದು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಅದರ ಶೂಟಿಂಗ್ ಮಾಡಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅ ವಜ್ಜೆಯ ಕ್ಯಾಮರಾ ಇಟ್ಟು ಶಾಲೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದ ಮಗಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರಲು ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಓಡಿದೆ. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ನೋಡುತ್ತೇನೆ, ತುಡುಗು ಆಗಿತ್ತು. ತೋಟದ ಕಡೆ ಮುಖಮಾಡಿದ್ದ ಕಿಡಕಿಯ ಗಾಜನ್ನು ಒಡೆದು ಒಳಗೆ ಬಂದು ನನ್ನ ಬೆಡ್ರೂಮಿನಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಆ ಕ್ಯಾಮರಾ, ಮತ್ತು ಕೆಲ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಆ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕದ್ದು ಮಾಯವಾಗಿದ್ದ ಆ ಕಳ್ಳ. ಆಗ ಹೆರಾಯಿನ್ ಮತ್ತಿತರ ಮಾದಕ ದ್ರವ್ಯಗಳ ಅಡಿಕ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದ ಕಳ್ಳರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು ಅಂತ ಓದಿದ್ದೆ. ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಕೂಡಲೆ ಮೊದಲು ಮಗಳಿಗೆ ತಿಂಡಿ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ನನ್ನ ಮನದ ತಲ್ಲಣ-ಕಳವಳವನ್ನು ತೋರಗೊಡದೆ ಕಳವಾದದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗದೆ ತನ್ನ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ ಅವಳನ್ನು ಕರೆದು ಸುದ್ದಿ ಹೇಳಿದೆ.

ಆಘಾತ -2  ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞ

ಅವಳ ತಾಯಿ ಇನ್ನೂ ಕೆಲಸದಿಂದ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನೇ ಉಪಹಾರ ಕೊಡುತ್ತ ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞನಂತೆ ’ಬ್ರೆಕ್ಕಿನ್ ನ್ಯೂಸ್’ (breaking news) ಹೇಳಿದೆ. We are burgled ಅಂತ. ವಿನೋಬಾ ಭಾವೆಯವರು ಶಿವಣಿ ಜೈಲಿನ ರಾಷ್ಟ್ರ ಭಕ್ತ ಕೈದಿಗಳಿಗೆ ಸಂಜೆಯ ಉಪನ್ಯಾಸ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಮೇಲೆ. ಅವರ ಬೇಡಿಕೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಉಪನ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ‘ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞ ದರ್ಶನ’ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ನನ್ನ ಅಜ್ಜ ಕನ್ನಡೀಕರಿಸಿದ್ದರು. 2,700 ಸಲ ಅಜ್ಜ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ಓದಿದ್ದರಂತೆ. ನಾನು ಆಗ ತಾನೆ ಮೊದಲ ಸಲ ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞನ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಓದಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದೆ (ಅಧ್ಯಾಯ 2, ಶ್ಲೋಕಗಳು 58-72). ಮಗಳು ಏನೇನೆಲ್ಲ ಹೋಗಿದೆ ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು. ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದಲೂ ನನಗೆ ಹೊಸತೊಂದು ಕ್ಯಾಮ್ ಕಾರ್ಡರ್ ಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸಿದೆ ಎಂಬುದು ಅನ್ನುವದು ಅವಳಿಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಾಗ ತಮಾಷೆಗೆಂದು ಅದು ಕಳೆದು ಹೋದರೆ ಇನ್ಶೂರನ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಹೊಸತು ಸಿಕ್ಕೀತೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ’ಇದೇನು ನಾಟಕವೋ? Have you set it up for insurance?’ ಅನ್ನಬೇಕೇ? ನಾನು ಕಳಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಈ ಮಾತು ಹೆಚ್ಚು ಆಘಾತಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು! ನನ್ನ ಮಗಳೂ ಸಹ ನಂಬಲಾರಳೆ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು? ಲೌಂಜಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಒಡೆದು ಅರ್ಧ ತೆರೆದ ಕಿಡಕಿ ಮತ್ತು ನೆಲದಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಪಸರಿಸಿದ ಗಾಜಿನ ಚೂರುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅವಳ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನಂಬಿಸುವದು ಉಳಿದಿತ್ತು! ಪೋಲೀಸಿನವರಿಗೆ ಫೋನು ಮಾಡಿ ವಿವರ ಕೊಟ್ಟೆ. ಏನೇನೆಲ್ಲ ಹೋಗಿದೆ ಅಂತ ವರದಿ ಮಾಡಿದೆ. ಅವರು ಶಾಲೆಯ ಟೈಮ್ ನಲ್ಲೇ ಇಂಥ ಕಳುವುಗಳ ಹಾವಳಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಯಾಕಂದರೆ ಕಳ್ಳರಿಗೆ ಗೊತ್ತು, ಆ  ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ. ಹೊಂಚು ಹಾಕಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ, ಅಲಾರ್ಮ್ ಇಲ್ಲದ ಮನೆಗಳ ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಬರ್ಗ್ಲರ್ ಅಲಾರ್ಮ್ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳ ಬೇಕು ಇತ್ಯಾದಿ ಉಪದೇಶವನ್ನು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿವರಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಬರೆದು ಕೊಂಡು ನನ್ನ ವಿಳಾಸಕ್ಕೆ ಫಿಂಗರ್ ಪ್ರಿಂಟ್ ಎಕ್ಸ್ಪರ್ಟ್ ಮತ್ತು ಡಿಟೆಕ್ಟಿವ್ ಬರುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ಭರವಸೆ ನೀಡಿದ ಸ್ವಿಚ್ ಬೋರ್ಡ್ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಪೋಲೀಸ್ ಆಫೀಸರ್.

ಆಘಾತ -3

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದಿಂದ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಬಂದಳು. ಗಾಜಿನ ಚೂರುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹೌಹಾರಿದಳು. ನಗುತ್ತ ಬಂದವಳ ಮುಖಚರ್ಯೆಯೇ ಬದಲಾಯಿತು. ಏನಾಯಿತು ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು. ಎಲ್ಲ ಹೇಳಿದೆ. ಏನು ಕಳಕೊಂಡೆ, ಅಂದಳು. ಯಾದಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದೆ. ಮತ್ತೇನು ಅಂದಳು. ಈಗಾಗಲೇ ಬುದ್ಧಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ತಿಮಿತ್ತಕ್ಕೆ ಬಂದು ಮತ್ತೆರಡು ಸಲ ಕಪಾಟು, ಡ್ರಾ ಎಳೆದು ಎಲ್ಲ ಹುಡುಕಾಡಿದ್ದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕ್ಯಾಶ್ ಹೋಗಿದೆ, ಅಂದೆ. ’’ಎಲ್ಲ ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಒಗೆದಿರುತ್ತೀ. ನಿನಗೆ ನೂರು ಸಲ ಹೇಳಿದ್ದೆ, ಬರ್ಗ್ಲರ್ ಅಲಾರ್ಮ್ ಹಾಕಿಸು ಅಂತ, ಕೇಳಿದೆಯಾ?” ಪೂಜೆ ಶುರು. ”ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದೆಯಾ?” ಗೋಣು ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತ ಹೇಳಿದೆ: ”ನಮ್ಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಶತಮಾನೋತ್ಸವದ ಕಂಚಿನ ಮೆಡಲ್ ಕಾಣವಲ್ಲದು …’’ ಅಂತ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಎಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ”ಎಲ್ಲಿ ಒಗೆದಿದ್ದೀಯೊ. ನಿನ್ನ ಅಶಿಸ್ತು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೆ?’’ ಆಪಾದನೆ ನಂಬರ್  ನೂರಾ ಒಂದು. ”ಸರಿ ಏನಾದರೂ ತಿಂದು, ಕುಡಿ. ಆ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಯಾವಾಗ ಬರುತ್ತಾನೋ, ಶನಿ.” ಈಗ ಪೂಜೆ ಆ ನಿಷ್ಪಾಪಿಯತ್ತ ಡೈವರ್ಟ್ ಆಗುತ್ತಿದೆ ಅನಿಸಿತು. ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸ್ವಲ್ಪೇ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಆತ ಬಂದ. ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ. ’’ನೀವು ಸುದೈವಿಗಳಲ್ಲವೇ” ಅಂದ. ನನಗೋ ಮೊದಲೇ ರೇಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಇದೆಂಥ ನಿರ್ದಯಿ ಈತನ ಮಾತು ಅಂತ ನೆತ್ತಿಗೇರಿತು.”ಇದೇನು ಇಂದು ಕನ್ನ ಹಾಕಿದ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಹೀಗೆ ಹೇಳುವದೇ?’’ ಅಂತ ಖಾರವಾಗಿಯೇ ಕೇಳಿದೆ. ಆಮೇಲೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು ಅವನಂದುದರ ತಾತ್ಪರ್ಯ. ಅತ್ತ ಬೆರಳ ಗುರುತುಗಳ ಪ್ರತಿ ತೊಗೊಳ್ಳಲು ಕಿಡಕಿಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಗ್ಲಾಸು, ಬಾಗಿಲು, ಗೋಡೆ ತುಂಬ ಬಿಳಿ ಪುಡಿಗಳನ್ನು ಪಸರಿಸಿ, ಇನ್ನೂ ಕತ್ತಲೆ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾಗಿದ್ದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯತ್ತ ನೋಡುತ್ತ ಎಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡು ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತ ನಮ್ಮ ಮನೆಯನ್ನು ದೋಚಿದ ಕಳ್ಳ ಈಗಾಗಲೆ ಅರೆಸ್ಟ್ ಆಗಿ ಲಾಕಪ್ಪಿನಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಅನ್ನುವ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳಿದ. ನನಗೆ ನಂಬಲೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗನೆ ಅಂದೆ. ನನಗೆ ಆ ವಿಭಾಗದವರು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕದ್ದು ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟವ ಊರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದ. ಆತನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಸಾಮಾನುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಕ್ಯಾಮ್ ಕಾರ್ಡರಿನ ಮೇಲೆ ನೀವು ಢಾಳಾಗಿ ಇನ್ವಿಸಿಬಲ್ ಇಂಕ್ ಪೆನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಪೋಸ್ಟ್ ಕೋಡ್ ಕಂಡು ನಿಮ್ಮದೆಂದು ಗುರುತಿಸಿದ್ದೇವೆ, ಅಂದ. ಆತ ಶಹಭಾಶ್ ಗಿರಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅದೆಂಥ ನಿರಾಶೆ ನನಗೆ! ಹೊಸ ಕ್ಯಾಮರಾದ ಆಸೆಗೆ ಅಲ್ಲೇ ತಿಲಾಂಜಲಿ. ಆದರೂ ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞನಂತೆ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ತೋರಗೊಡದೆ ’’ವಂಡರ್ ಫುಲ್! ನಿಮ್ಮ ಪತ್ತೇದಾರಿಗೆ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು,’’ ಅಂತ ಕೈಕುಲುಕಿದೆ. (ಆಗ ಅದಕ್ಕೆ ಪರವಾನಗಿ ಇತ್ತು!). ಪೋಲೀಸ್ ಸ್ಟೇಶನ್ನಿಗೆ ನಾಳೆ ಬಂದು ರಿಪೋರ್ಟಿಗೆ ಸಹಿ ಮಾಡಿ, ರೆಡಿ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ರಿಸೀಟ್ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗ ಬಹುದು ಅಂದಾಗ ತಾಯಿ ಮಗಳು ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸುತ್ತ ನನ್ನತ್ತ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಿದ್ದು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ.

ಆಮೇಲೆ ತಿಳಿದ ವಿಚಾರವೆಂದರೆ ಈ ಡ್ರಗ್ ವ್ಯಸನಿಗಳನ್ನು ಕಾಯದೇ ಪ್ರಕಾರ ಲಾಕಪ್ ಮಾಡುವದು ಸುಲಭವಲ್ಲವಂತೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಾರದಂತೆ ಅವರ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ಇಟ್ಟು ಅವರ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ವಿಚಾರಸುತ್ತಾ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕದ್ದ ಮಾಲುಗಳು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಕಳುವಿನ ಅಪರಾಧಕ್ಕಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಜೇಲಿಗೆ ಕಳಿಸಿ ಕೆಲವು ವಾರ, ಅಥವಾ ತಿಂಗಳಾದರೂ ಸಮಾಜದಿಂದ ದೂರ ಇಡುವ ಗತ್ತು ಇದು, ಅಂತ. ನನ್ನ ದುರದೃಷ್ಟ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಕಳ್ಳನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿರಬಹುದಾದ ಪೋಲೀಸರಿಗೆ ಕಳುವಿನ ಮಾಲು ಆ ದಿನವೇ ಸಿಗಬೇಕೇ? ಅದನ್ನೇ ಆ ಡಿಟೆಕ್ಟಿವ್ ಹೇಳಿದ್ದು.

 ಹಿನ್ನುಡಿ:

ನಮ್ಮ ವಿಡಿಯೋ ಕ್ಲಬ್ಬಿನ ’’EDIT” ಎನ್ನುವ ನಿಯತಕಾಲಿಕ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಲೇಖನವೊಂದನ್ನು ಬರೆದೆ: ‘When a copper (ಪೋಲೀಸ) didn’t deserve a Gold (ಮೆಡಲ್)!’ ಬೆರಳ ಗುರುತುಗಳ ಬಿಳಿ ಹುಡಿಯನ್ನು ಮೆತ್ತಿದ ಆ ಕ್ಯಾಮ್ ಕಾರ್ಡರ್ ನನಗೇ ವಾಪಸ್ ಬಂದು ಇನ್ನೆಷ್ಟೋ ದಿನಗಳ ವರೆಗೆ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಇತ್ತು. ಮೋಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಕ್ಯಾಮರಾ ಬರುವ ವರೆಗೆ ಎರಡು ಮೂರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಿಡಿಯೋ ಕ್ಯಾಮರಾ ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದೆ.

ಈಗ ಮನೆಗೆ ಬರ್ಗ್ಲರ್ ಅಲಾರ್ಮ್ ಇದೆ. ನನ್ನ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದ ಆ ಅಸ್ಪತ್ರೆಯ ಸ್ಮರಣಾರ್ಥಕ ಮೆಡಲ್ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಸಿಕ್ಕಿದೆ! ಮೂರನೆಯ ಸುತ್ತಿನ ಗೀತಾ ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಇನ್ನೂ ಎರಡನೆಯ (ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞನ) ಅಧ್ಯಾಯದ ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನು ಬರೀ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಚಿಲ್ಲರೆ ಸಲ ಅಷ್ಟೇ ಉಳಿದಿದೆ!

ಶ್ರೀವತ್ಸ ದೇಸಾಯಿ

ಡೋಂಕಾಸ್ಟರ್